جميع فصول : الفصل -الفصل 30

เทศกาลไหว้พระจันทร์เวียนมาถึง ทั่วทั้งเมืองหลวงประดับประดาด้วยโคมไฟหลากสี สว่างไสวราวกับกลางวัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความรื่นเริงและกลิ่นหอมของขนมกุ้ยฮวาที่ลอยอวลไปตามสายลม ทว่าเบื้องหลังความงดงามของแสงโคมในค่ำคืนนี้ กลับซุกซ่อนคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกรากที่พร้อมจะกลืนกินผู้ที่ก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวภายในจวนอัครเสนาบดี จ้าวซืออินนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ ปล่อยให้ลู่ผิงปรนนิบัติเกล้าผมและประดับปิ่นหยกอย่างเบามือ วันนี้นางเลือกสวมชุดผ้าไหมทอประกายสีเงินยวง ปักลวดลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นเงินและดิ้นทองอย่างประณีต ขับเน้นผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะให้ดูเปล่งปลั่งยิ่งขึ้น แม้กิริยาท่าทางจะดูเรียบง่ายสงบเสงี่ยม ทว่าความงดงามล่มเมืองที่แผ่ซ่านออกมานั้น กลับไม่อาจถูกบดบังไว้ได้เลยแม้แต่น้อย“คุณหนูงดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ” ลู่ผิงเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มกว้าง ขณะจัดชายกระโปรงให้ผู้เป็นนาย “คืนนี้ในงานเลี้ยงวังหลัง คุณหนูจะต้องโดดเด่นเหนือคุณหนูตระกูลใดเป็นแน่เจ้าค่ะ”จ้าวซืออินปรายตามองเงาตนเองในคันฉ่อง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเยือกเย็น “ความโดดเด่นในวังหลังหาใช่เรื่องดี ลู่ผิง คืนนี้เจ้าจงจับตาดูรอบกายให้ดี หากมีส

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนเมืองหลวงต้าฉู่ ทว่าบรรยากาศกลับอึมครึมและหนักอึ้งราวกับมีเมฆฝนปกคลุม ข่าวเรื่องความอัปยศในอุทยานหลวงเมื่อค่ำคืนเทศกาลไหว้พระจันทร์แพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอย รวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ผู้คนต่างถ่มน้ำลายรดพื้นเมื่อเอ่ยถึงนามของไป๋อี้เฉิน วิญญูชนจอมปลอมที่ถูกกระชากหน้ากากออกจนหมดสิ้นณ ท้องพระโรง ฮ่องเต้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรด้วยพระพักตร์ถมึงทึง บรรดาขุนนางน้อยใหญ่ต่างก้มหน้ามองปลายเท้าของตนเอง ไม่มีผู้ใดกล้าปริปากเอื้อนเอ่ยสิ่งใด บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยาดเหงื่อที่ร่วงหล่นกระทบพื้นศิลาราชโองการสีเหลืองทองถูกกางออก ขันทีเฒ่าผู้ทำหน้าที่ประกาศพระราชกระแสรับสั่งก้าวออกมาเบื้องหน้า น้ำเสียงกังวานก้องไปทั่วท้องพระโรง“ฟ้าดินเป็นพยาน องค์รัชทายาทไป๋อี้เฉินประพฤติตนเสื่อมเสียเกียรติยศ ละเมิดกฎราชสำนักอย่างร้ายแรง ไร้ซึ่งคุณธรรมอันคู่ควรแก่ตำแหน่ง อีกทั้งยังมีหลักฐานพัวพันการทุจริตยักยอกเสบียงหลวง จึงถอดถอนไป๋อี้เฉินออกจากตำแหน่งองค์รัชทายาท ลดขั้นเป็นเพียงสามัญชน เนรเทศให้ไปใช้แรงงานที่ชายแดนทิศอุดรตลอดชีวิต ห้ามกลับเข้าเมืองหลวงอีกเป็นอันขาด ส่วนคุณหนูห

การเดินทางออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าสู่ยอดเขาจิ่วโยวเป็นไปอย่างเร่งรีบและเงียบเชียบ จ้าวซืออินทิ้งจดหมายฉบับหนึ่งไว้ในห้องนอน อ้างต่อบิดามารดาว่านางรู้สึกสลดใจกับเหตุการณ์วุ่นวายในราชสำนัก จึงขอไปถือศีลภาวนา ณ อารามชีบนยอดเขาห่างไกลเพื่อขอพรให้ตระกูลจ้าวแคล้วคลาดจากภัยร้าย จ้าวรุ่ยผู้เป็นบิดากำลังวุ่นวายกับการจัดระเบียบขุนนางในท้องพระโรง จึงมิได้มีเวลามาซักไซ้ อาศัยเพียงส่งองครักษ์ฝีมือดีติดตามไปคุ้มกัน ทว่าองครักษ์เหล่านั้นล้วนถูกสับเปลี่ยนเป็นคนของพรรคมารอย่างแนบเนียนตั้งแต่ก้าวพ้นประตูเมืองภายในรถม้าที่ถูกบุด้วยเบาะขนสัตว์อย่างหนานุ่มเพื่อลดแรงกระแทก จ้าวซืออินนั่งเอนกายพิงหมอนใบโตอย่างผ่อนคลาย นิ้วเรียวเลิกม่านหน้าต่างขึ้นเล็กน้อย ทอดสายตามองทิวทัศน์ของป่าเขาที่เริ่มเปลี่ยนสีตามฤดูกาล ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของนางหาใช่แมกไม้ใบหญ้าไม่ หากแต่เป็นแผ่นหลังกว้างใหญ่ของบุรุษผู้ขี่ม้าสีนิลอยู่เคียงข้างรถม้าโม่เยว่เทียนในชุดอาภรณ์สีดำสนิทควบม้าด้วยท่วงท่าสง่างามและองอาจ เส้นผมสีหมึกถูกรวบตึงไว้ด้วยกวานหยกดำ หน้ากากสีเงินวาววับที่บดบังใบหน้าครึ่งบนสะท้อนแสงตะวันยามบ่าย แม้จะไม่ได้เอื้อนเอ่ย

