ม่านรักพนาร้าย のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

เรือนลัลนาร่างเล็กที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ภายในเรือน สะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึกเมื่อหูแว่วได้ยินเสียงคล้ายผู้ใดมาสวดท่องคาถาอยู่ข้างหูแต่เมื่อหันมองซ้ายทีขวาทีจนทั่วทั้งเรือนกลับไม่เจอคนผู้นั้น“ข้าไม่อยากไป”เอ่ยพูดกับตัวเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกลัวก่อนจะค่อย ๆ ขยับถอยไปนั่งกอดเข่าอยู่ตรงหัวนอนพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหู เพราะลัลนานั้นรู้ดีว่าใครคือเจ้าของเสียงนั้นและเขาต้องการจะเรียกเธอไปทำอะไร หากไปครั้งนี้เธอคงจะได้ทรมานเจียนตายเป็นแน่แต่ยิ่งลัลนาต่อต้านจากที่ได้ยินเพียงแค่เสียง ร่างกายของเธอก็เริ่มร้อนรุ่มและเจ็บปวดราวกับถูกแผดเผาอยู่ในกองเพลิงเม็ดเหงื่อเริ่มผุดซึมบริเวณกรอบหน้าและตามฝ่ามือ แม้จะไม่ใช่คืนแรกที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานแต่พอนานวันเข้าเธอก็เริ่มจะทนไม่ไหวเมื่อความอดทนที่เหลือเพียงน้อยนิดขาดสะบั้นทำให้ลัลนาคลานไปหยิบผืนผ้าสีแดงขึ้นมาคลุมหัว แล้วตั้งสติเพื่อพาตัวเองออกไปจากเรือนเพื่อมุ่งหน้าไปยังเรือนอีกหลังที่ไม่เคยให้ผู้ใดได้เข้าไปตุบ!“พะ พอแล้ว ข้ามาแล้ว”ลัลนาทิ้งตัวนั่งลงที่พื้นตรงหน้าเขาอย่างหมดแรงหลังจากที่พาตัวเองมาถึงที่หมายโดยไม่ถูกผู้ใดพบเห็น ทำให้เจ้

น้ำเสียงเข้มดุที่อ่อนลงกว่าตอนแรกอีกทั้งยังเบาเสียจนแทบจะไม่ได้ยินแต่ลัลนาที่นั่งอยู่ใกล้ก็ได้ยินทุกคำชัดเจน จึงพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะหันหลังให้เขาแล้วระบายยิ้มกับตัวเองด้วยสีหน้าพอใจร้ายกาจเพียงใดแต่สุดท้ายก็ยอมอ่อนข้อให้เธอในภายหลังทุกทีควันธูปเอื้อมมือไปดึงผ้าคลุมหัวของลัลนาจนมันร่วงหล่นอยู่บนเตียงข้างเขาในขณะที่เธอลุกเดินไปหยิบขวดน้ำมันที่วางอยู่ในกระจาดหน้าหิ้งบูชาที่อยู่ด้านในหลังผ้ากั้นผืนสีขาว ซึ่งลัลนาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะมากกว่าผ้าคลุมหัวเขาเองก็เคยถอดให้เธอจนนับครั้งไม่ได้สายตาคมนิ่งเรียบมองจ้องตลอดเวลาที่ลัลนาเดินกลับมาหาจนทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำอยู่ในอกด้วยความประหม่า เพราะแม้ว่าจะคุ้นเคยกับเขาแต่กลับไม่เคยชินสักครั้งในความร้ายกาจที่แสนมีเสน่ห์ยามที่ถูกมองจ้องหรือโดนเขาสัมผัสแม้จะเพียงแค่ปลายนิ้วแตะก็ตามลัลนาเดินกลับมานั่งลงบนเตียงไม้แล้วขยับเข้าไปนั่งข้างควันธูปที่นอนอยู่พร้อมกับดึงจุกผ้าที่ปิดปากขวดออกแล้วส่งให้เขา ก่อนจะเอนตัวลงไปใช้ศอกค้ำยันเพื่อทรงตัวในขณะที่นอนตะแคงเข้าหาแล้วยื่นหน้าให้เขาได้ทายาที่แก้มได้อย่างถนัดจนใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ“สำออยนัก”“มือพี่เบา

ลัลนาเพ่งมองจนแน่ใจว่าตัวที่เห็นคือตัวอะไรก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินเข้าไปหาเขาราวกับไม่เห็นเพื่อสูดอากาศที่แสนจะเย็นสบายในช่วงเช้าแต่เพียงก้าวเดินได้ไม่กี่ก้าวพรึบ“อ๊ะ!”ลัลนาเอ่ยร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บเมื่อเท้าเปล่าที่ก้าวเดินนั้นเกิดสะดุดอะไรบางอย่างที่เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร เพราะมันไม่มีตั้งแต่แรก จนล้มลงไปนั่งพับเพียบอยู่ที่พื้นอย่างน่าสงสารตุบ!ก่อนจะได้ยินเสียงคล้ายบางอย่างร่วงหล่นลงมาจากที่สูง ตามด้วยเสียงเท้าหนักที่ก้าวเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ กระทั่งลัลนามองเห็นปลายเท้าเปลือยเปล่าของเขายืนค้ำหัวอยู่และเมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกถมึงทึงมองมาที่เธอ ใบหน้าของเขาขนาดเธอที่เป็นคนในหมู่บ้านคุ้นชินกับหัวสวมมากมายหลายแบบยังอดจะตกใจเมื่อได้มองในระยะใกล้ไม่ได้เพราะหัวสวมที่เป็นเอกลักษณ์มีดวงตาที่โตและเบิกโพลง อีกทั้งปากก็ยังอ้ากว้างราวกับกำลังยิ้มอยู่ตลอดเวลา แต่เป็นยิ้มที่ราวกับว่ากำลังหลอกล่อมิใช่ยิ้มใจดีแต่อย่างใด ในส่วนของขอบปาก รอบดวงตา จมูกและคิ้วก็ถูกวาดเขียนด้วยสีแดง เป็นการแกะสลักที่เหมือนหน้าคนจริง ๆ เพียงแต่หากเป็นคนก็คงจัดว่าเป็นคนที

