All Chapters of ฮูหยินผู้กุมอำนาจด้วยกระทะทองเหลือง: Chapter 21 - Chapter 30

ภายในรถม้าคันใหญ่ที่บุด้วยหนังสัตว์หนานุ่ม อวี๋เจียวหว่านนั่งเอนกายพิงพนัก เบื้องหน้าของนางคือกระทะทองเหลืองใบใหญ่ที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าแพรอย่างทะนุถนอม เซี่ยกู่หานนั่งอยู่เคียงข้าง ชายหนุ่มมิได้สวมชุดเกราะเต็มยศดั่งเช่นยามอยู่ในค่ายทหาร ทว่าสวมเพียงชุดคลุมยาวสีหมึก ปักลวดลายเมฆามงคลด้วยดิ้นเงิน ดูสูงส่งและสง่างามสมดั่งบรรดาศักดิ์แม่ทัพใหญ่เขาปรายตามองสตรีร่างเล็กที่กำลังจัดแจงชายผ้าคลุมกระทะ นัยน์ตาคมทอประกายอ่อนโยน มือหนาเลื่อนไปกอบกุมมือเล็กของนางเอาไว้หลวม“กลับถึงจวนครานี้ เจ้าคงต้องเหนื่อยรับมือกับความวุ่นวายในเรือนหลังอีกมาก มารดาเลี้ยงของข้าคงไม่ยอมรามือโดยง่าย” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงความห่วงใยอย่างลึกซึ้งอวี๋เจียวหว่านละมือจากกระทะทองเหลือง นางหันมาสบตากับสามีพลางแย้มยิ้มบางเบา“ท่านแม่ทัพลืมไปแล้วหรือ ว่าข้าคือแม่ครัวหน้าเตาไฟ เรื่องวุ่นวายในเรือนหลังก็เปรียบเสมือนปลาที่ดิ้นรนบนเขียง ขอเพียงลงมีดให้ถูกจุดและควบคุมความร้อนให้พอดี ย่อมจัดการได้ราบคาบ ท่านเตรียมตัวสะสางเรื่องขุนนางกังฉินในราชสำนักให้เต็มที่เถิด เรื่องหลังบ้าน ข้าจะใช้กระทะใบนี้จัดการเอง”เซี่ยกู่หานได้ย

แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องลงบนหลังคาของจวนแม่ทัพ บรรยากาศภายในจวนที่เคยเงียบสงบและเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำ บัดนี้ถูกสั่นคลอนด้วยเสียงฝีเท้าของกองทหารองครักษ์และเสียงประกาศของขันทีจากวังหลวงขบวนอัญเชิญป้ายทองคำพระราชทานเดินทางมาถึงหน้าประตูจวน บ่าวไพร่ทุกผู้คนรวมถึงฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยต้องรีบออกมารวมตัวกันที่ลานกว้าง คุกเข่าลงกับพื้นหินเพื่อรับราชโองการอวี๋เจียวหว่านก้าวเดินออกมาจากเรือนหานอวิ๋นด้วยอย่างสงบเสงี่ยม นางสวมอาภรณ์สีฟ้าครามปักลายดอกอิงฮวา เรียบง่ายทว่าสง่างาม เซี่ยกู่หานที่เพิ่งกลับจากท้องพระโรงยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขายื่นมือออกไปประคองภรรยาให้มาคุกเข่าเคียงข้างตน ขันทีวัยกลางคนคลี่ม้วนราชโองการสีเหลืองทองออกอ่านด้วยน้ำเสียงกังวาน“รับสั่งจากโอรสสวรรค์ ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพเซี่ย อวี๋เจียวหว่าน เป็นสตรีผู้มีสติปัญญาเฉียบแหลม กอปรกับฝีมือการทำอาหารที่เป็นเลิศ ได้ช่วยเหลือตระเตรียมเสบียงและบำรุงขวัญกำลังใจทหารกล้าแห่งกองทัพหลางหยาจนคว้าชัยชนะกลับมา ความดีความชอบนี้สมควรได้รับการยกย่อง ขอมอบป้ายทองคำเชิดชูเกียรติ เพื่อเป็นเครื่องยืนยันฐานะฮูหยินเอกแต่เพียงผู้เดียว ผู้ใดล่วงเกินนาง เสมื

