เหตุใดตัวร้ายถึงหน้าตาดีกว่าพระเอก

กลิ่นกำยานหอมลอยแตะจมูก ปลุกสติที่หลับใหลให้ค่อยฟื้นคืนมา จ้าวซืออินขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง รู้สึกปวดร้าวไปทั่วร่างกายราวกับถูกกระชากวิญญาณ สิ่งแรกที่สะท้อนเข้าสู่ม่านตาคือม่านมุ้งผ้าไหมสีกลีบบัวที่ปักลวดลายวิจิตรบรรจง นางพยายามขยับตัว ทว่าความเจ็บปวดที่แล่นปราดขึ้นมาทำให้นางต้องสูดลมหายใจเข้าลึก“คุณหนูใหญ่ คุณหนูฟื้นแล้ว” เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความร้อนรนดังขึ้นข้างเตียง ก่อนที่ใบหน้าของเด็กสาวผู้หนึ่งจะปรากฏแก่สายตา ดวงตาของนางแดงก่ำคล้ายผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักจ้าวซืออินมองทบทวนสตรีแปลกหน้าเบื้องหน้า เครื่องแต่งกายที่อีกฝ่ายสวมใส่เป็นชุดกระโปรงยาวแบบสตรีโบราณ มวยผมเกล้าขึ้นอย่างเรียบง่าย นางกวาดสายตามองไปรอบห้อง พบฉากกั้นไม้แกะสลักลายสี่ฤดู โต๊ะน้ำชาไม้จันทน์แดง และแจกันลายครามใบใหญ่ ทุกสิ่งล้วนประณีตงดงามและมิใช่สิ่งของที่ควรมีอยู่ในยุคปัจจุบันนางหลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยให้ความทรงจำสายหนึ่งไหลเข้ามาในหัว ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ซ้อนทับกันจนชวนวิงเวียน นางคือจ้าวซืออิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนอัครเสนาบดีแคว้นต้าฉู่ สตรีผู้เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและชาติตระกูล ทว่าเมื่อสองวันก่อนเกิดพลัดตกสระน

แสงแดดทอประกายเรืองรองลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลัก สาดส่องกระทบพื้นกระดานในห้องนอนอันหรูหราของจวนอัครเสนาบดี กลิ่นหอมระรื่นของกำยานดอกมู่หลานลอยอวลอยู่ในอากาศ ช่วยให้จิตใจที่ว้าวุ่นสงบลง จ้าวซืออินขยับกายลุกขึ้นจากเตียงนอนหลังใหญ่ซึ่งปูลาดด้วยผ้าไหมเนื้อนุ่ม นางปัดปอยผมที่ปรกหน้าออกพ้นสายตา ความทรงจำจากงานเลี้ยงเมื่อคืนยังคงแจ่มชัดในห้วงความคิดภาพใบหน้าจืดชืดขององค์รัชทายาทไป๋อี้เฉินสลับกับเสี้ยวหน้าอันคมคายใต้หน้ากากสีเงินของโม่เยว่เทียนวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” ลู่ผิงก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับอ่างทองเหลืองบรรจุน้ำอุ่นสำหรับล้างหน้า สาวใช้คนสนิทมีสีหน้าแช่มชื่นเบิกบานผิดกับผู้เป็นนายที่เอาแต่นั่งเหม่อลอยจ้าวซืออินพยักหน้ารับเชื่องช้า นางขยับตัวไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องประทินโฉม ปล่อยให้ลู่ผิงใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดทำความสะอาดใบหน้าและปรนนิบัติหวีผมให้อย่างเบามือ คันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่สะท้อนภาพสตรีผู้มีความงามล่มเมือง ดวงตากลมโตที่เคยสุกสกาวบัดนี้กลับแฝงความรำคาญใจเอาไว้“วันนี้ปักด้วยปิ่นหยกขาวระย้าที่นายท่านเพิ่งมอบให้ รับรองว่างดงามหาผู้ใดเปรียบมิได้เลยเจ้าค่ะ” ลู่ผิง

