เหตุใดตัวร้ายถึงหน้าตาดีกว่าพระเอก

กลิ่นกำยานหอมลอยแตะจมูก ปลุกสติที่หลับใหลให้ค่อยฟื้นคืนมา จ้าวซืออินขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง รู้สึกปวดร้าวไปทั่วร่างกายราวกับถูกกระชากวิญญาณ สิ่งแรกที่สะท้อนเข้าสู่ม่านตาคือม่านมุ้งผ้าไหมสีกลีบบัวที่ปักลวดลายวิจิตรบรรจง นางพยายามขยับตัว ทว่าความเจ็บปวดที่แล่นปราดขึ้นมาทำให้นางต้องสูดลมหายใจเข้าลึก

“คุณหนูใหญ่ คุณหนูฟื้นแล้ว” เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความร้อนรนดังขึ้นข้างเตียง ก่อนที่ใบหน้าของเด็กสาวผู้หนึ่งจะปรากฏแก่สายตา ดวงตาของนางแดงก่ำคล้ายผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

จ้าวซืออินมองทบทวนสตรีแปลกหน้าเบื้องหน้า เครื่องแต่งกายที่อีกฝ่ายสวมใส่เป็นชุดกระโปรงยาวแบบสตรีโบราณ มวยผมเกล้าขึ้นอย่างเรียบง่าย นางกวาดสายตามองไปรอบห้อง พบฉากกั้นไม้แกะสลักลายสี่ฤดู โต๊ะน้ำชาไม้จันทน์แดง และแจกันลายครามใบใหญ่ ทุกสิ่งล้วนประณีตงดงามและมิใช่สิ่งของที่ควรมีอยู่ในยุคปัจจุบัน

นางหลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยให้ความทรงจำสายหนึ่งไหลเข้ามาในหัว ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ซ้อนทับกันจนชวนวิงเวียน นางคือจ้าวซืออิน บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนอัครเสนาบดีแคว้นต้าฉู่ สตรีผู้เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและชาติตระกูล ทว่าเมื่อสองวันก่อนเกิดพลัดตกสระน้ำหลังจวนจนจมน้ำหมดสติไป

แต่นั่นคือความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม สำหรับวิญญาณที่เข้ามาสวมรอยแทนนี้นางจดจำได้ดีว่าตนเองเพิ่งอ่านนิยายเรื่องตำนานรักบัลลังก์เมฆาจบลง นิยายเรื่องนั้นมีนางเอกชื่อเดียวกับนาง เป็นสตรีผู้โชคดีที่ได้รับความรักจากพระเอกผู้เป็นถึงองค์รัชทายาท และต้องเผชิญหน้ากับตัวร้ายที่เหี้ยมโหดอย่างประมุขพรรคมารโม่เยว่เทียน

นางทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่เพิ่งอ่านจบไปอย่างไม่ต้องสงสัย

“ลู่ผิง” จ้าวซืออินเอ่ยเรียกชื่อสาวใช้คนสนิทตามสัญชาตญาณที่หลงเหลืออยู่ในร่าง น้ำเสียงของนางแหบพร่า

“บ่าวอยู่นี่เจ้าค่ะ คุณหนูต้องการสิ่งใดหรือไม่เจ้าคะ ดื่มน้ำอุ่นสักหน่อยดีหรือไม่” ลู่ผิงรีบประคองผู้เป็นนายให้ลุกขึ้นพิงหมอนใบหนา ก่อนจะรินน้ำชาอุ่นส่งให้ถึงมือ

จ้าวซืออินรับจอกชามาจิบช้าๆ ปล่อยให้น้ำอุ่นไหลลงคอเพื่อบรรเทาความแห้งผาก นางลอบพิจารณาสาวใช้ข้างกาย ลู่ผิงเป็นคนซื่อสัตย์และภักดี ตามเนื้อเรื่องเดิมสาวใช้ผู้นี้จะคอยอยู่เคียงข้างนางเอกจนถึงวาระสุดท้าย

“ข้าหลับไปนานเท่าใด” จ้าวซืออินเอ่ยถาม

“คุณหนูหมดสติไปถึงสองวันสองคืนเจ้าค่ะ นายท่านและฮูหยินร้อนใจแทบแย่ ตามหมอมารักษาจนทั่วเมืองหลวง หากคุณหนูยังไม่ฟื้น บ่าวคงต้องกลั้นใจตายตามไปรับใช้คุณหนูในปรโลกเป็นแน่” ลู่ผิงกล่าวพลางยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตา

