ฮูหยินผู้กุมอำนาจด้วยกระทะทองเหลือง

เสียงประทัดดังกึกก้องไปทั่วถนนสายหลักของเมืองหลวง ทว่าบรรยากาศภายในเกี้ยวเจ้าสาวหลังงามกลับเงียบสงัด อวี๋เจียวหว่านนั่งตัวตรงอยู่เบื้องหลังม่านสีแดง อาภรณ์มงคลทิ้งตัวยาวลากพื้น มือเรียวเล็กที่ควรจะอ่อนนุ่มดุจคุณหนูในห้องหอ กลับมีรอยด้านบางๆ จากการจับตะหลิวและด้ามกระทะมาเนิ่นนาน บัดนี้มือทั้งสองข้างกำลังประคองห่อผ้าสีเข้มขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนตัก ซ่อนไว้ใต้ชุดมงคลอย่างมิดชิด

ห่อผ้านั้นมีน้ำหนักถึงสิบจิน สิ่งที่อยู่ด้านในหาใช่สินสอดทองหมั้นล้ำค่า หรือตำราสอนการปรนนิบัติสามี ทว่ามันคือกระทะทองเหลืองคู่กายที่นางใช้เคียงคู่กับเตาไฟมาตั้งแต่จำความได้

“คุณหนูรอง ท่านวางสิ่งนั้นลงเถิดเจ้าค่ะ หนักถึงเพียงนี้ ประเดี๋ยวจะปวดเมื่อยเอาได้” เสียงของสาวใช้คนสนิทนามว่าเสี่ยวเถาดังมาจากข้างเกี้ยว

“หากข้าทิ้งกระทะใบนี้ไป ข้าจะเอาสิ่งใดไปต่อกรกับคนในจวนแม่ทัพเล่า” อวี๋เจียวหว่านตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกของสตรีที่กำลังจะออกเรือน

การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงราชโองการที่ฮ่องเต้ประทานลงมาเพื่อผูกมัดจวนแม่ทัพและตระกูลอวี๋ที่กำลังตกอับ เดิมทีผู้ที่ต้องสวมชุดมงคลนี้คืออวี๋จื่อหยา พี่สาวต่างมารดาของนาง ทว่าเมื่อได้ยินคำเล่าลือของแม่ทัพเซี่ยกู่หาน คุณหนูใหญ่ก็ร้องห่มร้องไห้จนสลบไสลไปถึงสามวันสามคืน

คำเล่าลือที่ว่าหาใช่ความโหดเหี้ยมอำมหิตในสนามรบเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเรื่องที่ว่าท่านแม่ทัพผู้นี้มีโรคประหลาดติดตัว ร่างกายของเขาผ่ายผอมราวกับกิ่งไม้แห้ง ผิวพรรณซีดเซียวไร้สีเลือด ว่ากันว่าเขารังเกียจอาหารทุกชนิดในใต้หล้า ผู้ใดนำของกินเข้าใกล้เป็นต้องถูกสั่งโบยจนปางตาย สตรีทั่วเมืองหลวงต่างหวาดกลัวที่จะต้องแต่งให้กับบุรุษที่คล้ายคนใกล้สิ้นลมเช่นนี้ อวี๋เจียวหว่านผู้เป็นบุตรีที่เกิดจากอนุภรรยาและไม่เป็นที่รักของบิดา จึงถูกยัดเยียดให้ขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวมาแทนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เกี้ยวเจ้าสาวหยุดลงอย่างกะทันหัน เสียงจอแจของผู้คนรอบด้านดังอื้ออึง อวี๋เจียวหว่านรับรู้ได้ทันทีว่าบัดนี้ขบวนได้เดินทางมาถึงหน้าประตูจวนแม่ทัพแล้ว

ตามธรรมเนียม เจ้าบ่าวต้องออกมายิงธนูข้ามเกี้ยวและเตะประตูเพื่อรับตัวเจ้าสาว ทว่าสิ่งที่รอคอยนางอยู่กลับมีความเพียงความเงียบงันและเสียงกระซิบกระซาบของชาวบ้านที่มารอมุงดู

“ท่านแม่ทัพไม่ยอมออกมานับรับเจ้าสาวหรอกหรือ”

“ได้ยินว่าอาการป่วยของท่านแม่ทัพกำเริบหนัก แค่ลุกจากเตียงยังลำบาก จะเอาเรี่ยวแรงที่ใดมาเตะประตูเกี้ยว”