สายลมเหนือพัดผ่านยอดไผ่จนเกิดเสียงดังราวกับเกลียวคลื่น ใบไผ่สีเขียวเข้มร่วงหล่นลงมาปะปนกับหยาดโลหิตสีแดงฉานที่สาดกระเซ็นอยู่บนพื้นดิน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทว่าท่ามกลางบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวนั้น ใบหน้างดงามล่มเมืองปราศจากร่องรอยแห่งความหวาดหวั่น นัยน์ตากลมโตทอประกายสงบนิ่งขณะจับจ้องไปยังบุรุษสวมหน้ากากสีเงินเบื้องหน้า“สตรีวิปลาส” โม่เยว่เทียนเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงไปด้วยความเย็นชาและไร้เยื่อใย เขาหาได้สนใจที่จะเสวนาต่อ ร่างสูงโปร่งเบี่ยงตัวเตรียมจะใช้วิชาตัวเบาเร้นกายจากไป เขาบรรลุเป้าหมายในการสังหารกลุ่มนักฆ่าที่เป็นปรปักษ์ต่อพรรคมารแล้ว ไม่มีเหตุผลอันใดที่จะต้องรั้งอยู่“ช้าก่อนท่านจอมยุทธ์” น้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากังวานใสของจ้าวซืออินดังขึ้นขัดจังหวะ นางก้าวเดินไปข้างหน้าสองก้าวด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยความเกรงใจ หาได้วิ่งพรวดพราดเข้าไปขวางทางอย่างเสียมารยาทไม่ “ท่านเพิ่งช่วยชีวิตซืออินและคนของจวนอัครเสนาบดีไว้ ยังมิได้ทราบนามของท่าน ซืออินจะหาทางทดแทนบุญคุณได้อย่างไร”โม่เยว่เทียนหยุดชะงัก นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาหรี่ลงอย่างอันตราย จิตสังหารสายหนึ่งปะทุ

เสียงระฆังทองเหลืองใบใหญ่จากหอระฆังหน้าอารามหลวงดังกังวานเป็นจังหวะเนิบนาบ แว่วก้องฝ่าม่านหมอกยามเช้าตรู่ของยอดเขาชีกวง ปลุกสรรพสิ่งให้ตื่นจากการหลับใหล จ้าวซืออินขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า อากาศบนภูเขาในยามเช้าหนาวเย็นเยียบจนสตรีร่างบางต้องกระชับผ้าห่มผืนหนาเข้าหาตัว ทว่าจิตใจของนางกลับแจ่มใสและตื่นตัวยิ่งนักลู่ผิงยกอ่างน้ำทองเหลืองลวดลายดอกบัวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ สาวใช้คนสนิทปรนนิบัติผู้เป็นนายล้างหน้าบ้วนปาก ก่อนจะสางผมและเกล้ามวยอย่างเรียบง่ายที่สุดตามวิสัยของผู้ที่มาถือศีล จ้าวซืออินสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ไร้ลวดลาย ปักเพียงดิ้นเงินจางๆ ที่ชายขอบ แม้เครื่องแต่งกายจะดูเรียบง่ายเพียงใด ทว่าเมื่อสวมอยู่บนร่างของบุตรีอัครเสนาบดีผู้มีความงามล่มเมือง กลับยิ่งขับเน้นความบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับเทพธิดาเมื่อรับประทานอาหารเจรสชาติจืดชืดเสร็จสิ้น จ้าวซืออินก็สั่งให้ลู่ผิงฝนหมึกและเตรียมพู่กัน นางนั่งลงเบื้องหน้าโต๊ะเตี้ยริมหน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปนอกเรือนพักรับรอง สมองเริ่มทบทวนเนื้อหาในนิยายอย่างละเอียดถี่ถ้วนตามเส้นเรื่องเดิม ไป๋อี้เฉินองค์รัชทายาทผู้แสร้งทำเป็นวิญญูชน แท้จริงแล้

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านทิวไผ่เบื้องหลังอารามหลวงหานลู่ จ้าวซืออินก้าวเดินกลับมายังเรือนพักรับรองด้วยท่วงท่าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ในดวงตากลมโตทอประกายเจิดจ้าดุจดวงดารา รอยยิ้มละมุนละไมประดับอยู่บนริมฝีปากบางตลอดเส้นทาง นางยกมือขึ้นลูบรอยขีดข่วนตื้นๆ บริเวณข้างแก้มซึ่งบัดนี้เลือดหยุดไหลแล้ว สัมผัสแสบๆ นั้นคอยย้ำเตือนว่าเหตุการณ์ริมสระน้ำพุร้อนเมื่อครู่มิใช่ภาพฝันรูปโฉมของโม่เยว่เทียนงดงามและทรงพลังเกินกว่าที่จินตนาการไว้หลายสิบเท่า เพียงแค่หลับตา ภาพใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ ผิวพรรณขาวซีดดุจหิมะ และแววตาที่เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยวก็ผุดขึ้นมาในมโนสำนึก นางรำพึงในใจด้วยความชื่นชมและเห็นใจ บาดแผลบนแผ่นหลังของเขาบ่งบอกถึงความยากลำบากที่เขาต้องเผชิญ การที่เขาเติบโตมาได้อย่างแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ย่อมต้องอาศัยจิตใจที่เด็ดเดี่ยวเหนือผู้คน การได้มอบข้อมูลสำคัญเพื่อช่วยเหลือบุรุษผู้มีความสง่างามทั้งรูปโฉมและจิตวิญญาณเช่นเขา นับเป็นสิ่งที่นางเต็มใจกระทำยิ่งกว่าสิ่งใดเมื่อผลักบานประตูไม้ของเรือนพักเข้าไป ลู่ผิงที่กำลังจัดเตรียมสำรับอาหารเจก็หันมามอง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ถาดไม้ในม