Semua Bab ฮองเฮาเขย่าบัลลังก์: Bab 11 - Bab 20

“ชอบมากเลยหรือ” ยามพระองค์ตรัสถามนั้นแววตากลับทอแสงอ่อนโยนจนหัวใจของฮองเฮากระตุก // มองข้าเช่นนี้จะไม่ให้ข้าเคลิ้มได้อย่างไร “เพคะ ชอบขนาดขอร้องให้ท่านพ่อปลูกให้เป็นสวน แต่ผลที่ออกมาไม่ใหญ่นักอาจเป็นเพราะผลผิงกั่วน้อยนี้ชอบอากาศทางนี้มากกว่า” พระนางอมยิ้มเมื่อนึกถึงเรื่องที่เคยขอร้องให้ท่านพ่อปลูกต้นผิงกั่วไว้ในจวนร้อนถึงเสด็จป้าหมิงหลันต้องให้คนออกหาต้นผิงกั่วสายพันธุ์ดีมาให้เป็นของขวัญวันเกิด แต่สุดท้ายผลก็ออกมาไม่ใหญ่เพราะอากาศและดินไม่เหมาะแก่การปลูก ต่างจากแคว้นฮั่นที่มีผลไม้หลากหลายชนิดผลผลิตที่ได้ก็ดีมาก “ท่านพ่อเจ้าไม่ขัดหรือ” โม่อี้หยางนึกขันกับความตามใจบุตรของแม่ทัพผู้เลื่องชื่อ “ขัดได้อย่างไรท่านแม่เป็นคนสั่ง” แต่คำตอบของฮองเฮาตัวน้อยก็ทำให้พระองค์นั้นหลุดรอยยิ้มขบขันออกมายามนึกถึงท่าทางของไป๋เหยี่ยเหรินบิดาของนาง คงจะรีบจัดหาทุกอย่างมาตามคำสั่งฮูหยินเป็นแน่ “นั่นสิไม่มีทางที่พ่อเจ้าจะขัดจ้าวเหมยฮวาได้สักครา หึหึ” สมกันแล้วจริง ๆ พระองค์ทรงคิดขึ้นมาในใจแม้จะรู้สึกเคืองแม่ทัพไ

เรื่องฮองเฮาทำร้ายพระสนมทั้งสองถูกกล่าวถึงกันเป็นวงกว้างผู้คนเริ่มแบ่งแยกเป็นสองฝั่งสองฝ่าย ขุนนางหลายคนเริ่มแสดงตัวชัดเจนในฝั่งที่ตนนั้นเป็นฝ่ายสนับสนุนเวลาเพียงแค่วันเดียวทำให้วังหลวงมีคลื่นใต้น้ำที่ดูทวีความรุนแรงขึ้นจนนึกหวาดกลัว “เรื่องนี้เป็นมาอย่างไรบ้างฮองเฮา” ฮ่องเต้ตรัสถามฮองที่ยืนอยู่ตรงหน้าพระองค์ นางมีใบหน้าเรียบเฉยราบเรียบจนไม่มีใครเดาทางได้ออกเพราะเหตุนี้เองถึงทำให้นางนั้นไม่เป็นที่ชื่นชอบของเหล่าขุนนางบางพวก “หม่อมฉันทำร้ายพวกนางจริงเพคะ” เสียงหวานยังคงยอมรับโดยไม่แสดงสีหน้าวิตกกังวลใด ๆ ไม่หวาดกลัวกริ่งเกรงต่อพระองค์เลยแม้แต่น้อยนิด คงมีเพียงความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของตนเท่านั้นที่ฉายชัดขึ้นมาในดวงตาสีน้ำตาลแววตานี้คล้ายกับบิดาของนางไม่ต่างกัน “ทูลฝ่าบาทฮองเฮาทรงยอมรับออกมาแล้วขอฝ่าบาทพิจารณาด้วย ยามนี้พระสนมหยางมี่กับพระสนมกัวกัวเจ็บหนักผู้คนต่างครหาว่าฮองเฮานั้นมีจิตใจโหดร้าย” ท่านราชครูได้ทีย้ำถึงความผิดของฮองเฮาที่ยืนมองขุนนางผู้มักใหญ่ใฝ่สูงอย่างดูแคลนเพราะมีคนเช่นนี้อยู่อย่างไรเล่าบ้านเมืองถึง

