Semua Bab ฮองเฮาเขย่าบัลลังก์: Bab 21 - Bab 30

“จะไปหานางทำไม ข้าไม่มีทางยอมให้เจ้าไปหรอกนะ” ฮ่องเต้ตรัสเสียงห้วนยามเห็นแววตารักใคร่ยามฮองเฮาของพระองค์นั้นเอ่ยถึงสนมหยางมี่ มีทั้งความคิดถึงเสน่หาปะปนกันอยู่ในนั้น ความรู้สึกหวงแหนกำลังทำให้พระองค์คลั่งเพราะฮองเฮาคิดถึงคนอื่น ยาบ้านั่นทำให้นางเลอะเลือนได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือเห็นทีว่าพระองค์จะอดทนไม่ไหวเสียแล้ว “ขออภัยฝ่าบาท” เสียงเหลากงกงลอดเข้ามาในห้องบรรทมคล้ายจะเอ่ยขออนุญาติแต่ดูเหมือนจะมาผิดเวลาไปเสียหน่อยจึงได้การตอบรับไม่ค่อยหน้ายินดีเท่าไหร่นัก “มีอะไรก็ว่ามาเลยไม่ต้องเข้ามา!!!!” หากให้เข้ามาตอนนี้ก็ต้องได้เห็นฮองเฮาในชุดบางเบาเช่นนี้พระองค์ไม่ทางยินยอมแน่ ต่อให้จะเป็นขันทีหรือเป็นสตรีเพศพระองค์ก็ยังหวงแหนเรือนร่างงามนี้อยู่ดี “พระสนมหยางมี่นำชามาถวายพะยะคะ” เสียงนั้นทูลบอกอ่อย ๆ เมื่อรับรู้ว่าในตอนนี้อารมณ์ของฮ่องเต้คงไม่ค่อยจะสู้ดีนักแล้วยิ่งเป็นเรื่องไร้สาระแค่การถวายชาอาจทำให้ฮ่องเต้ทรงกริ้วมากขึ้นกว่าเดิม “ไล่กลับไป!!!!!” กล้ามาถึงตำหนักเชียวหรือช่างกล้าหาญนักไม่

ฮองเฮาเมื่อไล่โจรออกไปจากห้องของตนเองได้แล้วก็รู้สึกพะอืดพะอมอยากจะอาเจียนออกมาท้องไส้เริ่มปั่นป่วนคล้ายอาหารเป็นพิษกำลังเล่นงานนางอยู่ นางกำนัลต่างก็พากันกรูเข้ามาช่วยดูแลฮองเฮาที่อาการดูย่ำแย่ลงอย่างกะทันหันในหัวนางนั้นปวดจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยง ๆ แม้เวลาจะผ่านมาเกินครึ่งก้านธูปแต่ฮองเฮาก็ยังคงอาเจียนออกมาตลอดเวลาก่อนจะนอนหมดเรี่ยวแรงโดยมีนางกำนัลคอยซับเหงื่อให้ไม่ห่าง “ฮองเฮาข้าเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร ตามหมอหลวงเดี๋ยวนี้!!” ใบหน้าที่เคยอมชมพูระเรื่อบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นขาวซีดเซียวราวกับหิมะริมฝีปากที่เคยสีแดงระเรื่ออวบอิ่มนั้นก็คล้ำลงถนัดตา “ฮองเฮาตะโกนเสียงดังว่ามีโจรบุกรุกตำหนักเพคะ แต่พอพวกหม่อมฉันเข้ามาก็ไม่พบผู้ใดมีเพียงฮองเฮาถูกมัดเอาไว้กับแท่นบรรทมผ่านไปไม่ถึงครึ่งเค่อก็อาเจียนออกมาตลอด เพิ่งจะหยุดไปก็เมื่อตอนฝ่าบาทเข้ามาเพคะ” นางกำนัลร่างใหญ่รีบรายงานฮ่องเต้ทันทีโดยไม่ได้กลัวถึงความผิดฐานละเลยฮองเฮาสักนิด สิ่งเดียวที่พวกนางกลัวคือความปลอดภัยของฮองเฮามากว่า “พวกเจ้าอยู่ดูแลฮองเฮาอย่างไรถึงปล่อยให้มีโจรบุ