“น่าสงสารคุณหนูรองตระกูลอวี๋ แต่งเข้าจวนไปก็คงต้องเตรียมตัวเป็นหญิงหม้ายในเร็ววัน”

อวี๋เจียวหว่านถอนหายใจ นางเกลียดความยุ่งยากเป็นที่สุด เมื่อเห็นว่ารอไปก็ไร้ประโยชน์ หญิงสาวจึงกระชับห่อผ้าใส่กระทะทองเหลืองในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบประตูเกี้ยวเจ้าสาวอย่างแรง

เสียงบานประตูเกี้ยวที่สลักลายวิจิตรหลุดออกไปกระแทกพื้นดังสนั่น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของบ่าวไพร่จวนแม่ทัพและชาวบ้านนับร้อย อวี๋เจียวหว่านก้าวลงจากเกี้ยวอย่างมั่นคง ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงสะบัดพลิ้วตามแรงลม เผยให้เห็นเพียงปลายคางเรียวมนและริมฝีปากอวบอิ่มที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย

พ่อบ้านประจำจวนแม่ทัพที่ยืนรอรับหน้าอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง สตรีร่างเล็กที่ดูบอบบางผู้นี้ เหตุใดจึงมีพละกำลังมหาศาลขนาดนี้ได้

“ในเมื่อท่านแม่ทัพไม่สะดวกมารับข้า เช่นนั้นก็รบกวนพ่อบ้านนำทางข้าไปที่เรือนหอเถิด ข้าหิวจนหน้ามืดแล้ว” อวี๋เจียวหว่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ชัดเจนทุกถ้อยคำจนผู้คนรอบด้านได้ยินกันถ้วนหน้า

พ่อบ้านชราได้สติรีบค้อมกายลงนำทาง แม้ในใจจะดูแคลนว่าคุณหนูรองตระกูลอวี๋ผู้นี้ช่างไร้กริยามารยาทสมคำร่ำลือ แต่ก็ไม่อาจขัดขวางการแต่งงานที่ได้รับพระราชทานมาได้

บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพช่างแตกต่างจากจวนขุนนางทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ไร้ซึ่งการประดับประดาด้วยผ้าแดงมงคล ไร้ซึ่งเสียงดนตรีขับกล่อม มีเพียงบ่าวไพร่ที่เดินขวักไขว่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ราวกับที่นี่คือกองทัพที่เตรียมพร้อมออกศึกมากกว่าจะเป็นสถานที่จัดงานมงคลสมรส

อวี๋เจียวหว่านถูกพาตัวมาทิ้งไว้ในเรือนหอ ภายในห้องตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีเพียงเตียงไม้แกะสลัก โต๊ะน้ำชา และกระถางไฟที่จุดให้ความอบอุ่น หญิงสาวไม่รอให้ผู้ใดมาเลิกผ้าคลุมหน้า นางจัดการดึงผ้าสีแดงนั้นออกด้วยตนเอง และโยนทิ้งไว้บนเตียงอย่างไม่ไยดี ก่อนจะวางห่อผ้าในมือลงบนโต๊ะด้วยความระมัดระวัง

เสียงโลหะกระทบแผ่นไม้ บ่งบอกถึงน้ำหนักที่ไม่ธรรมดาของสิ่งของที่อยู่ภายใน

ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบห้อง บนโต๊ะมีถาดใส่ผลไม้มงคลอย่างพุทรา ถั่วลิสง ลำไย และเมล็ดบัววางอยู่ อวี๋เจียวหว่านหยิบพุทราขึ้นมาพิจารณาชิ้นหนึ่ง ผิวของมันเหี่ยวย่นและส่งกลิ่นเหม็นหืนจางๆ นางเดาะลิ้นด้วยความขัดใจ

“จวนแม่ทัพกว้างใหญ่เสียเปล่า กลับปล่อยให้ของกินไร้คุณภาพเช่นนี้เข้ามาอยู่ในเรือนหอได้ ช่างเป็นการหยามเกียรติคนครัวอย่างข้ายิ่งนัก” หญิงสาวบ่นพึมพำกับตนเอง

