All Chapters of ม่านรักพนาร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

แต่สติที่คล้ายว่าจะหลุดออกจากร่างก็ถูกกระชากกลับเข้าร่างด้วยฝ่ามือเล็ก ๆ ของเธอ ที่ยกขึ้นมาฟาดเข้าที่ใบหน้าข้างซ้ายของเขาจนถึงกับหน้าหัน แต่คนที่เจ็บกลับไม่ใช่เขาแต่เป็นเจ้าของมืออย่างเธอ“โอ๊ย!”“ดู...”“ไม่ต้องมาดู! ไม่ต้องมาจับ! พี่จะใจร้ายกับข้าเกินไปแล้วนะ ฮึก”“...”“หากเกลียดข้าถึงเพียงนี้ก็อยู่ให้ห่างจากข้า ไม่ต้องมาสนใจว่าข้าจะทำอะไรหากมันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ พี่ก็ทำราวกับว่าไม่เห็นไม่ใช่มารังแกจนข้าแทบจะตายอยู่ใต้น้ำเช่นนี้!”“...”ลัลนาพรั่งพรูออกมาด้วยใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาจนแทบจะแยกไม่ออกว่าน้ำตาของเธอกับสายน้ำที่โอบล้อมสิ่งไหนมีมากกว่าบนใบหน้าสวย ทำให้ควันธูปที่ยังคงกอดเอวเธอไว้ไม่ปล่อยนั้นมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลัลนาด้วยสีหน้าและสายตาที่คาดเดาไม่ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่“ข้าไม่ขอบใจพี่หรอกนะที่ยื้อชีวิตข้าไว้ได้อีกครั้ง เพราะเพียงแค่ครั้งนั้นทั้งชีวิตของข้าก็ไม่รู้จะต้องตอบแทนพี่ไปถึงไหนแล้ว”“...”“แต่หากอยากฆ่าข้าให้ตายแล้วเอาดวงวิญญาณไปถ่วงหม้อปลุกเสกเป็นผีไว้ใช้งานเมื่อใดพี่ก็เชิญเอาไป จะได้ถือว่าข้าตอบแทนบุญคุณพี่แล้ว ข้าจะได้หลุดพ้นเสียที!”“...”

ลัลนาหันหน้ากลับมามองคนขี้โมโหที่ยอมอ่อนข้อให้เธอได้เพียงไม่นานก็เหมือนจะเริ่มหมดความอดทน ก่อนที่เธอจะพ่นลมหายใจออกมาเพื่อขับไล่อารมณ์ขุ่นมัวแล้วขยับพลิกตัวหันหน้าเข้าหาเขาเพื่อเอียงหัวซบอกกว้างที่แสนอบอุ่นและกรุ่นไปด้วยกลิ่นหอม“ข้าอยากให้พี่พูดกับข้าดี ๆ ไม่ใช่เอาแต่ตะคอกเหมือนโมโหข้าตลอดเวลา”“...”“ข้าขอเพียงเท่านี้ ได้รึไม่ พี่ธูป”เอ่ยเรียกชื่อเขาในท้ายประโยคด้วยน้ำเสียงหวานหูและแสนจะออดอ้อนพร้อมกับมือเรียวที่ยกขึ้นมาแตะแก้มเขาแล้วมองด้วยสายตาหวานเชื่อมแสนมีเสน่ห์“หากกูดี แล้วมึงจะไม่ดื้อหรือว่าได้ใจงั้นรึ”ลัลนาส่ายหน้าแทนคำตอบอีกทั้งยังพรมจูบไปทั่วแผงอกกว้าง มือเรียวก็ลากไล้ปลายนิ้วลงมาสัมผัสกับเนื้อตัวเขาจนทำให้ควันธูปนั้นเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง“อืม แล้วหากมึงทำตัวดี ไม่วันใดก็วันหนึ่งกูจะปล่อยมึงไป”“...ปล่อยข้ารึ”ดวงตากลมโตวูบไหวแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาในทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ซึ่งควันธูปเองก็มองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับกำลังค้นหาบางอย่างแล้วสอดมือล้วงเข้าไปในผ้านุ่งบริเวณกลีบเนื้อที่ปิดสนิท“ปล่อยมึงไป แล้วกูจะไม่เรียกหา นอกเสียจากมึงปรารถนาจะมาหากูเอง”“อ๊ะ”“หรือว่าม

พูดจบก็หันหน้ากลับมาว่ายน้ำอย่างไม่รีบร้อนทำให้ลัลนาที่กอดคอเขาอยู่นั้นถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความหวัง เพราะทุกครั้งควันธูปจะยืนกรานอย่างไร้เยื่อใยว่าไม่เอาเธอทำเมีย แต่ครั้งนี้เขากลับพูดราวกับว่าอยากให้เธออ้อนขอเขาเสียอย่างนั้น“ต่อไปจะไม่ดื้อแล้ว จะหมั่นเอาใจพี่ จะว่าง่าย จะเชื่อพี่ทุกอย่าง ดีรึไม่จ๊ะ”“...อืม”“เช่นนั้น พี่พูดเหมือนตอนนั้นให้ข้าฟังอีกรอบได้รึไม่”“พูดอะไร”“คนงามอะไรก็ไม่รู้ ข้าได้ยินไม่ชัดนัก”“...”“ข้าเป็นคนงามของใครเหรอจ๊ะ”“ของกู...ข้าคิดว่าพูดถูก ใช่รึไม่”“!”เสียงที่ลัลนานั้นรอฟังกลับถูกพูดแทรกด้วยเสียงของใครก็ไม่รู้ที่เธอนั้นกวาดสายตามองหาแต่กลับไม่เห็น ผิดจากควันธูปที่เพียงแค่ได้ยินคำเดียวก็รู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใครและอยู่ที่ไหนซึ่งประจวบเหมาะกับที่เขาว่ายน้ำพาลัลนามาถึงลำธารหลังหมู่บ้านจึงเร่งกระตุกดึงข้อมือให้เธอนั้นเดินตามขึ้นฝั่งแล้วเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงเข้มดุ“กลับเข้าเรือนไป”“จ้ะ แล้วคืนนี้...”“ไปหากู”ลัลนาพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายใบหน้าก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข แล้วหันหลังเดินกลับไปยังเรือนด้วยความรีบร้อนพร้อมกับมอง

