Todos os capítulos de ฮูหยินผู้กุมอำนาจด้วยกระทะทองเหลือง: Capítulo 11 - Capítulo 20

เรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงชมบุปผาแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงราวกับไฟลามทุ่ง เพียงชั่วข้ามคืน นามของอวี๋เจียวหว่าน ฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพเซี่ยก็กลายเป็นที่กล่าวขานในหมู่ชนชั้นสูง มิใช่ในฐานะคุณหนูรองจากตระกูลตกอับ ผู้แต่งงานแทนพี่สาวอีกต่อไป ทว่าในฐานะสตรีผู้มีฝีมือปลายจวักล้ำเลิศ สามารถนำของพื้นบ้านอย่างเผือกและซานเย่ามาปรุงเป็นขนมรสเลิศ ตอกหน้าคุณหนูตระกูลใหญ่จนอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนียิ่งไปกว่านั้น คำประกาศกร้าวของแม่ทัพเซี่ยกู่หานที่กางปีกปกป้องภรรยาต่อหน้าธารกำนัล ยังเป็นการยืนยันฐานะอันมั่นคงของนางในเรือนหลัง ผู้คนต่างตระหนักดีว่า นับแต่นี้ จวนแม่ทัพที่มีเพียงความเงียบเหงาและกลิ่นอายแห่งความตาย ได้มีนายหญิงผู้กุมอำนาจอย่างแท้จริงแล้วยามโหย่ว ท้องฟ้าเริ่มทอแสงสีส้มอมแดง ลมเย็นแห่งเหมันตฤดูพัดโชย ใบไม้แห้งร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ภายในห้องหนังสือของเรือนหานอวิ๋น เซี่ยกู่หานนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือหนาวางตำราพิชัยสงครามลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาสีหมึกทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายเป็นครั้งแรกในรอบสามปี ที่เขาสามารถนั่งอ่านตำราได้นานนับชั่วยามโดยไม่มีอาการปวดเกร็

นับตั้งแต่วันที่ป้ายหยกหลางหยาถูกส่งมอบให้แก่อวี๋เจียวหว่าน อำนาจการปกครองในเรือนหลังของจวนแม่ทัพก็เปลี่ยนมืออย่างสมบูรณ์ บ่าวไพร่ต่างเคารพยำเกรงฮูหยินเอกผู้นี้ประดุจเทพเซียนแห่งเตาไฟ ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยจำต้องเก็บตัวเงียบอยู่ในเรือน อ้างว่าป่วยไข้เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าสิ่งที่น่ายินดีที่สุดในจวนเวลานี้ คือร่างกายของแม่ทัพเซี่ยกู่หานที่ฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็ว เนื้อหนังที่เคยซูบตอบเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาบ้าง ใบหน้าที่เคยซีดเซียวบัดนี้มีสีเลือดฝาดจาง ๆ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลงานจากกระทะทองเหลืองและการจัดแจงอาหารบำรุงร่างกายอย่างพิถีพิถันของอวี๋เจียวหว่านทั้งสิ้นทว่าความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นานนักยามซื่อ อวี๋เจียวหว่านกำลังยืนสั่งการให้ลูกมือทำความสะอาดเขียงไม้ในเรือนครัว สาวใช้เสี่ยวเถาก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน“ฮูหยินเจ้าคะ คุณหนูเมิ่งอวี้หลานมาขอเข้าพบเจ้าค่ะ”อวี๋เจียวหว่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางเช็ดมือกับผ้าสะอาด “นางมาทำอันใดอีก”“คุณหนูเมิ่งกล่าวว่า นางมาเพื่อขอขมาเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงชมบุปผา ซ้ำยังนำของสดมาฝากเป็นของกำนัล ตอนนี้นางรออยู่ที่โถงรับรองพร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่า

ขบวนรถม้าและเกวียนบรรทุกเสบียงเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงในยามวิกาล มุ่งหน้าสู่ทิศอุดรอย่างเร่งรีบ ลมเหมันต์พัดกระหน่ำรุนแรงขึ้นทุกขณะที่รอนแรมห่างไกลจากตัวเมือง ต้นไม้สองข้างทางเหลือเพียงกิ่งก้านต้านลมหนาว เกล็ดหิมะเริ่มโปรยปรายลงมาปกคลุมแผ่นดินจนขาวโพลนไปสุดลูกหูลูกตาการเดินทางด้วยเกวียนเสบียงที่หนักอึ้งท่ามกลางพายุหิมะเป็นไปอย่างยากลำบาก ต้องใช้เวลาเดินทางถึงสิบห้าวันเต็ม ภายในรถม้าคันใหญ่ของจวนแม่ทัพ กระถางไฟทองเหลืองถูกจุดไว้เพื่อขับไล่ความหนาวเย็น เซี่ยกู่หานนั่งมองสตรีร่างเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยายแทนที่อวี๋เจียวหว่านจะซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากกระถางไฟ หรือเอนกายพิงสามีเพื่อหลบเลี่ยงลมหนาว นางกลับนำผ้าห่มผืนหนาที่สุดในรถม้าไปห่อหุ้มกระทะทองเหลืองคู่ใจไว้จนมิดชิด ซ้ำยังกอดมันไว้แนบอกราวกับเป็นทารกน้อย สองมือคอยลูบคลำตรวจตราไม่ให้ขอบกระทะต้องกระทบกระเทือนกับผนังรถม้าเวลาตกหลุม“ฮูหยิน เจ้าคิดว่ากระทะเหล็กนั่นจะหนาวตายหรืออย่างไร จึงต้องห่มผ้าให้มันหนาถึงเพียงนั้น” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความขบขันและระอาใจอยู่ลึก ๆ“ท่านแม่ทัพไม่เข้าใจ ค