“เหลวไหล ข้ายังไม่ตาย เจ้าจะรีบไปปรโลกทำไมกัน” จ้าวซืออินระบายยิ้มบางเบา นางวางจอกชาลงบนโต๊ะข้างเตียง “พยุงข้าไปที่คันฉ่องที ข้าอยากเห็นหน้าตนเองเสียหน่อย”

ลู่ผิงรีบเข้ามาประคองร่างบางที่ยังคงไร้เรี่ยวแรงให้ลุกขึ้นเดินไปยังหน้าโต๊ะเครื่องประทินโฉม จ้าวซืออินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้กลม สายตาจับจ้องไปยังภาพที่สะท้อนอยู่ในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่

สตรีในคันฉ่องมีใบหน้างดงามหยดย้อย คิ้วเรียวโก่งดั่งใบหลิว ดวงตากลมโตสุกสกาวดุจดวงดาราในฤดูสารท จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีชาด แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวจากพิษไข้ ทว่าไม่อาจลดทอนความงามล่มเมืองนี้ลงได้เลยแม้แต่น้อย

จ้าวซืออินพอใจในรูปโฉมนี้ยิ่งนัก นางเป็นคนรักสวยรักงามมาแต่ไหนแต่ไร การได้ครอบครองใบหน้าที่งดงามถึงเพียงนี้ถือเป็นกำไรชีวิตอย่างหนึ่ง หากอิงตามบทบรรยายในนิยาย จ้าวซืออินคือหญิงงามอันดับหนึ่งในเมืองหลวง เป็นสตรีที่เพียบพร้อมจนทำให้รัชทายาทไป๋อี้เฉินตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ

เมื่อนึกถึงพระเอกของเรื่อง นัยน์ตาของนางก็เปล่งประกายขึ้นมา ไป๋อี้เฉิน รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ ในนิยายบรรยายไว้ว่าเขามีรูปโฉมหล่อเหลาสง่างามดุจเทพเซียนลงมาจุติ กอปรกับนิสัยที่ยึดมั่นในคุณธรรมและแสนดีต่อสตรีผู้เป็นที่รัก สำหรับนางที่ลุ่มหลงในความงดงามของบุรุษแล้ว การได้พบเจอพระเอกผู้นี้ถือเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การรอคอย

“คุณหนู ท่านมองคันฉ่องแล้วยิ้มสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ” ลู่ผิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นผู้เป็นนายเอาแต่นั่งจ้องเงาตนเองแล้วแย้มยิ้มออกมา

“ข้าเพียงแค่คิดว่า สวรรค์ยังเมตตาที่รักษารูปโฉมของข้าไว้ได้ ไม่ให้เสียโฉมจากการจมน้ำ” จ้าวซืออินตอบกลับอย่างลื่นไหล นางลุกขึ้นยืนช้าๆ “อีกกี่วันจะถึงงานเลี้ยงชมบุปผาในวังหลวง”

ลู่ผิงทำหน้างุนงงเล็กน้อยที่จู่ๆ คุณหนูก็ถามถึงเรื่องนี้ “อีกเจ็ดวันเจ้าค่ะ แต่ร่างกายของคุณหนูยังไม่แข็งแรง นายท่านอาจไม่อนุญาตให้เข้าร่วมงานนะเจ้าคะ”

“เจ็ดวัน ร่างกายข้าย่อมฟื้นฟูทันเวลา เจ้าไม่ต้องกังวลไป งานเลี้ยงใหญ่เช่นนี้ จะขาดบุตรีอัครเสนาบดีเช่นข้าไปได้อย่างไร” จ้าวซืออินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นางรู้ดีว่างานเลี้ยงชมบุปผาในวังหลวงคืองานสำคัญ เป็นจุดเริ่มต้นของเนื้อเรื่องทั้งหมด เพราะนางจะได้พบกับรัชทายาทไป๋อี้เฉินเป็นครั้งแรกที่นั่น