เรือนลัลนาเมื่อกลับมาถึงเรือนลัลนาก็ทรุดตัวนั่งลงที่พื้นแล้วหันหลังพิงประตูอย่างหมดแรง หัวใจก็เต้นโครมครามเสียจนเจ็บอก ใบหน้าที่ถูกบดบังด้วยหัวสวมก็พลันเหงื่อออกจนเส้นผมเปียกชื้น และรู้สึกเหมือนจะเป็นลมจนต้องคลานมาหยิบขวดยาที่วางอยู่ข้างหัวนอนมาสูดดม“เป็นอะไรนะ”มือเรียวยกขึ้นมาวางทาบยังหน้าอกด้านซ้ายของตัวเองแล้วพยายามตั้งสติหายใจเข้าออกให้สม่ำเสมอ ซึ่งผ่านไปสักพักอาการเหล่านั้นก็คล้ายว่าจะดีขึ้นเธอจึงลุกขึ้นไปนั่งพับเพียบอยู่หน้าหิ้งบูชา แล้วก้มลงกราบไหว้ก่อนจะทำการถอดหัวสวมไปวางไว้ด้านบนมือเรียวยกขึ้นมาปาดเหงื่อที่ผุดซึมตามกรอบหน้าก่อนจะหันหลังกลับมาทิ้งตัวลงนอนพร้อมกับรินน้ำมันจากขวดที่ควันธูปเป็นคนให้เธอมาลงยังปลายนิ้วเรียว แล้วนำมาถูวนบริเวณข้างขมับและจมูกก่อนจะหลับตาลงด้วยความผ่อนคลาย“ลัลนา”ลัลนาไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานเท่าไหร่ จนกระทั่งได้ยินเสียงคล้ายแม่ของเธอกำลังเรียกหาดังแว่วอยู่ในหู แต่เมื่อลืมตาขึ้นมากลับไม่พบผู้ใด นอกจากตัวเธอที่ยืนอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่กลางป่าที่มืดและสงบเงียบ เงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่รุนแรงของตัวเอง“แม่”เสียงหวานแผ่วเบาเอ่ยเรียกหาคนเป็นแ

“งั้นข้าไปเร่งทำเครื่องสักการะก่อนนะจ๊ะ”“...”“หากพี่ตื่นมาก็คงจะได้เห็น”ลัลนาเอ่ยพูดเปลี่ยนเรื่องเพราะนึกกลัวว่าจะทำให้เขาขุ่นเคืองใจ แต่ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะได้เคลื่อนย้ายพาตัวเองลุกขึ้นเดินกลับไปนั่งลงที่เดิม ข้อมือก็ถูกกระตุกดึงจนตัวเธอนั้นปลิวมาตกอยู่ในอ้อมแขนเขา“กูจะนอนแล้ว”“ก็นอนสิจ๊ะ หรือว่าหากไม่ได้กอดข้า พี่จะนอนไม่หลับ”“ปลดผ้าออก”“...ปลดทำไมจ๊ะ ในเมื่อพี่...ทำไม่ได้”ลัลนาเอ่ยถามเสียงสั่นแก้มใสก็ขึ้นสีแดงก่ำหัวใจก็ทำงานหนักด้วยความประหม่าและตื่นเต้นราวกับเป็นครั้งแรกที่ต้องเปลื้องผ้าให้เขาเห็น แต่ในความจริงแล้วนั้นเขาทั้งเห็นและได้สัมผัสเธอทั่วทั้งตัวนับครั้งไม่ถ้วน“กูบอกให้ปลดมึงก็ปลด”“ผ้าพันอกหรือว่าผ้านุ่งจ๊ะ”“มึงอย่าแสร้งถามราวกับไม่รู้ความ”“แล้วเหตุใดพี่โหยหาข้า แต่กลับแสร้งทำหน้าดุใส่ข้าล่ะ”“...”“เพียงแค่พูดดี ๆ ข้าก็พร้อมตามใจพี่ทุกอย่าง”“ปลด”ลัลนาช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างตัดพ้อแต่ในใจกลับกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างผู้ชนะ เพราะเมื่อใดที่เขาถือศีลต่อให้ไม่ได้เสพสมแต่เขาก็จะให้เธอปลดผ้าและนอนให้เขากอดเพื่อบรรเทาความกระสันอยู่เสมอมือเรียวค่อย ๆ ปลดปมผ้าพันอกออก