Alle Kapitel von Jealous หวงเกียร์: Kapitel 1 – Kapitel 5

นั่นน้องพริ้งปีหนึ่งใช่ไหม สวยว่ะดูปากเล็กๆ นั่นสิ ดึงดูดใจชะมัดดูผิวน้องเขาสิ ขาววิ้งแสบตากูมากโอ้ย..นี่สิถึงเรียกว่าสมบัติคณะตัวจริงนั่นคือสิ่งที่พริ้งพราวได้ยินมาตลอดตั้งแต่เข้ามาเรียนในคณะที่ผู้หญิงมีค่ามากกว่า "ทอง" และถ้าหากทองแท่งนั้นพกเอาความสวยสะกดสายตาเฉิดฉายออร่ามาด้วยแบบจัดเต็ม คำว่า "ทองเนื้อดี" ก็ยังถือว่าให้เกียรติความสวยของทองแท่งนั้นน้อยไป เพราะคำว่า "สมบัติคณะ" สิถือว่าคู่ควรที่ฉันเกริ่นนำมาอย่างนี้ก็เพราะว่าฉันเป็นผู้หญิงที่โดนรุ่นพี่ทุกชั้นปีเทคะแนนเสียงโหวตให้แบบท่วมท้นถล่มทลายว่า "สวยบาดตาสุดๆ" ในบรรดารุ่นน้องเฟรชชี่ปีหนึ่ง ดังนั้นสายสะพายสีแดงขลิบทองเลอค่าที่ปักคำว่า "ดาวคณะวิศวะ" จึงตกมาเป็นของฉันที่ยืนยิ้มสวยๆ ด้วยความดีใจที่ในที่สุดก็ได้เป็นคนสวยเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นสักทีท้อไปก็หลายครั้งถอดใจไปก็หลายหนแต่สุดท้ายก็นะฮึดขึ้นมาได้เพราะคำว่า "อยากสวย" ความพยายามตลอดสามเดือนก่อนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยของเธอถือว่าได้ผล นี่คือรางวัลแห่งความเพียรที่เธอควรจะได้รับ กว่าจะอัพตัวเองให้สวยมงลงเป็นมิสเกียร์ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเธอเคยขี้เหร่มาก่อน การนั่งเงียบๆ ไร

"ถะ ถอดเสื้อค่ะ"เสียงหวานสั่งชายหนุ่มที่เธอลากเข้ามาในห้องน้ำด้านในสุด ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นพื้นที่ลับตาคน และมันก็นะทำให้อีกฝ่ายคิดดีไม่ได้เลย ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองหน้าหญิงสาวตัวเล็กๆ ผิวขาวๆ ที่ยื่นมือมาช่วยแกะกระดุมเสื้อให้ แล้วอย่างนี้จะให้เขาคิดยังไง ถ้าไม่ใช่กำลังถูกเชิญชวนให้ทำเรื่องอย่างว่า"อยากเหรอ""ห๊ะ!!"หญิงสาวเงยหน้ามองคนตัวโตที่เอ่ยถามตรงๆ ราวกับว่าอ่านใจเธอได้ ในเมื่อเขารู้แล้วก็ดี พริ้งพราวคิด ก่อนจะยิ้มหวานตอบออกไปเพราะคิดว่าผู้ชายตรงหน้าคงหายโมโหเธอแล้วมั้ง!! ไม่อย่างงั้นจะยอมยกเสื้อให้เธอง่ายๆ เหรอ"ใช่!! ฉันอยาก นายให้ได้ไหม"เสียงหวานตอบ มือก็กำเสื้อเปียกๆ ของผู้ชายตรงหน้าไว้แน่น อนิจจา...ความใสซื่อของพริ้งพราว เธอไม่เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายที่กำลังสื่อ ต้องโทษที่เธอไร้ประสบการณ์ หรือต้องโทษที่เธอเมาจนไม่ทันได้ตั้งสติคิดทบทวนคำถามนั้นให้ดีๆ เพราะคำว่า "อยาก" ของเธอมันแปลไม่ตรงกันกับคำว่า "อยาก" ของเขาเลยสักนิดเดียวใจกล้าดี!!ชายหนุ่มพึมพำ ดวงตาสีนิลมองผู้หญิงสายมั่นที่สูงเพียงแค่อกเขา อืม...ตัวเล็กชะมัด แต่ก็นะ นมโต หน้าหมวย ดูสวยน่ารักดี!! เขายกยิ้มมุมปากจางๆ เม

เสียงที่ดัง แถมยังเจาะจงตัว ทำให้ตอนนี้ทุกคนที่ยืนในลานคณะจับจ้องมาที่พริ้งพราว ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอจำได้กำลังยิ้มยียวน และนั่นทำให้คนที่ถูกทุกสายตากดดันได้แต่ลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตกใจ ในหัวคิดแต่ว่าจะทำยังไง ก็ใครมันจะไปคิดล่ะว่าไอ้ผู้ชายที่เธอตบหน้าไปคืนนั้นสองทีคือ "รุ่นพี่" ปีสามหัวโจกที่มีตำแหน่งเป็นถึงประธานสโมสรนิสิตที่ได้ข่าวลือหนาหูตั้งแต่เข้ามาเรียนวันแรกว่ามีอำนาจและอิทธิพลล้นมือขนาดอาจารย์ในคณะยังเกรงใจ ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่เคยเห็นหน้าของประธานมาก่อนเพราะมัวแต่ยุ่งกับการเตรียมตัวเข้าประกวดมิสเกียร์ แต่ถึงอย่างนั้นก็พอได้ยินมาจากเพื่อนๆ บ้างว่าพี่เขาหน้าตาดี บ้านรวย แถมยังมีศักดิ์เป็นถึงหลานสุดที่รักของอธิการบดีมหาวิทยาลัยอีก อึ้งจนแทบเข่าทรุดไหมล่ะฉันในเมื่อ.....ประธานสโมคนนี้ก็คือไอ้ผู้ชายฉวยโอกาสคนนั้น!!!!"น้องครับได้ยินที่พี่ถามไหม"ซันแสร้งทำเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความสนุกเมื่อได้ต้อนเหยื่อจนมุม นิ้วยังคงเล็งตำแหน่งตรงดิ่งไปที่ดาวคณะตัวเล็กที่ก้มหน้าหลบสายตา ดูแว่บเดียวก็รู้ว่าเธอจำเขาได้ ก็เล่นมองตาค้างซะขนาดนั้น เขาคงหน้าตาดีมากจนตะลึงเลยล่ะสิ!! ชายหนุ่มคิดเข