Semua Bab Jealous หวงเกียร์: Bab 31 - Bab 40

ว่าเตรียมตัวมาดีแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังคงเกร็งระดับสิบอยู่ดี นาทีที่พี่ซันเปิดประตูห้องออกมามันทำเอาคนที่ยืนรอถึงกับใจเต้นรัว รอยยิ้มของพี่ซันมันดูดีเกินไป มันทำให้หน้าที่หล่ออยู่แล้วดูหล่อขึ้นอีกเป็นเท่าตัว เธอชอบพี่ซันเวลายิ้ม เธอชอบพี่ซันเวลาหัวเราะ และพอมองบ่อยๆ ก็เลยแอบหวงและอยากเป็นเจ้าของจับจองแค่คนเดียวฉันคงบ้าไปแล้วแน่ๆหญิงสาวพึมพำ ดวงตาคู่สวยกวาดมองรอบห้องขณะเดินตามแผ่นหลังใหญ่เข้ามา ตอนนั้นที่เกิดเรื่อง เธอตกใจมากจนไม่มีเวลาสำรวจห้องของอีกฝ่ายถึงไม่รู้ว่าที่จริงแล้วพี่ซันถือเป็นผู้ชายที่รักความสะอาดพอตัว ของทุกอย่างในห้องก็จัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่เกะกะรุงรัง แถมยังมีกลิ่นหอมจางๆ อบอวลทั่วทุกมุมห้องอืม~ กลิ่นของเปลือกส้มยูซุแน่ๆ เลยพริ้งพราวคิด จมูกโด่งรั้นสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอด เธอชอบกลิ่นนี้ เพราะมันทั้งสดชื่นและมันก็ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย ความตื่นเต้นที่มีก่อนหน้าก็เลยลดลงไปเยอะ"พริ้งซื้อขนมมาฝากเจ้าเหมียวด้วยค่ะ"หญิงสาวบอกถึงวัตถุประสงค์ที่มา เพื่อกันพี่ซันเข้าใจผิด ดังนั้นเธอควรต้องออกตัวก่อนสิถึงจะถูก"เจ้าเหมียวต้องดีใจมากแน่ๆ"เพราะเธอตัวเล็กแค่อกเขาจ

คำถามที่รอคำตอบมันบีบหัวใจผมมากบอกตรง ผมไม่กล้าถามซ้ำ เพราะผมอยากให้เธอได้ใช้ความเงียบที่เกิดขึ้นตอนนี้ถามหัวใจตัวเองว่าลึกๆ แล้วรู้สึกตรงกันไหมชอบหรือ....ไม่ชอบมันมีแค่สองคำตอบ ถึงผมจะมั่นหน้าแต่เอาตรงๆ ความเงียบที่เกิดขึ้นมันก็ทำผมตื่นเต้นจนหายใจไม่ทั่วท้อง มือที่กอดเอวของพริ้งพราวนั้นสั่นจนต้องกำแน่น แน่นอนว่าผมกำลังคาดหวังที่จะได้ยินคำว่า "ชอบ" จากริมฝีปากสีสวยน่าจูบ ความคาดหวังเล็กๆ ทำให้ผมรอฟังด้วยใจจดจ่อ และผมก็อยากได้ยินคำตอบที่ทำให้หัวใจชุ่มชื้น ไม่ใช่คำตอบที่ทำให้หัวใจห่อเหี่ยวแต่อนิจจา....ทำไมเสียงโทรศัพท์ต้องมาดังตอนนี้ด้วย!!ชายหนุ่มสบถในใจ ครั้นจะแสร้งทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินก็ทำไม่ได้ เพราะปลายสายยังกระหน่ำโทรติดต่อกันจนน่ารำคาญ แถมเขายังถูกพริ้งพราวเร่งเร้าให้ไปรับ และถ้าไม่รับก็คงสงสัย และมันก็นะ...เฮ้อ!! ผิดที่เขาดันลืมตั้งระบบสั่นไว้ก่อน เซงในเซง ชายหนุ่มพึมพำในลำคอเขาจำใจต้องคลายวงแขนออกจากคนตัวเล็กไปหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ ชื่อที่แสดงขึ้นมาหน้าจอทำคิ้วเข้มขมวดย่นเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ เขาไม่อยากรับสาย ไม่อยากรับเลยจริงๆ แต่ในเมื่อพริ้งมองอยู่เขาก็ควรแสดงความบ

พี่ซัน...กล้าเมินเกลงั้นเหรอ??รู้จักเกลน้อยไปซะแล้วหญิงสาวพึมพำเมื่อกดโทรอีกครั้งแต่ขึ้นว่า "ติดต่อไม่ได้" ริมฝีปากได้รูปเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจ เธอไม่ได้โง่ถึงขั้นดูไม่ออกว่าคนปลายสายจงใจปิดเครื่อง ดวงตาคู่สวยภายใต้แพขนตาหนาแววโรจน์ไปด้วยความโมโห ก่อนจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งอย่างแรง แต่ไหนแต่ไรมาคนสวยๆ อย่างเธอมีแต่คำว่า "ได้" กับ "ได้" เพื่อนๆ ให้ความสนใจ จะหยิบจะจับอะไรก็เป็นประเด็น ดังนั้นคนที่จะมาเป็นแฟนเธอต้องมีดีกรีไม่ด้อยกว่า ควงแล้วต้องไม่อายใคร และพี่ซันก็คือคำตอบ หล่อ รวย สมองดี ตระกูลดัง แล้วมีหรือเธอจะยอมปล่อยให้คนอย่างพี่ซันหลุดมือ ไม่มีทาง!!!! ยิ่งพักหลังๆ คนเริ่มเห็นว่าเธอไปไหนมาไหนกับพี่ซันบ่อยๆ ก็จับเหมารวมว่าคนนี้คือแฟนของเธอ ถึงความจริงมันจะไม่ใช่อย่างที่พูดๆ กัน แต่แล้วไงล่ะ!! ในเมื่อเธอชอบพี่ซัน เธอก็ยินดีให้ทุกคนเข้าใจผิดอย่างนั้น ไม่พอยังฉวยโอกาสใช้ข่าวนี้ทำตัวเหมือนกับว่าเป็นแฟนพี่ซันจริงๆ ไม่มีการแก้ข่าวใดๆ เพราะอย่างน้อยมันก็ช่วยกันผู้หญิงแรดๆ ที่จ้องจะงาบชิ้นปลามันอย่างพี่ซันได้ เธอมีความสุขกับจุดยืนตรงนี้ เพราะอย่างน้อยๆ เธอก็มีภาษีดีกว่าทุกคน หน้า