ณ โถงใหญ่ของเรือนหลัก ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยนั่งตัวตรงอยู่บนตั่งไม้สลักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆา ในมือขยับลูกประคำไม้หอมอย่างเชื่องช้า เบื้องหน้าของนางคืออวี๋เจียวหว่านที่ถูกเรียกตัวมาพบตั้งแต่ตะวันเพิ่งพ้นขอบฟ้า สตรีร่างเล็กยืนประสานมือด้วยกิริยาสงบเสงี่ยม ใบหน้างดงามไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ“เจียวหว่าน อีกเจ็ดวันจะถึงวันรำลึกการจากไปของนายท่านผู้เฒ่าเซี่ย บิดาของกู่หาน” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหางเสียงแฝงความนัยที่อ่านได้ไม่ยาก “ตามธรรมเนียมตระกูล จวนหลักต้องเป็นเจ้าภาพจัดพิธีเซ่นไหว้ และเชิญญาติพี่น้องสายรองจากทุกทิศมาร่วมรำลึก ปีนี้คาดว่าจะมีแขกเหรื่อและผู้อาวุโสรวมแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยห้าสิบคน ในฐานะที่เจ้าเป็นฮูหยินเอก ทั้งยังได้รับป้ายทองพระราชทานเชิดชูเกียรติ ภาระหน้าที่ในการจัดเตรียมอาหารต้อนรับคนทั้งตระกูล แม่คงต้องฝากให้เจ้าเป็นผู้แสดงฝีมือ”อวี๋เจียวหว่านช้อนสายตาขึ้นมองมารดาเลี้ยงของสามี นางเข้าใจทะลุปรุโปร่งถึงหลุมพรางที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำกล่าวอ้างอันชอบธรรมนี้ การทำอาหารเลี้ยงคนร้อยห้าสิบคนในงานพิธีการใหญ่ มิใช่งานที่แม่ครัวเพียงคนเดียวหรือสองคนจะรับมือได้ทัน หากจัด

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักของเรือนหานอวิ๋น ขับไล่ความหนาวเย็นของวสันตฤดูให้มลายหายไป ภายในห้องนอน อวี๋เจียวหว่านขยับตัวตื่นขึ้นจากอ้อมกอดอันอบอุ่นของสามี นางลอบมองใบหน้าคมคายของเซี่ยกู่หานที่ยังคงหลับสนิท ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ แตกต่างจากบุรุษผู้เหี้ยมโหดในสนามรบอย่างสิ้นเชิงเมื่อคืนหลังจากงานเลี้ยงเซ่นไหว้บรรพชนจบลง เขากอดนางแน่นและพร่ำบอกคำสัญญาซ้ำไปมาจนนางผล็อยหลับไป อวี๋เจียวหว่านแย้มยิ้มบางเบา นางค่อยๆขยับกายลุกจากเตียงอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เขารู้สึกตัว ก่อนจะผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนที่เหมาะแก่การทำอาหารเมื่อมาถึงเรือนครัวใหญ่ บ่าวไพร่และลูกมือต่างกำลังวุ่นวายกับการเตรียมเตาไฟ พ่อครัวหวังและเสี่ยวเถาโค้งคำนับเมื่อเห็นนายหญิงก้าวเข้ามา“วันนี้ข้าจะทำข้าวต้มไข่เยี่ยวม้าหมูเนื้อแดงให้ท่านแม่ทัพกินก่อนไปว่าราชการ” อวี๋เจียวหว่านกล่าวพลางเดินไปตรวจดูข้าวสารที่แช่น้ำทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ข้าวสารชั้นเลิศเม็ดอวบอ้วนดูดซับน้ำจนเต็มเปี่ยม เหมาะอย่างยิ่งที่จะนำมาต้มให้เนื้อเนียนละเอียดนางสั่งให้พ่อครัวหวังตั้งหม้อดินเผาบนเตาไฟ เทน้ำแกงกระดูกหมูที่เคี

เช้าวันรุ่งขึ้นจวนแม่ทัพได้รับรับราชโองการให้เข้าร่วมงานเลี้ยงในวังหลวง บรรยากาศความตึงเครียดจากเรือนหลักก็ถูกปัดเป่าหายไปจนสิ้น อวี๋เจียวหว่านโยนเรื่องมารดาเลี้ยงจอมวางแผนทิ้งไว้เบื้องหลัง เวลานี้สมาธิทั้งหมดของนางจดจ่ออยู่กับวัตถุดิบตรงหน้า นางสั่งให้บ่าวไพร่ไปกว้านซื้อเป็ดเนื้อพันธุ์ดีที่อวบอ้วนที่สุดในเมืองหลวงมาจำนวนสิบตัวภายในเรือนครัวใหญ่ เป็ดที่ถูกถอนขนและล้างทำความสะอาดจนขาวผ่องวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้ อวี๋เจียวหว่านยืนเท้าเอวพิจารณาเป็ดเหล่านั้นด้วยสายตาจริงจัง เซี่ยกู่หานที่เพิ่งกลับจากการฝึกทหารเดินเข้ามาในเรือนครัว เห็นภรรยาจ้องมองซากเป็ดราวกับกำลังวางแผนการรบก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วมอง“เจียวหว่าน งานเลี้ยงในวังหลวงครั้งนี้ เจ้าตั้งใจจะทำเมนูอันใด ไป๋จู่จี หรือเนื้อตุ๋นน้ำแดงเหมือนคราก่อน” ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างนางส่ายหน้าช้าๆ นัยน์ตาทอประกายซุกซน “อาหารเหล่านั้นธรรมดาเกินไป อาหารที่จะนำไปถวายฮ่องเต้และเหล่าองค์ชายในงานเลี้ยงใหญ่ ต้องเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยเห็นและไม่เคยลิ้มรสมาก่อน ข้าจะทำเป็ดย่างเตาถ่านตำรับลับ ทว่าขั้นตอนการทำนั้นยุ่งยากนัก ข้าต