ไม่ได้รักเธอ

** นิยายเรื่องนี้เป็นแนวมหา'ลัย มี NC ค่อนข้างเยอะ ***

.

.

.

บทที่ 1

Rrrrr Rrrrr

เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้นในช่วงสายของวันเสาร์ ปลุกให้ร่างสูงที่ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มขยับตัว เจคอปลืมตาอย่างงัวเงียมือหนาจับแขนเรียวของคู่ขาสาวสวยออกจากเอว แล้วหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงมารับสาย

“ครับพ่อ..”

[เมื่อคืนนัดพ่อไว้ทำไมไม่กลับบ้าน ตอนนี้เจอยู่ไหนลูก]

“เมื่อคืนเมาหนักครับขับรถไม่ไหวเลยนอนที่คอนโด”

[ช่วงบ่ายมาที่บ้านหน่อยสิ พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย]

“ผมไปเลยก็ได้..แค่นี้นะครับ”

ตู้ด ตู้ด

เจคอปขยับลุกจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำด้วยร่างที่เปลือยเปล่า เกือบยี่สิบนาทีร่างสูงที่พันผ้าเช็ดตัวรอบเอวเพียงผืนเดียวก็เดินออกจากห้องน้ำแล้วจัดการใส่เสื้อผ้าอย่างไม่รีบร้อนนัก

“เจคอปจะกลับแล้วเหรอ ไหนบอกจะพาเตยไปกินข้าวไงคะ” สาวสวยมหาลัยเดียวกันลุกนั่งบนเตียงมองเจคอปที่กำลังแต่งตัวอย่างน้อยใจ

“พ่อโทรมาตาม ไว้ว่างๆ จะพาไป” สายตาคมปรายตามองคู่ขาเพียงนิดอย่างไม่ใส่ใจ

“เจคอปก็พูดแบบนี้ทุกที แต่สุดท้ายก็เบี้ยวเตยตลอด” หญิงสาวหน้างอ เจคอปเห็นดังนั้นก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

“อย่าเยอะได้มั้ยวะ..ไม่ว่างก็คือไม่ว่าง..อ่ะ นี่ค่าตัวเมื่อคืนจะได้ไม่บ่นอีก”

เจคอปยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้คู่ขาก่อนเธอจะรับมานับแล้วยิ้มกว้าง ไม่ได้หัวใจได้เงินใช้ก็ยังดี ใครจะไม่อยากนอนกับเขาล่ะในเมื่อทั้งหล่อทั้งเปย์หนักแถมลีลายังเด็ดอีกต่างหาก

เจคอปค่อนข้างดังในหมู่นักศึกษาหญิง เพราะตั้งแต่เข้าเรียนปี 1 คณะเภสัชศาสตร์ ก็เป็นที่โจษขานกันว่าทั้งหล่อทั้งรวยแล้วก็ใจป้ำสุดๆ ว่าไปเพื่อนของเขาอีกสองคนก็หล่อไม่แพ้กัน แต่เจคอปจะกร้าวใจมากกว่าเพราะออกแนวแบดบอย

“ขอบคุณนะคะ..”

“อืม..ฉันไปนะ แล้วไม่ต้องแชทหาบ่อยๆ ล่ะรำคาญ ถ้าอยากเจอจะทักหาเอง และก็ไม่ต้องเสนอหน้าไปหาที่คณะ ฉันไม่อยากตอบคำถามเพื่อน”

พูดจบเจคอปก็เดินออกจากคอนโดขนาดกลางของเตยไป โดยไม่ได้หันมองหน้าหญิงสาวสักนิดว่ารู้สึกเช่นไรกับคำพูดของเขา เจคอปมักเฉยชาใส่เสมอหลังจากจบกิจกรรมเริงรักด้วยกัน ไม่เคยมีคำพูดจาแสนหวานอย่างที่ผู้หญิงต้องการ มีแต่น้ำแตกแล้วแยกทาง หากติดใจเขาจะติดต่อมาเองและเธอก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เขายอมกินซ้ำ ว่ากันว่าที่เป็นแบบนี้เพราะเจคอปหลงรักเพื่อนสนิทในกลุ่มนั่นเอง

“ถ้าไม่ใช่สายเปย์หน้าหล่อ..แม่จะด่าให้เจ็บเลย ปากจัดเหลือเกินพ่อคู๊ณ”

.

.

.