ยามเหม่า แสงตะวันเพิ่งจะสาดคลี่ผ่านม่านเมฆ ทว่าไม่อาจเจาะทะลวงผ่านหมอกสีเทาหม่นที่ปกคลุมตีนเขาจิ่วโยวได้ กองกำลังพันธมิตรผู้กล้ากว่าห้าหมื่นนายยืนเรียงรายอย่างฮึกเหิม ธงของสี่สำนักใหญ่โบกสะบัดตามแรงลม เสียงฝีเท้าและเสียงชุดเกราะกระทบกันดังกึกก้องกังวาน บ่งบอกถึงความมั่นใจอันล้นเปี่ยมที่จะบดขยี้พรรคมารให้ราบเป็นหน้ากลองณ ทัพหน้า เจ้าสำนักกระบี่เทวะผู้มีหนวดเครายาวขาวโพลน สวมชุดนักพรตสีขาวสะอาดตา นั่งตระหง่านอยู่บนหลังม้าสายพันธุ์ดี เขาทอดสายตามองป่าหมอกพิษเบื้องหน้าด้วยความหยิ่งผยอง เคียงข้างเขาคือประมุขหุบเขาโอสถ ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าเจ้าเล่ห์เพทุบาย กำลังลูบเคราของตนเองอย่างภาคภูมิใจ“ประมุขหุบเขาโอสถ ยาถอนพิษของท่านแน่ใจหรือว่าจะสามารถต้านทานหมอกพิษของพรรคมารได้ทั้งหมด หากเกิดข้อผิดพลาด กองกำลังของพวกเราอาจต้องสูญเสียตั้งแต่ยังไม่ทันได้ชักกระบี่” เจ้าสำนักวายุคลั่งเอ่ยถามด้วยความรอบคอบประมุขหุบเขาโอสถหัวเราะร่วน “ทุกท่านโปรดวางใจ ยาถอนพิษร้อยบรรจบของข้าสกัดจากสมุนไพรหายากนับร้อยชนิด ข้าใช้เวลาค้นคว้ามานานนับสิบปีเพื่อทำลายค่ายกลหมอกพิษของยอดเขาจิ่วโยวโดยเฉพาะ เพียงแค่ให้ศิษย์ทุก

กลิ่นคาวโลหิตที่เคยคละคลุ้งทั่วบริเวณตีนเขาจิ่วโยวถูกสายลมและหยาดพิรุณชะล้างไปจนสิ้น เหลือเพียงความเงียบสงบที่แฝงด้วยความน่าเกรงขาม ณ โถงศิลาทมิฬบนยอดเขาจิ่วโยว บรรยากาศคืนนี้แตกต่างไปจากทุกครา โคมไฟสีแดงถูกจุดให้สว่างไสวขับไล่ความมืดมิด เสียงดนตรีบรรเลงท่วงทำนองฮึกเหิมและรื่นเริง งานเลี้ยงฉลองชัยชนะถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เหล่าขุนพลและผู้อาวุโสแห่งพรรคมารต่างนั่งประจำโต๊ะไม้เตี้ยที่เต็มไปด้วยสุราชั้นเลิศและอาหารเลิศรส ใบหน้าของทุกคนเปี่ยมไปด้วยความปีติยินดีและความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของพรรคบนแท่นบัลลังก์ศิลา โม่เยว่เทียนในชุดอาภรณ์สีดำขลิบทองนั่งตระหง่านอยู่ด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติปราศจากหน้ากากสีเงินปกปิด เผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากซึ่งหาดูได้ยากยิ่ง เคียงข้างเขาคือจ้าวซืออินในชุดผ้าแพรสีแดงเพลิงขับผิวขาวผ่องดุจหิมะ เรือนผมสีดำขลับถูกเกล้ามวยสูงประดับด้วยปิ่นระย้าหยกแดง ท่วงท่าของนางงดงามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจบารมีสมฐานะนายหญิงแห่งยอดเขาจิ่วโยวผู้อาวุโสทิศอุดรลุกขึ้นยืนประสานมือ ยกจอกสุราขึ้นเบื้องหน้า “ศึกครานี้ พรรคมารของเราได้รับชัยชนะอย่างหมดจด ไร้ซึ่งการส