All Chapters of เหตุใดตัวร้ายถึงหน้าตาดีกว่าพระเอก: Chapter 11 - Chapter 20

กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างเชื่องช้า ภายในจวนอัครเสนาบดีตระกูลจ้าวดูเหมือนจะเงียบสงบ ทว่าแท้จริงแล้วกลับมีคลื่นใต้น้ำก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ นับตั้งแต่งานเลี้ยงน้ำชาในอุทยานหลวงสิ้นสุดลง ตำหนักตะวันออกขององค์รัชทายาทไป๋อี้เฉินก็ส่งของกำนัลล้ำค่ามาที่จวนแทบจะวันเว้นวัน บางวันเป็นผ้าไหมเนื้อดีจากแดนใต้ บางวันเป็นเครื่องประดับหยกสลักลวดลายวิจิตร และบางวันก็เป็นโสมคนอายุร้อยปีเพื่อบำรุงร่างกายการกระทำที่เปิดเผยเช่นนี้ ย่อมทำให้ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างโจษจันกันไปทั่ว ว่าบุตรีสายตรงของอัครเสนาบดีจ้าวรุ่ย กำลังจะก้าวขึ้นเป็นพระชายาขององค์รัชทายาทในเร็ววัน บรรดาขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันส่งเทียบเชิญและของขวัญมาประจบประแจงจวนอัครเสนาบดีจนแทบจะเหยียบธรณีประตูพังทว่าท่ามกลางความปีติยินดีของบิดามารดาและบ่าวไพร่ในจวน จ้าวซืออินผู้เป็นศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมดกลับมีสีหน้าเรียบเฉย นางนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้จันทน์แดงสลักลายบุปผา ทอดสายตามองหีบของกำนัลที่วางเรียงรายอยู่กลางห้องด้วยแววตาว่างเปล่า“คุณหนู วันนี้องค์รัชทายาทประทานปิ่นหยกขาวแกะสลักรูปนกเฟิ่งหวงมาให้เจ้าค่ะ ช่างงดงามและประณีตเหลือเกิน บ่าวจ

ข่าวลือเรื่ององค์รัชทายาทไป๋อี้เฉินวิ่งหนีหมีป่าจนสะดุดชายกางเกงตนเองล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ณ ลานล่าสัตว์เชิงเขาด้านทิศเหนือ กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่สร้างความเริงใจให้แก่ชาวเมืองหลวงแทบทุกหัวระแหง บ้างก็ว่าบุตรแห่งสวรรค์ทิ้งคันธนูแล้วร้องเสียงหลง บ้างก็ว่าพระองค์ตกใจจนหน้าซีดเผือด ตำหนักตะวันออกต้องรีบส่งคนออกไปปิดปากชาวบ้าน ทว่ายิ่งปิด ข่าวลือก็ยิ่งแพร่สะพัดไปไกลราวกับไฟลามทุ่งภายในเรือนพักส่วนตัวของจ้าวซืออิน เสียงหัวเราะคิกคักของสตรีผู้งดงามล่มเมืองดังลอดออกมาเป็นระยะ นางกำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้จันทน์แดง มือหนึ่งถือพัดจีบลายดอกท้อโบกไปมา อีกมือหนึ่งหยิบผลอิงเถาเข้าปากอย่างอารมณ์ดี“คุณหนู บ่าวได้ยินพวกบ่าวชายที่ไปจ่ายตลาดเล่าว่า องค์รัชทายาททรงกริ้วหนักจนสั่งลงโทษองครักษ์ไปหลายนาย ตอนนี้ตำหนักตะวันออกวุ่นวายไปหมดแล้วเจ้าค่ะ” ลู่ผิงรายงานด้วยสีหน้าตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น“สมควรแล้ว” จ้าวซืออินกลืนผลไม้ลงคอแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “บุรุษที่เอาแต่ปั้นหน้าวิญญูชนจอมปลอม พอเจอของจริงเข้าหน่อยก็ขี้ขลาดตาขาว ทิ้งเกียรติยศเอาตัวรอด สวรรค์มีตาจริงๆ ที่เปิดโปงธาตุแท้ของเขาให้ผู้คนได้ปร