ครืด~ ครืด~อุ้ย รวดเร็วทันใจจังเลย จะรับหรือไม่รับดีน้า หวานคิดพลันระบายยิ้มเมื่อเห็นว่าใครโทรเข้ามาหาเธอ"อ่ะ!! รับก็ได้"มือเรียวหยิบโทรศัพท์ที่ปล่อยให้ดังจนอีกฝ่ายเริ่มหัวร้อน ก่อนจะกรอกเสียงหวานๆ ใสๆ ที่ไม่ได้เจือความสำนึกผิดอะไรในสิ่งที่ทำลงไปว่า"ดีใจจังที่พี่ไวท์โทรหา เริ่มคิดถึงหวานแล้วใช่ไหมคะเนี่ย""ลบเลยนะ"เสียงทุ้มสั่งทันที ไม่แม้แต่จะกล่าวทักทายให้คนปลายสายได้ชื่นใจ"แหมๆ กระแทกเสียงใส่ขนาดนี้ ไปแอบโกรธใครมาคะ"แกล้งถามยียวน มุมปากยกยิ้มจางๆ ถ้าไม่เล่นไม้นี้ มีหรือคนอย่างพี่ไวท์จะติดต่อมา"ยังไม่รู้ตัว??"ถามเสียงขุ่น ตอนนี้ inbox เขาแทบไหม้เพราะโพสต์ของเธอโพสต์เดียว ไม่พอยังโดนรุ่นพี่ในคณะเขม่นใส่เพราะหาว่าเขาโกหก"ไม่รู้ตัว แต่รู้ใจค่ะ"ได้โอกาสหยอดคำหวาน แต่อีกฝ่ายมีหรือจะเคลิ้ม เสียงถอนหายใจเล็ดรอดออกมาเบาๆ ก่อนจะบอกปลายเสียงด้วยน้ำเสียงติดรำคาญว่า"ชอบพี่เหรอ""แน่นอนค่ะ"ตอบอย่างชัดเจน ก็นะ...คนอย่างหวานเป็นประเภทซื่อตรงต่อหัวใจ รักใครชอบใครก็ยืดอกบอกไปตรงๆ มั่นหน้าว่าสวย ถึงผู้ชายจะจีบยาก แต่สุดท้ายก็จีบติด คิดไว้อย่างนั้น แต่ทว่า...ความมั่นใจที่มีเต็มร้อยตอนนี้ถ

"พริ้ง....ฟังพี่หน่อยได้ไหม"ปลายหางเสียงของชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยความเว้าวอน เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดจะเป็นฝีมือของเกล ความไม่ชัดเจนของเขาทำให้พริ้งพราวต้องมามีส่วนเกี่ยวข้อง ถึงจะไม่ได้เป็นแฟนกับเกล แต่มันก็มีข่าวลือ แต่ในเมื่อมันไม่ใช่ความจริง เขาก็เลยเฉยๆ ไม่ใส่ใจ เพราะตัวเขาย่อมรู้ดีกว่าใครว่าให้ความสัมพันธ์กับเกลได้มากสุดถึงตรงไหนก็คนมันโสด!!ดังนั้นก็นะ....ช่างแม่ง!!ใครอยากคิดก็คิดไป ผมไม่ซีเรียส!! ผมไม่เคยคิดจะแก้ข่าว และผมยังมีหน้าปล่อยผ่านให้คนเข้าใจผิด เป็นไงล่ะ...ผลลัพธ์ที่ได้ ผมควรสมน้ำหน้าตัวเองไหม??สุดท้ายสิ่งที่เขาเคยคิดว่า "ช่างมัน!!" ตอนนี้กลับเป็นปัญหาที่หาทางออกไม่ได้ มันเหมือนกับเชือกที่กำลังรัด ยิ่งเขาดิ้นก็ยิ่งหายใจไม่ออก ยิ่งพยายามแก้ให้คลายแต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งทำให้เชือกนั้นรัดตัวเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม ถ้าเป็นแต่ก่อนเขาคงไม่สน แต่ตอนนี้จะให้เขาทำเป็น "ไม่สน" ก็คงทำไม่ได้ ในเมื่อคนที่กำลังเข้าใจผิดอยู่คือพริ้งพราว ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อเห็นแฟนสาวทำหน้าบึ้ง ไม่พอยังลุกขึ้นเดินหนีเขาโดยไม่รอให้เดินมาถึงตัวเธอด้วยซ้ำนี่ไม่ใช่ครั้ง