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากหน้าประตู ก่อนที่ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าหล่อเหลาภูมิฐานจะก้าวเข้ามาในห้อง สวมชุดขุนนางสีม่วงเข้ม บ่งบอกถึงตำแหน่งอันสูงส่งในราชสำนัก ผู้มาใหม่คือจ้าวรุ่ย อัครเสนาบดีแห่งต้าฉู่ บิดาของจ้าวซืออิน

“อินเอ๋อร์ พ่อได้ยินว่าเจ้าฟื้นแล้ว อาการเป็นอย่างไรบ้าง” จ้าวรุ่ยรีบสาวเท้าเข้ามาจับมือบุตรสาวด้วยความห่วงใย แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ระคนโล่งใจ

จ้าวซืออินย่อกายคารวะบิดาตามมารยาทที่ดึงมาจากความทรงจำเดิม “ลูกอกตัญญู ทำให้ท่านพ่อต้องเป็นห่วงแล้ว ตอนนี้ลูกรู้สึกดีขึ้นมาก เพียงแต่อ่อนเพลียเล็กน้อยเจ้าค่ะ”

“ดีแล้ว ดีแล้วที่เจ้าปลอดภัย พ่อสั่งให้พ่อบ้านต้มยาบำรุงชั้นดีมาให้ เจ้าต้องดื่มให้หมดและพักผ่อนให้มาก ส่วนเรื่องงานเลี้ยงชมบุปผาในวังหลวง หากเจ้าไปไม่ไหว พ่อจะทูลขออนุญาตจากไทเฮาให้เจ้าพักรักษาตัว”

“ท่านพ่อ ลูกแข็งแรงขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ งานเลี้ยงชมบุปผาจัดขึ้นเพียงปีละครั้ง ไทเฮาทรงมีเมตตาเชิญลูกด้วยพระองค์เอง หากลูกไม่ไปเกรงว่าจะเป็นการเสียมารยาท ลูกรับรองว่าจะดูแลตนเองให้ดี ไม่ให้ท่านพ่อต้องกังวลเจ้าค่ะ” จ้าวซืออินรีบกล่าวแย้ง นางไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะได้ยลโฉมพระเอกของเรื่องเป็นอันขาด

จ้าวรุ่ยมองบุตรสาวด้วยความเอ็นดู เขารู้ดีว่าบุตรสาวของตนชอบความครึกครื้นและรักการแต่งกายไปประชันโฉมกับเหล่าคุณหนูในเมืองหลวง “หากเจ้าดึงดันเช่นนั้น พ่อก็จะไม่ห้าม แต่ต้องให้ลู่ผิงคอยติดตามดูแลอย่างใกล้ชิด เข้าใจหรือไม่”

“ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านพ่อที่ตามใจลูก” จ้าวซืออินยิ้มหวาน

หลังจากบิดาเดินออกจากห้องไป จ้าวซืออินก็กลับมานั่งเอนกายลงบนเตียงอีกครั้ง นางหลับตาลงเพื่อทบทวนเรื่องราวในนิยายอย่างละเอียด ไป๋อี้เฉินคือบุรุษที่นางต้องเกี่ยวดองด้วยตามเส้นเรื่อง เขาคือแสงสว่างของยุทธภพและราชสำนัก ทว่าในเงามืดนั้น ยังมีอีกหนึ่งบุรุษที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนตัวอยู่

โม่เยว่เทียน ประมุขพรรคมารผู้เลื่องชื่อ

ในนิยายบรรยายไว้ว่าเขาเป็นบุรุษที่อำมหิตไร้หัวใจ ใบหน้าของเขามักถูกบดบังด้วยหน้ากากสีเงินครึ่งซีก ไม่มีผู้ใดเคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากนั้น มีเพียงข่าวลือว่าเขามีใบหน้าอัปลักษณ์และน่าเกลียดน่ากลัวจนต้องสวมหน้ากากปิดบังเอาไว้

จ้าวซืออินถอนหายใจเบาๆ นางหาได้สนใจตัวร้ายอัปลักษณ์ผู้นั้นไม่ สิ่งที่นางใส่ใจมีเพียงความงดงามของไป๋อี้เฉินเท่านั้น นางตั้งตารอคอยให้ถึงวันงานเลี้ยงชมบุปผาอย่างใจจดใจจ่อ หวังเพียงว่ารูปโฉมของพระเอกจะงดงามสมดั่งที่นักเขียนได้บรรยายเอาไว้