หลังจากหลบออกมาจากตำหนักฮ่องเต้ได้ไป๋หลี่ฮวาก็มักจะหลบอยู่แต่ในสวนกับในตำหนักเท่านั้นไม่ออกไปไหนและฮ่องเต้เองก็ไม่ได้เสด็จมาหานาง แต่คำพูดของพระองค์ก็ยังคงดังอยู่ในหัวของนางตลอดเวลา เจ้าเป็นฮองเฮามาสองปียังไม่ได้ทำหน้าที่เมียเลยนะ ไม่รู้ว่าฮ่องเต้นึกครึ้มอะไรขึ้นมาถึงได้เอ่ยวาจาเช่นนี้กับนางคงจะเจ็บไข้หรือไม่คงเสวยอะไรผิดมาแน่แท้ “กรี๊ด!! นี่เจ้าอีกแล้วเหรอ” เสียงหวานหวีดร้องอุทานเมื่อเห็นบุรุษในชุดสีดำมีผ้าปิดหน้าเอาไว้เหลือเพียงตากระโดดลงมาในตำหนักของนางเมื่อสังเกตให้ดีจึงพบว่าเป็นโจรขโมยผลท้อเจ้าประจำที่นางเจอบ่อย ๆ ตั้งแต่ปีที่แล้ว คราแรกนางตกใจจนแทบสิ้นสติเมื่อเห็นชายชุดดำตกลงมาจากต้นท้อก่อนจะได้รู้ความจริงว่าโจรผู้นี้เข้ามาขโมยผลท้อเพราะบ้านยากจนมาก ทีแรกก็ไม่เชื่อนักหรอกแต่เห็นว่าแอบมาขโมย บ่อย ๆ นางก็ให้คนไปตามดูก็พบว่าเขาหอบผลท้อไปขายในตลอดตอนกลางคืนจริง ๆ นางจึงไม่ได้เอาความด้วยเพราะเห็นว่าเขาก็เป็นเพียงผู้ยากไร้เท่านั้นแต่ก็ใช่ว่านางจะเชื่อเสียหมด นางเลือกจะรอดูท่าทีคอยซักถามพูดคุยกับโจรชุดดำนี่จนบางครั้งก็คลายเหงา

“เจ้า!” พระองค์ถลึงตามองฮองเฮาคู่กายที่หยิบหมึกขึ้นมาอวดสร้างความอับอายให้พระองค์อยู่ไม่น้อยเมื่อรู้ว่าตนเองนั้นกำลังถูกฮองเฮาแกล้งเอาเสียแล้ว จะผ่านไปกี่ปีนางก็ดื้อรั้นดื้อดึงเช่นเดิม จะเพิ่มเข้ามาอีกก็คงเป็นมารยาหญิงกระมัง “คืนนั้นฝ่าบาทนอนกอดหม่อมฉันทั้งคืนหม่อมฉันยังไม่ว่าเลยนะเพคะ” นางยังคงยิ้มแย้มและฝนหมึกไปด้วยในคราวเดียวกัน บางครั้งลอบมองใบหน้าของคนข้างกายบ้างนึกชมฮ่องเต้ผู้ได้ชื่อว่าเป็นพระสวามีนัก อายุมากจนเป็นบิดานางได้แต่กลับยังคมความหล่อเหลาเอาไว้ได้ “ข้าคงจะหน้ามืดไปถึงได้ทำเช่นนั้น” นางยังกล้าเอาเรื่องนี้มาล้อเลียนทั้งที่หากเป็นสตรีอื่นคงทำได้เพียงเขินอายเท่านั้น ไม่น่าเผลอไปกอดร่างนุ่มนิ่มของนางให้โดนล้อเลย... “คิกคิก หน้ามืดบ่อย ๆ นะเพคะ” นางว่าพร้อมกับยิ้มส่งให้ใบหน้าที่งดงามอยู่แล้วชวนมองจนละสายตาไปจากนางไม่ได้อยากจับจ้องความงามตรงหน้าอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน “ล้อเล่นกับไฟไม่ใช่เรื่องดีข้าขอเตือนเจ้า” เสียงทุ้มเริ่มแหบห้าวลงยามเห็นลำคอขาวผ่องน่าหลงใหลกำลังเถียงพระองค์จนค

กายหนาเริ่มขยับโหมกายสอดประสานกับกายสาวจนสองร่างแทบจะเป็นร่างเดียวกัน ความเจ็บแปลบเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านรัญจวนจิตยากจะต้านทานไหว มือใหญ่เคล้นคลึงเต้าสวยด้วยแรงมหาศาลไม่ยอมปราณี แต่แทนที่นางจะเจ็บปวดกลับเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสร้อนแรงนี้ ตำราจากชั้นเริ่มร่วงลงมายามที่ทั้งสองขยับกายโรมรันฮ่องเต้กระแทกกายใส่ร่างน้อยจนสะเทือนไปถึงชั้นวางตำรา เสียงของหล่นดังลอดออกไปถึงด้านนอกห้องทรงงานปะปนกับเสียงครางทุ้มสลับหวานที่กังวานไปทั่วห้อง “เสด็จพี่ อ๊าาาาาส์ หากมีคนเข้ามา อ๊าาาาาาส์ ยะ หยุดก่อน อ๊าาาาาาส์” ตาคู่สวยหันไปมองทางประตูห้องที่คล้ายกับเงาทหาร กำลังเตรียมจะเดินเข้ามาในห้องทรงงานด้วยความกังวลแม้ว่าอารมณ์พิศวาสนั้นจะรุนแรงมากจนไม่อาจหยุดตอนนี้ได้ แต่อีกใจก็รู้สึกอับอายหากมีผู้ใดเข้ามาพบเจอนางกับฮ่องเต้ในสภาพเร่าร้อนเช่นนี้ “ใครกล้าเข้ามาข้าจะตัดหัวทิ้งให้หมด!!!!” น้ำเสียงห้วนห้าวจัดตะโกนออกไปจนเงาทหารหยุดชะงักไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับเวลาผ่านไปสักครู่ถึงได้ค่อย ๆ ขยับถอยออกไปเพื่อกันไม่ให้ผู้ใดเข้ามาในห้องทรงงานที่