All Chapters of ไม่ได้รักเธอ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 22 หลง = ไม่รัก NCพรึ่บ !“อะ! คุณเจจะทำอะไรคะ!” คนตัวเล็กเอี้ยวตัวหันกลับไปถาม ในยามที่เจคอปถอดเสื้อบาสแล้วจับแขนทั้งสองข้างของเธอไพล่หลัง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บวกกับหน้าตาหื่นกระหายทำให้ใบบัวกัดปากหวาดหวั่นกับสิ่งที่เขากำลังจะทำ“หึ”“ไม่เอาแบบนี้.อึก บัวไม่เล่นนะคะ”หัวใจดวงน้อยกระตุกในตอนที่เขามัดแขนทั้งสองข้างของเธอด้วยเสื้อ เจคอปดันร่างบางเข้าหาประตูเย็นเฉียบ จับใบหน้าเนียนใสไว้แล้วส่งลิ้นสากร้อนเข้าไปในโพรงปากนุ่ม จูบทวีความดูดดื่มขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกันนั้นเขาก็ขยับถูไถแก่นกายร้อนกับร่องสาวจากด้านหลัง“วันนี้ขอสดนะ..ระยะปลอดภัย”“แก้มัดก่อน”“ไม่ครับ” เขาใช้มือล็อกใบหน้าเล็กเอาไว้แล้วปาดลิ้นเลียไปตามสันกราม ใบบัวใจเต้นกระหน่ำกับการกระทำเหมือนโรคจิต มือที่ถูกมัดไพล่หลังขยับเพื่อให้หลุดจากพันธนาการ แต่ร่างกายไม่รักดีกลับขับน้ำหล่อลื่นออกมาอัตโนมัติ“อ๊า” หญิงสาวครางกระเส่าเมื่อหัวเห็ดถูกดันเข้ามาในร่องนุ่ม เธอหอบหายใจหนักๆ เอี้ยวตัวมองในยามที่แก่นกายค่อยๆ ขยับเข้าหาลึกขึ้น“เจ็บ” คนถูกกระทำส่ายหน้า รู้สึกคับตึงกลางกายจนคิดว่ามันต้องฉีกขาดหากเขาเข้ามาจนสุด และเขาก็หยุดการกระทำจากน

บทที่ 24 ปั่นจากวันที่เจคอปประกาศเป็นแฟนกับใบบัว ชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไป ผู้คนเริ่มให้ความสนใจมากขึ้น ถึงขั้นมีคนปล่อยรูปแอบถ่ายเธอกับเขาที่เริ่มไปไหนมาไหนด้วยกันอย่างเปิดเผย อินสตาแกรมมีคนขอติดตามเยอะขึ้น และมีบางคนแชทมาข่มขู่ให้เลิกกับเจคอป ซึ่งใบบัวไม่ใส่ใจและบล็อกไปทุกครั้ง ร่วมถึงเพื่อนในคลาสต่างรุมถามว่าไปไงมาไงถึงได้ตกเจคอปได้ ซึ่งใบบัวได้แต่ยิ้มและเลี่ยงตอบผ่านมาหนึ่งเดือนเธอแทบไม่ได้อยู่หอพัก เพราะเขามารับและพากลับมานอนที่คอนโดทุกวัน และที่หนักไปกว่านั้นคือหญิงสาวแทบไม่ได้พักผ่อน เพราะเจคอปเอาแต่ร่วมรักกับเธอ บางวันถึงกับหลับกลางอากาศเขาถึงยอมปล่อยบางครั้งเขาทำกับเธออย่างอ่อนโยน บางครั้งก็ทำรุนแรงเหมือนโกรธหรือโมโห ใบบัวอยากถามแต่สุดท้ายก็ไม่กล้าได้แต่เก็บเอาไว้คนเดียว บ่อยครั้งที่อยู่ด้วยกันเหมือนเขาเหม่อลอย หรือบางทีเขาแทบไม่ได้ฟังสิ่งที่เธอพูดด้วยซ้ำ“อื้อ แฮ่กๆ” ใบบัวหอบหายใจในตอนที่เจคอปขยับตัวตนเข้าหาในจังหวะสุดท้าย ชายหนุ่มกระตุกปลดปล่อยน้ำรักใส่เครื่องป้องกันก่อนซบหน้าบนหน้าอกอวบ ใบบัวเหมือนจะวูบเพราะรอบนี้เป็นรอบที่สามตั้งแต่เลิกเรียนกลับมา คิดว่าตัวเองจะขาดใจตายไป