ให้อดเสียบ้าง ให้กินไม่ขาดปากแล้วเสือกดื้อด้านกับกู!คิดได้ดังนั้นควันธูปก็ขยับลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาทิ้งตัวนั่งลงยังพรมหน้าหิ้งบูชาแล้วตั้งท่าจะนั่งสมาธิ ทำให้ลัลนาที่นั่งอ้าปากค้างอยู่บนเตียงหลังจากได้ยินเขาพูดว่าถือศีลรีบลุกขึ้นตามมานั่งพับเพียบกอดแขนคลอเคลียเขาไม่ห่าง ซึ่งทุกครั้งที่เธอก้าวขาหรือขยับไปไหนก็จะได้ยินเสียงกระดิ่งที่ข้อเท้าเสมอ“ไปให้ห่าง ไม่เห็นรึว่ากูทำอะไร”“พี่พูดจริงรึ”“เออ”“ถือศีลอะไร ทำไมข้าไม่เห็นจะรู้ด้วยเลย”“วัน ๆ มึงเอาแต่เที่ยวเล่น สนใจแต่เรื่องออกเรือนจะรู้ได้อย่างไร”“ข้าไม่ได้สนใจเรื่องนั้น”“...”“แต่ถ้าได้ออกจากเรือนมาอยู่กับพี่เช่นนี้ ข้าถึงจะสนใจ”“เงียบ หนวกหูนัก”เอ่ยดุเธอด้วยน้ำเสียงที่แสนจะรำคาญแต่กลับไม่ผลักดันตัวเธอให้ออกห่าง ทำให้ลัลนาที่นั่งพับเพียบกอดแขนแล้วเอียงหน้าซบต้นแขนของเขานั้น ปิดปากเก็บเสียงให้เงียบสนิทเพราะกลัวว่าเขาจะไล่ตัวเองออกไปจากเรือนซึ่งควันธูปเองเมื่อเห็นว่าลัลนานั่งเงียบไม่ได้ก่อกวนอะไรเขาก็หลับตาลงทำสมาธิจนเวลาผ่านไปเป็นเวลานานซึ่งปกติทุกคืนเขาเองก็จะทำเช่นนี้เสมอ เพียงแต่ตั้งแต่มีลัลนาเขากลับไม่ได้มีเวลามาทำสมาธิเท่าท

แขนแกร่งยกขึ้นคว้าจับลำต้นใหญ่แล้วออกแรงเขย่าจนลัลนาที่ยืนอยู่ข้างบนถึงกับตาโตด้วยความตกใจ เพราะกิ่งก้านของต้นไม้ที่เธอกำลังยืนอยู่นั้นมันเริ่มโยกไปมายิ่งบริเวณลำต้นที่เธอยืนอยู่มันสูงมากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้โคลงเคลงได้ง่ายผสมรวมกับเธอไม่เคยปีนต้นไม้จึงมีความกลัวอยู่แล้วเป็นทุนเดิม ทำให้ขาเรียวเริ่มสั่นและอ่อนแรงจนเท้าลื่นไถลตกลงจากกิ่งก้านไปหนึ่งข้าง“พี่ธูปหยุดนะ ข้าจะตก!”“...”“พี่ธูป กรี๊ด!!!”เสียงกรีดร้องดังลั่นไปทั่วทั้งบริเวณเมื่อลัลนานั้นไม่อาจจะบังคับตัวเองให้ฝืนยืนอยู่บนต้นไม้ต่อไปได้ไหว ก่อนจะร่วงหล่นลงมาด้านล่างทำให้เธอนั้นต้องหลับตาและเกร็งไปทั้งร่างเพื่อรอรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้นแต่ผ่านไปสักพักที่ลัลนาเริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างมันหยุดเคลื่อนไหวและตัวเธอไม่ได้เจ็บปวดจากการที่ตกลงมาจากต้นไม้เลยสักนิด ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองก่อนที่จะเห็นหัวสวมของเขาเป็นสิ่งแรก และทำให้รู้ว่าเธอตกลงมาอยู่ในอ้อมแขนของเขา“หนีกูพ้นไหม”“...”“ดื้อด้านนักกูจะเอามึงไปโยนทิ้งลงน้ำ แล้วกดให้จมอยู่ใต้นั้น!”“พี่กล้าทำข้าเหรอ!”“เออ มึงคอยดูเถอะ”“ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ ไม่ได้ทำอะไรให้พี่ด้วย เหต