All Chapters of เรื่องครั้งหนึ่ง ครั้งนั้น [NC20] - [PWP]: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 5.2 บาดแผลกลางใจ​เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องกลบเสียงสะอื้นที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง... ขิ่นหลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาแห่งความอัปยศไหลอาบแก้มขณะที่จำยอมรับชะตากรรมอันโหดร้าย ร่างกายบอบบางไม่อาจสู้แรงชายชาติทหารที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามได้ และคำว่า ‘บุญคุณ’ ของคุณหญิงก็ค้ำคอจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือเพราะรู้ดีว่า ไม่มีใครอยู่ในคฤหาสน์ที่จะได้ยิน บ้านพักก็อยู่ไกล​ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในคืนนั้นจบลงที่ขิ่นนอนขดตัวสะอื้นอยู่บนพรมเปอร์เซีย ร่างกายบอบช้ำและเต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกย่ำยี เสื้อผ้าฝ้ายทอมือขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี ผู้พันทรงพลจัดการสวมชุดคลุมอาบน้ำด้วยท่าทีเย็นชา เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความปรานี ก่อนจะโยนเงินปึกหนึ่งลงตรงหน้าเธอ​‘เก็บเงินนี่ไว้ แล้วทำตัวให้เป็นปกติ... ถ้าเรื่องนี้ถึงหูคุณหญิง แกเตรียมตัวลงนรกได้เลยมะขิ่น ฉันเอาแกตายแน่’​เสียงข่มขู่นั้นยังดังก้องอยู่ในหัว... “ขิ่นไม่ได้แตะต้องเงินสกปรกปึกนั้นแม้แต่บาทเดียว ความเจ็บปวดทางกายไม่กี่วันก็คงหาย แต่ความรู้สึกผิดและบาปในใจที่หักหลังคุณหญิงผู้มีพระคุณ มันเหมือนมีดที่กรีดลึกลงไปในวิญญาณ

ตอนที่ 6.2 รสชาติที่ลืมไม่ลง​"อามั่นไม่รอให้จวงอ้าปากปฏิเสธ แกดึงแขนจวงพรวดเดียวเข้าไปในห้องแล้วกดล็อกประตูทันที" จวงเล่าด้วยดวงตาที่เป็นประกาย "พี่เข้มเดินมาซ้อนด้านหลัง รวบเอวของจวงไว้แน่น ความร้อนจากตัวพวกเขาสองคนแผ่มาจนจวงแทบละลาย"​ภาพในอดีตฉายชัดในหัวของสาวใช้ผิวคม ผมเป็นลอนธรรมชาติ... คืนนั้น ภายใต้แสงไฟสลัว ชุดนอนผ้าฝ้ายตัวบางของเธอถูกมือหยาบกร้านของอามั่นกระชากออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเรือนร่างสมส่วนที่มีผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด ร่างกายของเธอถูกขนาบข้างด้วยชายฉกรรจ์สองคนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและกลิ่นเหงื่อดิบเถื่อน​‘ผิวสวยจังวะน้องจวง... นุ่มไปหมดทั้งตัว’ อามั่นครางต่ำในลำคอ ก้มลงซุกไซ้ซอกคอและดูดดึงยอดอกของจวงอย่างตะกละตะกลาม มือสากลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าจนจวงต้องเชิดหน้าครางเสียงหลง ​ในขณะเดียวกัน พี่เข้มที่อยู่ด้านหลังก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลา มือหนาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึง ก่อนจะแทรกปลายนิ้วเข้าสู่ใจกลางความเปียกชื้นที่เยิ้มแฉะรออยู่แล้ว จวงสะดุ้งเฮือก ร่างกายบิดเร่าเมื่อถูกจู่โจมพร้อมกันทั้งหน้าและหลัง นิ้วพี่เข้มวนเวียนอยู่ปากถ้ำ ทำให้จวงหัวตื้อ หูอื้อ ตัวอ่อนไปเ

ตอนที่ 7.2. หลังม่านกำมะหยี่"นิก... ชื่อของเด็กนั่นคือ นิก" ฝนเล่าต่อ นัยน์ตาฉ่ำเยิ้มเมื่อนึกถึงหุ่นล่ำๆ สไตล์วัยรุ่นของนายแบบหนุ่ม "อายุเพิ่งจะยี่สิบเจ็ด กล้ามหน้าท้องเป็นลอนสวย ผิวขาวจัดแบบคนดูแลตัวเองดีมาก “ตอนเขาเล่นฟิตเนทใหม่ๆ เคยมาให้ฉันนวด วันนั้นเขามาลองชุดสูท คอลเลกชันใหม่ของร้านที่เป็นสีขาวล้วน พอฉันรูดม่านกำมะหยี่สีแดงปิดลง ห้องลองเสื้อแคบๆ นั่นก็เหลือแค่เราสองคน"ภาพในความทรงจำของฝนเริ่มทำงาน... เธอในชุดเดรสทำงานรัดรูปกำลังถือสายวัดสีเหลือง ยืนประจันหน้ากับเด็กหนุ่มที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมและกางเกงสแล็คสีขาวเนื้อผ้าเข้ารูป‘พี่ฝนครับ... ผมว่าเป้ากางเกงมันรั้งๆ ไปหน่อยนะครับ ผมเพิ่งรู้ว่าพี่ทำร้านพรีเว็ดดิ้งด้วย’ นิกพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพลางขยับสะโพกไปมาฝนก้มลงมองตาม และภาพที่เห็นก็ทำเอาเธอแทบลืมหายใจ กางเกงสแล็คสีขาวที่รัดตึงเผยให้เห็นร่องรอยของความใหญ่โตที่นูนเด่นขึ้นมาอย่างชัดเจน ชัดจนรู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้สวมชั้นในมาด้วยซ้ำ!‘เอ่อ... งั้นเดี๋ยวพี่วัดช่วงเป้าให้ใหม่นะ จะได้ให้ช่างแก้ไซซ์ให้’ ฝนพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น เธอย่อตัวลงคุกเข่าตรงหน้านิก มือที่ถื