บทที่ 26 ไม่ง่ายอย่างที่คิด“เจเคยชอบพี่”"......" ใบบัวตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นิ่งสับสนกับคำพูดของเม็ดทราย"พี่คิดว่าน้องคงพอรู้มาบ้าง"เม็ดทรายเดินเข้าใกล้ใบบัวที่ยืนอยู่อีกมุม เธอกอดอกมองอีกฝ่ายใบหน้าสวยยิ้มน้อยๆ แต่ใบบัวกลับเดาความรู้สึกที่แท้จริงของเธอไม่ได้"ค่ะ.." ใบบัวสบตาไม่ยอมหลบ แม้หวั่นใจกับการเผชิญหน้าสองต่อสองอย่างไม่ทันตั้งตัว"แค่อยากบอกว่าน้องไม่ต้องคิดมากนะ..""......"คำพูดของเม็ดทรายทำให้ใบบัวงุนงงระคนแปลกใจ คิดไม่ถึงว่ารุ่นพี่จะมาแนวนี้ คิ้วสวยขมวดยุ่งจนเม็ดทรายหลุดหัวเราะเหมือนขบขันกับท่าทางของเธอ"ไม่มีอะไรหรอก..แค่เห็นน้องมองพี่บ่อยๆ ตอนกินข้าว พี่เลยอยากมาเคลียร์ตัวเอง ไม่ต้องระแวงเรื่องพี่กับเจ..พวกเราเป็นแค่เพื่อนกัน"น้ำเสียงจริงจังบวกกับท่าทางที่เป็นมิตรของเม็ดทราย ทำให้ใบบัวคลี่ยิ้มและลอบถอนหายใจ รู้สึกสบายใจที่ได้รับคำยืนยันจากเม็ดทรายและโล่งอกที่ไม่ถูกหาเรื่องอย่างที่คิด“บัวขอโทษนะคะที่เสียมารยาท จนทำให้พี่ไม่สบายใจจนต้องมาคุยกับบัว”“ไม่เป็นไร..ยังไงน้องก็เป็นแฟนเพื่อน เพื่อความสบายใจของทุกคนพี่ยินดีจ๊ะ”“ขอบคุณค่ะ” ใบบัวส่งยิ้มสดใสให้เม็ดทรายและอีก

บทที่ 28 ความตาย NC“พวกมึงทำอะไรเมียกู!”“เมีย? ถุย..มึงพูดใหม่นะเจคอป”ไทป์พูดกลับด้วยความไม่พอใจ ยิ้มเยาะเพื่อนที่พูดอะไรไม่คิดถึงการกระทำของตัวเอง“บัวเป็นเมียกู พวกมึงทำไม่ดีกับบัวหรือเปล่า” เจคอปเสียงอ่อนลง“มึงอย่ามาปากหมาใส่พวกกูนะเว้ย ไอ้เหี้ย!” เรย์พูดอย่างเหลืออด“พวกกูไม่ได้ทำอะไรน้อง..มีแต่มึงแหละที่ทำ” เจมส์อดไม่ได้จึงพูดขึ้นมาอีกคน เจคอปไม่พอใจแต่ก็ไม่คิดตอบโต้ เขาทำเพียงสบถอย่างหงุดหงิด เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเขาเองก็มีส่วนผิด“ชิทส์..” ร่างสูงรีบเข้าไปหาใบบัวที่นอนน้ำตาไหลอยู่บนเตียงอย่างไม่รู้เรื่อง จัดการมัดเสื้อคลุมปกปิดร่างกายของเธอเอาไว้ จากนั้นก็อุ้มหญิงสาวขึ้นมาในวงแขน เดินผ่านเพื่อนทั้งสามไปไม่พูดไม่จา จนไทป์ต้องส่ายหน้าระอากับความสันดานเสียของเพื่อนรัก“เป็นหมาจนได้นะพวกเรา..เฮ้อ”เจมส์ถอนหายใจมองยาในมือแบบปลงๆ จบกัน..ทริปเที่ยวพักผ่อนหลังสอบ ยังเหลืออีกหนึ่งคืนที่ต้องอยู่ที่นี่ แต่ไม่รู้ว่าบรรยากาศจะกลับมาดีเหมือนหรือเปล่า“เจคอปแม่ง..กวนส้นตีน!”ไทป์พูดอย่างหัวเสีย ที่เพื่อนมีท่าทีไม่ไว้ใจพวกเขาทั้งที่ตัวเองเป็นตัวต้นเหตุ พรุ่งนี้คงต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง

บทที่ 30 ความจริงเช้าวันต่อมา“เหี้ย !บัวหายไปไหนวะ”เจคอปเสยผมอย่างหงุดหงิดหลังจากเดินตามหาใบบัวไปทั่วห้องแล้วไม่เจอ ร่างสูงเดินขบคิดงุ่นง่านไปทั่ว จนในที่สุดก็ตัดสินใจออกจากห้องตรงไปยังโถงกลางบ้านพักชั้นล่างและเป็นอย่างที่คิดทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่นั่น มีก็แต่ใบบัวกับเม็ดทรายที่หายไป เจคอปรู้สึกถึงความไม่ปกติจึงรีบสาวเท้าเข้าไปในทันที“มานั่งนี่เลยไอ้ตัวดี”ไทป์เดินเข้ามาลากแขนเจคอปที่ใส่เพียงกางเกงนอนตัวเดียวไปยังเก้าอี้หัวโต๊ะ รอบๆ มีเพื่อนๆ นั่งอยู่ราวกับว่ากำลังรอสอบสวนเขา“อะไรของพวกมึง..กูจะไปหาบัว” เจคอปหายใจฟึดฟัดไม่พอใจ“น้องบัวกลับไปแล้ว” เหมยลี่พูด“ว่าไงนะ!” เจคอปลุกพรวดแต่ถูกเรย์ฉุดแขนดึงให้นั่งลงเหมือนเดิม“มึงไม่ต้องห่วง..น้องกลับกับคนที่ไว้ใจได้” ไทป์พูดเพื่อให้เจคอปคลายกังวล“พวกมึงมีอะไรก็พูดมา..กูจะรีบกลับไปหาบัว” ชายหนุ่มถอนหายใจเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ กวาดตามองไปรอบๆ เพื่อรอฟังสิ่งที่เพื่อนต้องการจะคุย“เมื่อคืนมึงทำอะไรน้องบัว” เจมส์ถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่เจคอปกลับยักไหล่แล้วตอบกวนๆ“เอากันตามประสาแฟน”“มึงบ้าไปแล้วเหรอวะเจคอป..มึงก็รู้ว่าน้องไม่สบายแต่ก็ยังท