สำหรับนางแล้วเรื่องกินคือเรื่องใหญ่ นางไม่ได้กินสิ่งใดตกถึงท้องมาตั้งแต่ย่ำรุ่ง บัดนี้กระเพาะเริ่มประท้วงจนปวดหนึบ นางเดินไปสำรวจกระถางไฟกลางห้อง ถ่านไม้ด้านในกำลังคุกรุ่นได้ที่ ความร้อนแผ่ซ่านออกมากำลังดี

รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงาม อวี๋เจียวหว่านจัดการถอดชุดมงคลตัวนอกที่รุ่มร่ามออก เหลือเพียงชุดตัวในที่ทะมัดทะแมงขึ้น นางแกะห่อผ้าบนโต๊ะออก เผยให้เห็นกระทะทองเหลืองก้นลึกที่ถูกขัดจนขึ้นเงา แม้จะมีรอยบุบเล็กน้อยบริเวณขอบ แต่ก็ไม่อาจบดบังความน่าเกรงขามของมันได้

ภายในห่อผ้ายังมีถุงข้าวสารขนาดเล็ก สมุนไพรบำรุงปราณที่ถูกหั่นเตรียมไว้อย่างดี ทั้งโสมภูเขา เกากี้ และพุทราแห้งชั้นเลิศที่นางลอบนำติดตัวมาด้วย

“โชคดีที่ข้าเตรียมเสบียงมาเผื่อยามคับขัน มิเช่นนั้นคงได้อดตายตั้งแต่วันแรกที่แต่งเข้าจวน”

นางจัดการตั้งกระทะทองเหลืองลงบนกระถางไฟ เทน้ำสะอาดจากป้านน้ำชาลงไป รอจนน้ำเริ่มเดือดจึงใส่ข้าวสารและสมุนไพรตามลงไปอย่างคล่องแคล่ว มือหนึ่งคอยคนข้าวในกระทะไม่ให้ติดก้น อีกมือหนึ่งคอยปรับระดับถ่านในกระถางให้ไฟลุกโชนอย่างสม่ำเสมอ การคุมไฟของนางไร้ที่ติ

เวลาผ่านไปชั่วก้านธูป กลิ่นหอมของข้าวต้มที่สุกนุ่ม ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานของสมุนไพรเริ่มลอยอบอวลไปทั่วห้องหอ มันคือกลิ่นแห่งการเยียวยา กลิ่นของอาหารที่ปรุงด้วยความใส่ใจ

ในขณะเดียวกันนั้นเอง บริเวณทางเดินหน้าเรือนหอ ร่างสูงโปร่งของบุรุษผู้หนึ่งกำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้า เซี่ยกู่หานสวมชุดคลุมสีดำสนิทตัดกับสีผิวที่ซีดขาวราวกับกระดาษ ใบหน้าคมคายที่เคยหล่อเหลาดั่งยอดบุรุษบัดนี้ซูบตอบจนเห็นสันกรามชัดเจน

“ท่านแม่ทัพ ร่างกายท่านยังไม่สู้ดี ไม่จำเป็นต้องมาที่เรือนหอก็ได้ขอรับ ให้คนไปบอกฮูหยินว่าท่านพักผ่อนอยู่เรือนหลักก็ย่อมได้” รองแม่ทัพลู่ผู้ติดตามคนสนิทเอ่ยด้วยความห่วงใย

“ราชโองการของฝ่าบาท หากข้าไม่มาปรากฏตัวให้นางเห็นหน้าเลยสักครั้ง พรุ่งนี้คงมีข่าวลือว่าข้าตายคาจวนไปแล้ว” เซี่ยกู่หานตอบเสียงเย็นชา น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและไร้เรี่ยวแรง

เขาเกลียดการถูกบังคับ เกลียดสตรีที่น่ารำคาญ และที่สำคัญที่สุด เขาเกลียดกลิ่นแป้งหอมฉุนจมูก ตั้งแต่ถูกพิษกลืนนภาเล่นงานเมื่อสามปีก่อน การรับรสของเขาก็หายไป อาหารทุกชนิดที่เข้าปากมีเพียงรสชาติขมคล้ายขี้เถ้า กลิ่นของอาหารกลายเป็นกลิ่นเหม็นเน่าที่ทำให้เขาคลื่นไส้จนอาเจียนออกมาหมดสิ้น ร่างกายของเขาจึงผ่ายผอมลงทุกวัน อาศัยเพียงยาต้มประทังชีวิตให้อยู่รอดไปวัน ๆ