สายลมเหมันต์พัดกระหน่ำค่ายหลางหยา เกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ปกคลุมกระโจมที่พักและลานฝึกซ้อมจนกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ แม้ความหนาวเหน็บจะทำให้น้ำในบ่อจับตัวเป็นน้ำแข็ง ทว่าบรรยากาศภายในค่ายทหารกลับมิได้เงียบเหงาและหดหู่เฉกเช่นหลายวันก่อนเสียงตะโกนฝึกซ้อมเพลงทวนของเหล่าทหารกล้าดังกังวานไปทั่วหุบเขา เรี่ยวแรงที่เคยเหือดหายไปพร้อมกับความหิวโหย บัดนี้ได้รับการเติมเต็มด้วยอาหารรสเลิศจากฝีมือของฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพ ข้าวต้มเนื้อเค็มคั่วพริกหอมมื้อนั้นมิเพียงชุบชีวิตพวกเขากลับคืนมา ทว่ายังจุดประกายความหวังและขวัญกำลังใจให้ลุกโชนประดุจกองไฟกลางเหมันตฤดูภายในกระโจมบัญชาการหลัก เซี่ยกู่หานยืนตระหง่านอยู่หน้าแผนที่หนังสัตว์แผ่นใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้ สวมชุดเกราะอ่อนสีดำสนิท นัยน์ตาคมทอดมองสัญลักษณ์จุดสีแดงที่ระบุตำแหน่งของศัตรู รองแม่ทัพกัวและเหล่าขุนพลยืนล้อมรอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“เรียนท่านแม่ทัพ กองกำลังของพวกชนเผ่าทุ่งหญ้าเริ่มเคลื่อนไหวแล้วขอรับ พวกมันฉวยโอกาสที่เสบียงของเราถูกลอบเผา ขยับร่นระยะค่ายเข้ามาใกล้หุบเขาผิงซาน หากปล่อยให้พวกมันตั้งค่ายได้สำเร็จ เมืองชายแดนจะต้องตก

แสงอรุณแรกของวันใหม่สาดส่องลงบนยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ค่ายหลางหยาที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความสิ้นหวัง บัดนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เสียงฝีเท้าม้าดังกึกก้องแผ่นดินพร้อมกับธงรบสีดำลวดลายเขี้ยวหมาป่าที่สะบัดพลิ้วต้านลมหนาว ทหารกองหน้าห้าพันคนเดินทางกลับจากการลอบโจมตีค่ายศัตรูด้วยชัยชนะอันงดงามพวกเขามิเพียงเด็ดหัวแม่ทัพข้าศึกและเผาทำลายค่ายจนราบคาบ ทว่ายังกวาดต้อนม้าศึก เสบียงธัญพืช และเสบียงเนื้อสัตว์ของชนเผ่าทุ่งหญ้ากลับมาจนเต็มเกวียนหลายสิบคัน ทหารทุกนายแม้จะมีร่องรอยความเหนื่อยล้าและคราบเลือดเปรอะเปื้อนชุดเกราะ ทว่าดวงตาของพวกเขาล้วนทอประกายแห่งความภาคภูมิใจณ ลานกว้างกลางค่าย ทหารหลายร้อยคนที่รับหน้าที่อยู่เฝ้าค่ายกำลังช่วยกันขนถ่ายเสบียงลงจากเกวียนอย่างแข็งขัน ทว่าเมื่อพวกเขาเปิดผ้าคลุมเกวียนเสบียงเนื้อสัตว์ ใบหน้าของชายฉกรรจ์เหล่านั้นกลับบิดเบี้ยว บางคนถึงกับยกมือขึ้นบีบจมูกแน่นพลางก้าวถอยหลังไปหลายก้าว“เหม็นสาบถึงเพียงนี้ ใครจะกินลง” ลู่จิวบ่นอุบอิบ พลางใช้มือพัดโบกอากาศตรงหน้าเพื่อขับไล่กลิ่นเหม็นที่ลอยมาเตะจมูก บนเกวียนนั้นบรรทุกซากแกะภูเขานับสิบตัวท