การตายของคนในจวนท่านราชครูพร้อมกับพระสนมหยางมี่นั้นถูกปิดข่าวเงียบมีเพียงขุนนางเท่านั้นที่รู้กันแต่ก็ไม่อาจ พูดกันออกมาได้เพราะเรื่องนี้ยังสืบหาคนกระทำการอุกอาจเช่นนี้ไม่ได้ บางคนก็คิดว่าเป็นฝีมือของฮ่องเต้ที่สั่งเก็บตระกูลชั่วที่คิดวางยาพระองค์ บางคนก็ว่าฮองเฮาเป็นคนทำแต่สุดท้ายก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยทำได้เพียงพูดคุยกันเพียงในจวนของตนเท่านั้น พระสนมกัวกัวที่ได้ทราบข่าวก็บังเกิดความหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ ฮ่องเต้ถึงได้ปลดนางออกจากตำแหน่งพระสนมซึ่งนางน้อมรับอย่างไม่มีการคัดค้านใด ๆ เพราะเกรงกลัวในอำนาจและ ปักใจเชื่อว่าฮองเฮานั้นเป็นผู้สั่งเก็บกวาดพระสนมหยางมี่ อี้ชิงนัั้นแม้จะไม่มีใครรู้ถึงความผิดของนางแต่ก็ไม่อาจอยู่ในวังหลวงอีกได้เพราะหากมีผู้ใดสืบรู้ตัวของนางนั่นแหละจะไม่ปลอดภัยและฮองเฮาไม่ต้องการให้เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น และองค์ชายใหญ่ก็ยอมรับปากแล้วว่าจะพาอี้ชิงกลับแคว้นซีหยวนไปด้วย แม้อี้ชิงจะไม่ค่อยชอบหน้าองค์ชายใหญ่เท่าใดนักก็ตาม “รู้จักเจ้าโจรลูกท้อนั่นได้อย่างไร” ฮ่องเต้ยังคงไม่วางพระทัยนักแม้ตั้งใจจะมอบอี้ชิงให้องค์ชายใหญ่แคว้นซีหย

“ตามสบายเถอะองค์หญิง” เสียงนิ่งรับสั่งอย่างไม่สนใจสตรีต่างแคว้นผู้นี้นักพระองค์มองเห็นเพียงแขกบ้านแขกเมืองเพียงเท่านั้น แต่สายตาฮองเฮาที่มองพระองค์มาตอนนี้ก็ดูไม่น่าไว้วางพระทัยนัก เห็นทีว่าจะถูกฮองเฮาเมียรักโกรธอีกแน่ ๆ “เสี่ยวอวี่ขอบพระทัยเพคะ” นางยิ้มหวานละมุนส่งมาอีกครั้งอย่างไม่สนใจฮองเฮาที่นั่งอยู่ด้านข้างฮ่องเต้เพราะมั่นใจว่านางนั้นอายุน้อยกว่า อย่างไรเสียฮ่องเต้ก็ต้องสนใจนางมากกว่าฮองเฮาที่กราบไว้ฟ้าดินกันมาหลายปี “ทางแคว้นเราที่มาในวันนี้ต้องการเชื่อมสัมพันธไมตรีกับแคว้นฮั่นโดยการให้องค์หญิงแต่งเข้าวังหลวงแคว้นฮั่นพ่ะย่ะค่ะ” ทูตจากแคว้นหนานกราบทูลด้วยใบหน้ายินดีเพราะคิดว่าอย่างไรเสียแคว้นฮั่นก็คงไม่กล้าปฏิเสธแคว้นหนานเป็นแน่เพราะทั้งสองแคว้นนั้นก็นับว่ารู้จักกันมาช้านานทีเดียวยังต้องคอยพึ่งพาอาศัยกันอยู่บ่อยครั้ง “แล้วเจ้าอายุเท่าไหร่แล้วองค์หญิง” ฮ่องเต้ตรัสถามสตรีที่กำลังนั่งก้มหน้าเขินอายด้วยอยากจะรู้นักว่าแคว้นหนานคิดเห็นอย่างไรถึงได้คิดยกองค์หญิงให้พระองค์เช่นนี้ไม่รู้หรืออย่างไรว่าพระองค์นั้นมีฮองเฮาแ

“ตรัสเช่นนี้อยากเอ่ยว่ารักหม่อมฉันหรือไม่เพคะ” นางยิ้มหวานยามได้เห็นใบหน้าของสวามีนั้นขัดเขินดั่งบุรุษแรกรุ่นริมีรัก หากไม่บอกว่าฮ่องเต้อายุมากกว่านางจนเป็นบิดาได้นางคงคิดว่าพระองค์เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่กำลังเกี้ยวพาดรุณีน้อย “พี่รักเจ้าจะแปลกอันใดเจ้าน่าเอ็นดูและงดงามเพียงนี้ ไม่รักเจ้าสิแปลก” พระองค์ตรัสยามเห็นใบหน้างามกำลังขยับใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ และหากมองไม่ผิดนั้นในแววตาของนางมีแววล้อเลียนยั่วเย้าปะปนกันอยู่ในนั้นไม่ผิดแน่ “รักแล้วเหตุใดตั้งแง่รังเกียจนักละเพคะ” นางมองอย่างใคร่รู้จำได้ขึ้นใจว่าก้าวแรกที่นางนั้นเหยียบเข้ามาในวังหลวงแห่งนี้นั้นก็เป็นฮ่องเต้ที่ทรงตั้งแง่รังเกียจนาง แม้แต่ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวก็ไม่ยอมเปิดให้ ซ้ำร้ายยังแสดงท่าทีเย็นชาต่อนาง “พี่ไม่เคยรังเกียจเจ้า เป็นฮ่องเต้บางครั้งแข็งกระด้างมากเกินไปซ้ำอายุยังมากแล้วแต่เจ้าดั่งดอกไม้แรกแย้มเกรงว่าเจ้าจะเบื่อหน่ายกับชีวิตที่มีกฎเกณฑ์มากมายในวังแห่งนี้ อีกอย่างบิดาของเจ้าก็เคยว่าพี่ว่าเป็นตาแก่ตัณหากลับเช่นนั้นแล้วพี่จะกล้ายุ่งกับเจ้าได้อย่างไร” เสียงทุ