พายุฝนที่เริ่มก่อตัวขึ้นในราชสำนักต้าฉู่พัดกระหน่ำรุนแรงกว่าที่ผู้คนคาดคิด ข่าวลือเรื่องความขี้ขลาดขององค์รัชทายาทไป๋อี้เฉินในงานล่าสัตว์ยังไม่ทันจางหาย คลื่นลูกใหญ่ก็ซัดสาดเข้าใส่ตำหนักตะวันออกอีกระลอก เมื่อหลักฐานการยักยอกเสบียงหลวงและการซ่องสุมอาวุธเถื่อนที่เมืองเจียงหนานถูกเปิดโปงกลางท้องพระโรงโดยขุนนางฝ่ายตรวจการฮ่องเต้ทรงกริ้วหนัก มีรับสั่งให้กักบริเวณองค์รัชทายาทไว้ในตำหนักตะวันออกเพื่อรอการไต่สวน บรรดาขุนนางที่เคยประจบสอพลอต่างพากันตีตัวออกห่างราวกับหนีโรคระบาด จวนอัครเสนาบดีตระกูลจ้าวที่เคยคลาคล่ำไปด้วยผู้คนบัดนี้กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง จ้าวรุ่ยผู้เป็นบิดาของจ้าวซืออินลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ตนเองยังมิได้ตกลงปลงใจยกบุตรสาวให้แก่ไป๋อี้เฉิน มิเช่นนั้นตระกูลจ้าวคงถูกร่างแหแห่งความผิดไปด้วยภายในเรือนพักส่วนตัวของจ้าวซืออิน บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกำยาน สตรีผู้งดงามล่มเมืองกำลังนั่งหยิบขนมกุ้ยฮวาเข้าปากด้วยท่าทีเบิกบานใจ ขาเรียวภายใต้กระโปรงผ้าแพรขยับแกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี ผิดวิสัยกุลสตรีที่ควรสำรวม ทว่ายามนี้ไม่มีผู้ใดจับจ้อง นางจึงขอผ่อนคลายเสียบ้าง“คุณหนู

บรรยากาศในเมืองหลวงยามนี้เปรียบดั่งผิวน้ำที่ดูราบเรียบ ทว่าเบื้องล่างกลับมีกระแสน้ำวนที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่ง หลังจากหลักฐานการทุจริตของตำหนักตะวันออกถูกเปิดเผย องค์รัชทายาทไป๋อี้เฉินก็ถูกกักบริเวณ บรรดาขุนนางที่เคยสนับสนุนต่างพากันเก็บตัวเงียบเพื่อรอดูทิศทางลม จวนอัครเสนาบดีตระกูลจ้าวกลายเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด เนื่องจากจ้าวรุ่ยผู้เป็นบิดาได้แสดงจุดยืนเป็นกลางอย่างชัดเจนมาตั้งแต่ต้นจ้าวซืออินนั่งร้อยพวงมาลัยดอกมู่หลานอยู่ในศาลาริมน้ำของจวนอย่างอารมณ์ดี นิ้วเรียวหยิบจับกลีบดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์อย่างเบามือ กลิ่นหอมละมุนลอยอวลไปตามสายลม นางฮัมเพลงในลำคออย่างมีความสุข แผนการทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ยามนี้นางเพียงแค่รอเวลาให้บุรุษสวมหน้ากากสีเงินผู้นั้นมาปรากฏตัวเพื่อแจ้งข่าวความคืบหน้า หรือไม่ก็มารับฟังวาจาเกี้ยวพาราสีของนางดังเช่นคราวก่อนทว่าความสงบสุขนั้นกลับถูกทำลายลงในยามวิกาลของคืนวันเดียวกันลมพายุพัดพากลุ่มเมฆดำทะมึนมาบดบังแสงจันทร์จนมิด จ้าวซืออินกำลังเอนกายอ่านตำราอยู่บนเตียงนอน ทันใดนั้น บานหน้าต่างห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับสายลมที่กรรโชกเข้ามา ร่างของบุรุษใน

กลิ่นหอมสดชื่นของป่าไผ่ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานของโอสถทิพย์บัวหิมะอบอวลไปทั่วห้องนอนหินหยกขาว จ้าวซืออินนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหลังเขา ปลายนิ้วเรียวแต้มเนื้อยาเย็นฉ่ำลงบนรอยแผลเป็นอย่างเบามือการกระทำของนางเชื่องช้าและประณีตราวกับกำลังซ่อมแซมภาพวาดล้ำค่าที่ถูกกรีดทำลาย โม่เยว่เทียนนอนคว่ำหน้าซุกอยู่กับหมอนใบโต ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นมัดกล้ามที่สมบูรณ์แบบทว่าเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งอดีตอันโหดร้าย เขานอนนิ่งเงียบ ปล่อยให้สตรีวิปลาสผู้นี้ลูบไล้แผ่นหลังของตนเอง ลมหายใจของเขาเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของนางแผ่ซ่านซึมลึกเข้าสู่เส้นชีพจร ขับไล่ไอเย็นของพิษเหมันต์ที่หลงเหลืออยู่จนหมดสิ้น“บาดแผลเหล่านี้ลึกนัก ทว่าด้วยสรรพคุณของโอสถบัวหิมะพันปีและฝีมือการนวดเฟ้นของซืออิน เพียงไม่กี่เดือนแผ่นหลังของท่านประมุขจะต้องกลับมาเรียบเนียนไร้ที่ติอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ” จ้าวซืออินเอ่ยเจื้อยแจ้ว น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจโม่เยว่เทียนขยับตัวเล็กน้อย เขาหันใบหน้าด้านข้างมามองนาง นัยน์ตาสีรัตติกาลทอประกายอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีผู้ใดได้เห็นมาก่อน “เจ้าใส่ใจกับผิวพรรณของข้า มากกว่า