@บ้านเวชวรรณ

ร่างสูงก้าวลงจากรถคันหรูคู่ใจที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญวันเรียนจบมัธยมศึกษาตอนปลาย สายตาคมกวาดมองไปทั่วบริเวณบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เด็กอย่างสำรวจ รู้สึกแปลกตากับต้นไม้ที่มีเยอะขึ้น เขาไม่ได้กลับบ้านเกือบสามเดือน เนื่องจากย้ายไปอยู่คอนโดตั้งแต่เข้าเรียนปี 1 เพราะเดินทางสะดวกกว่าที่บ้านซึ่งอยู่ห่างกับมหาลัย

“ใครวะ?”

เจคอปจ้องมองหญิงสาวผมยาวสลวยที่ก้มๆ เงยๆ พรวนดินต้นไม้อยู่ตรงทางเดินเข้าบ้าน ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มแดงระเรื่อมีเหงื่อเกาะปลายจมูกเพราะอากาศร้อน ผิวขาวอมชมพู ขาเรียวที่พ้นกางเกงขาสั้นออกมาก็ดูเร้าใจไม่น้อย รูปร่างอ้อนแอ้นน่ารักจนไม่สามารถถอนสายตาออกจากเธอได้

“.......”

ในจังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามีคนจ้องอยู่ทั้งสองจึงได้สบตากัน หญิงสาวอ้าปากค้างเหมือนตกตะลึงจนเจคอปนึกขัน สภาพนี้ตะลึงความหล่อกูแน่ๆ

“เอ่อ..คุณเจใช่มั้ยคะ? ”

ร่างบางรีบลุกเดินเข้ามาหาแล้วเอ่ยถามเสียงสั่นๆ เจคอปไม่ได้ตอบคำถามในทันทีเพราะกำลังสำรวจร่างกายคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า อกเป็นอกเอวเป็นเอวเลยแม่คุณ อายุเท่าไหร่แล้ววะทำไมนมถึงได้เกินตัว ขนาดอยู่ในเสื้อยังดูใหญ่มาก เห็นแล้วของขึ้น..

“ใช่..แล้วเธอ? ” คิ้วหนาเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม

“หนูชื่อใบบัวค่ะ เป็นลูกพ่อศาลกับแม่บุษ”

อ่อ..ลูกคนสวนกับแม่บ้านนี่เอง หึๆ กลับบ้านคราวนี้กูมีอะไรสนุกๆ ทำแล้วเว้ย

“ทำไมฉันไม่เคยเห็นเธอเลยล่ะ? ”

“บัวเพิ่งย้ายมาอยู่ได้สองเดือน”

หญิงสาวที่ใส่เพียงกางเกงขาสั้นเสื้อยืดแขนยาวสีดำยืนบิดไปมา เพราะเขินสายตาคมของลูกชายเจ้านายที่มองมายังเธอแบบเปิดเผย

'ใบบัว' เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของศาลกับบุษที่ทำงานอยู่บ้านเจคอปมาหลายปี ก่อนหน้านี้เธออาศัยอยู่กับยายและเรียนอยู่ที่จังหวัดน่าน ชีวิตของเธอก็เหมือนเด็กต่างจังหวัดทั่วไปที่พ่อแม่ต้องดิ้นรนหางานทำในเมืองหลวงแล้วส่งเงินกลับไปให้ ตั้งแต่จำความได้ก็มียายเป็นผู้เลี้ยงดูมาตลอดแทบจะไม่ได้เจอหน้าพ่อแม่เลยด้วยซ้ำ แต่ทุกวันนี้เทคโนโลยีการสื่อสารที่ดีขึ้น จึงได้วิดิโอคอลคุยกันบ้างหากพ่อแม่มีเวลาว่าง

แต่ชีวิตใบบัวก็ต้องเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เมื่อสองเดือนก่อนยายของเธอได้เสียชีวิตลง ใบบัวจึงจำเป็นต้องย้ายมาอยู่กับพ่อแม่ที่นี่ ซึ่งคุณภามพ่อของเจคอปก็เมตตาอนุญาตให้เธอได้อาศัยพักพิง แถมท่านยังเป็นธุระจัดการเรื่องย้ายโรงเรียนให้เสร็จสรรพ

ถือว่าบ้านเจคอปมีบุญคุณกับบ้านเธอเป็นอย่างมาก เพราะพ่อแม่ทำงานที่นี่มาหลายปี นอกเหนือจากเงินเดือนประจำคุณภามยังช่วยเหลือเรื่องเงินที่เป็นค่าใช้จ่ายอื่นๆ อีก เพราะช่วงก่อนยายจะเสียท่านป่วยออดๆ แอดๆ เงินที่หามาได้ก็ไม่พอในการจ่ายค่ารักษา คุณภามเป็นคนออกให้ร่วมแสนบาท ฉะนั้นใบบัวจึงยินดีช่วยงานเล็กๆ น้อยๆ เมื่อว่างจากเรียนหนังสือ

“เรียนอยู่ปีไหนแล้วเรา” เจคอปถามด้วยใบหน้ากรุ้มกริ่มจนใบบัวต้องก้มหน้าหลบสายตา

“บัวเรียนมัธยมอยู่เลย”

เชี่ย..เอาไงดีวะ? ตะล่อมไปก่อนดีมั้ย หรือจะรวบรัดเลยยังไงก็คนในบ้าน เกิดอะไรขึ้นก็ค่อยเคลียร์ทีหลัง..