ตอนที่ 9. ความลับบนเรือยอชต์ณีหัวเราะหึๆ ในลำคอ ยกแก้วเหล้าที่เหลือติดก้นแก้วขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสง่างามตามฉบับคุณหนูไฮโซ นัยน์ตาเฉี่ยวคมกวาดมองเพื่อนๆ ในวงที่กำลังนั่งล้อมหน้าล้อมหลังรอฟังเรื่องของเธออย่างใจจดใจจ่อ"แอบแซ่บคนใกล้ตัว... ธีมนี้มันเหมือนเกิดมาเพื่อฉันเลยล่ะ" ณีเริ่มเกริ่น น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ "พวกแกก็รู้ว่าวงการธุรกิจไฮโซน่ะ ทุกคนใส่หน้ากากเข้าหากันทั้งนั้น แต่ภายใต้หน้ากากพวกนั้น... ศีลธรรมมันก็แค่คำพูดสวยหรู เรื่องของฉันที่เล่าไปเมื่อวาน เรื่องมื่อสี่เดือนที่แล้วที่มีอะไรกับศิน...จากนั้นเขาก็โทรบ้าง ส่งข้อความบ้าง ขอเจอตลอด ซึ่งฉันก็รู้ว่าเขาต้องการอะไร แต่ฉันไม่รับสาย ไม่อ่านข้อความ จนกระทั่งรำคาญขั้นสุด จนบล็อกเบอร์ไปเลย“โห ใจเด็ดว่ะ แกอดใจได้ยังไง” ฝนถาม“วันนั้นฉันเมามาก พลาดครั้งเดียวก็พอแล้ว ฉันกับพี่เคนก็ยังเหมือนเดิม แม้ไม่เหมือนวัยรุ่น แต่ก็ไม่ขาดเคยขัดสนอะไรขนาดนั้น แต่อีกเดือนต่อมา พี่เคนดีใจมากดีลงานใหญ่ได้ แถมลูกค้าซัพพอร์ตโคตรดี แกได้งานรีโนเวทห้องอาหารในโรงแรมห้าดาวที่ภูเก็ต แล้วลูกค้าซัพพอร์ตที่พักกับตั๋วเครื่องบินวันบินไปดูสถา

ตอนที่ 20 : รสชาติที่คุ้นเคย“เราบดกันไปตั้งแต่ในลิฟต์เลย พอถึงห้องฉันก็ให้เขาไปอาบน้ำก่อน ฉันอยากดื่มต่ออีกหน่อย คือฉันอยากเมาน่ะ เขาชวนฉันให้ไปอาบด้วยกัน ฉันบอกไม่ชอบในห้องน้ำ พอออกมา ฉันสำลักเหล้าแล้วหัวเราะออกมาเลย ฮ่าฮ่า” ต่ายหยุดกระดกเหล้า“ทำไมวะ” ฝนที่สนิทก่ะต่ายที่สุดถามทันที “เขาเดินออกมาแล้วมันชี้ออกมาเลยน่ะ ชี้โด่ออกมาเลย” เท่านั้นแหละ ฮากันทั้งวง “เขารีบไล่ฉันไปอาบน้ำเลยทีเดียว คงจะเขิน พอออกมาฉันก็ขอนั่งดื่มกันอีกสักหน่อย แต่เขาไม่ไหวแล้ว จู่โจมทันทีเลย”‘พี่คิดถึงต่ายเหลือเกิน... คิดถึงทุกอย่างที่เป็นต่าย’ ริมฝีปากหยักกดลงมาจูบลงบนกลีบปากของต่ายอย่างนุ่มนวลในตอนแรก ก่อนจะเริ่มเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนและโหยหาตามอารมณ์ที่อัดอั้นมานับสิบปี ต่ายจูบตอบเขาอย่างรุนแรงพอกัน สองมือขยุ้มผมเส้นหนาของเขาแน่น รสชาติของมาร์ตินี่สองลิ้นผสานกันจนทำให้สติสัมปชัญญะเลือนราง เหลือเพียงสัญชาตญาณความต้องการที่พลุ่งพล่านพี่ต้นจัดการชุดคลุมอาบน้ำของต่ายให้เลื่อนลงไปกองที่เอว ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นไปวางบนเตียงกว้าง เขาตามลงมาทาบทับ สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างที่เขาสัมผัสมานับครั้งไม่ถ้วนในอดีต แต่ตอนนี