“อย่างนั้นเหรอ?”

“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าแล้วมองเขาอย่างสงสัย

“แล้วนี่เธอเป็นคนปลูกดอกไม้พวกนี้?” เจคอปชี้ไปรอบๆ

“ใช่ค่ะ คุณเจชอบมั้ยคะ” น้องถามอย่างพาซื่อแต่ตัวอีพี่กลับคิดอกุศล

“ชอบสิ..ขาวแล้วใหญ่ขนาดนี้ใครจะไม่ชอบ”

“คะ? ” ใบบัวเอียงคอทำหน้างงจนเจคอปหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

..ตาแบ๋วๆแบบนี้น่าจะใสซื่อ..

“ก็ดอกไม้สีขาวอ่ะสวยดี ฉันชอบ” เจคอปขยิบตาให้บัวใบอย่างขี้เล่นจนหญิงสาวหน้าแดง

“อุ๊ย..บัวลืมเลยค่ะ คุณท่านสั่งบัวไว้ว่าถ้าคุณเจมา ท่านให้ไปหาที่ห้องทำงานได้เลยค่ะ”

ปากสีชมพูจิ้มลิ้มขยับขึ้นลงพูดประโยคที่ยาวขึ้นทำเอาเจคอปตาพร่า เลือดในกายพลุ่งพล่านจนต้องเปลี่ยนท่ายืน ชายหนุ่มจ้องหญิงสาวจนเธอต้องเบือนหน้าหนีเพราะทำตัวไม่ถูก

ด้วยความที่ไม่เคยใกล้ชิดเพศตรงข้ามมากนัก ใบบัวจึงคิดแค่ว่าเป็นเรื่องปกติที่เจคอปจะมองเธออย่างสำรวจ เพราะเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก

“โอเครับทราบ..ไว้ค่อยคุยกันนะ ฉันไปล่ะ”

เจคอปโบกมือให้หญิงสาวก่อนหมุนตัวเดินห่างออกไป แต่เหมือนคิดอะไรได้เขาก็หันกลับมามองคนที่ยืนก้มหน้าอยู่อีกครั้ง

“คืนนี้ฉันจะค้างที่นี่..สามทุ่มเอานมอุ่นๆ ขึ้นไปให้ฉันที่ห้องปีกขวามุมสุดด้วยนะ ถ้าไม่ได้ดื่มนมก่อนนอนฉันนอนไม่ค่อยหลับ หึๆ ”

รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้าเพียงนิด แต่เมื่อหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาสบตาเจคอปก็เปลี่ยนให้เป็นปกติในทันที

“ค่ะ..บัวจะบอกแม่ให้นะคะ”

“ไม่ได้ !”

เจคอปพูดเสียงดังจนใบบัวสะดุ้ง ใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเผือดเพราะคิดว่าโดนดุ คนตัวโตทำหน้าเซ็งจะให้บุษเอามาให้ได้ยังไง โอ๊ย..ก็เสียแผนหมดน่ะสิ

“........”

“เอ่อ..คือ ขอโทษที่ฉันเสียงดัง ส่วนเรื่องนมฉันว่าเธอควรเป็นคนทำนะเพราะสามทุ่มน้าบุษคงนอนแล้ว ฉันไม่อยากรบกวน”

แสร้งเป็นคนดีเสียหน่อยเผื่อสาวจะคล้อยตาม และดูท่าจะจริงเพราะเธอพยักหน้างึกๆ คนอะไรวะแค่พยักหน้ากูก็พาลคิดไปไกล แม่ง..น่าฟัดชิบหาย เอาไม่ได้ก็ขอล้วงหน่อยแล้วกัน

..ยินดีต้อนรับเข้าสู่เมืองกรุง..

“ก็ได้ค่ะ..บัวจะจัดการให้นะคะ”

“สามทุ่มห้ามเลท เพราะฉันต้องดื่มนมก่อนนอนเวลานี้เป๊ะๆ”

"ค่ะ..คุณเจ"

.

.

.

ฝากคุณนักอ่านกดติดตามนามปากกา..สามจันทร์ด้วยนะคะ