Semua Bab Jealous หวงเกียร์: Bab 1 - Bab 10

นั่นน้องพริ้งปีหนึ่งใช่ไหม สวยว่ะดูปากเล็กๆ นั่นสิ ดึงดูดใจชะมัดดูผิวน้องเขาสิ ขาววิ้งแสบตากูมากโอ้ย..นี่สิถึงเรียกว่าสมบัติคณะตัวจริงนั่นคือสิ่งที่พริ้งพราวได้ยินมาตลอดตั้งแต่เข้ามาเรียนในคณะที่ผู้หญิงมีค่ามากกว่า "ทอง" และถ้าหากทองแท่งนั้นพกเอาความสวยสะกดสายตาเฉิดฉายออร่ามาด้วยแบบจัดเต็ม คำว่า "ทองเนื้อดี" ก็ยังถือว่าให้เกียรติความสวยของทองแท่งนั้นน้อยไป เพราะคำว่า "สมบัติคณะ" สิถือว่าคู่ควรที่ฉันเกริ่นนำมาอย่างนี้ก็เพราะว่าฉันเป็นผู้หญิงที่โดนรุ่นพี่ทุกชั้นปีเทคะแนนเสียงโหวตให้แบบท่วมท้นถล่มทลายว่า "สวยบาดตาสุดๆ" ในบรรดารุ่นน้องเฟรชชี่ปีหนึ่ง ดังนั้นสายสะพายสีแดงขลิบทองเลอค่าที่ปักคำว่า "ดาวคณะวิศวะ" จึงตกมาเป็นของฉันที่ยืนยิ้มสวยๆ ด้วยความดีใจที่ในที่สุดก็ได้เป็นคนสวยเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นสักทีท้อไปก็หลายครั้งถอดใจไปก็หลายหนแต่สุดท้ายก็นะฮึดขึ้นมาได้เพราะคำว่า "อยากสวย" ความพยายามตลอดสามเดือนก่อนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยของเธอถือว่าได้ผล นี่คือรางวัลแห่งความเพียรที่เธอควรจะได้รับ กว่าจะอัพตัวเองให้สวยมงลงเป็นมิสเกียร์ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเธอเคยขี้เหร่มาก่อน การนั่งเงียบๆ ไร

"ถะ ถอดเสื้อค่ะ"เสียงหวานสั่งชายหนุ่มที่เธอลากเข้ามาในห้องน้ำด้านในสุด ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นพื้นที่ลับตาคน และมันก็นะทำให้อีกฝ่ายคิดดีไม่ได้เลย ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองหน้าหญิงสาวตัวเล็กๆ ผิวขาวๆ ที่ยื่นมือมาช่วยแกะกระดุมเสื้อให้ แล้วอย่างนี้จะให้เขาคิดยังไง ถ้าไม่ใช่กำลังถูกเชิญชวนให้ทำเรื่องอย่างว่า"อยากเหรอ""ห๊ะ!!"หญิงสาวเงยหน้ามองคนตัวโตที่เอ่ยถามตรงๆ ราวกับว่าอ่านใจเธอได้ ในเมื่อเขารู้แล้วก็ดี พริ้งพราวคิด ก่อนจะยิ้มหวานตอบออกไปเพราะคิดว่าผู้ชายตรงหน้าคงหายโมโหเธอแล้วมั้ง!! ไม่อย่างงั้นจะยอมยกเสื้อให้เธอง่ายๆ เหรอ"ใช่!! ฉันอยาก นายให้ได้ไหม"เสียงหวานตอบ มือก็กำเสื้อเปียกๆ ของผู้ชายตรงหน้าไว้แน่น อนิจจา...ความใสซื่อของพริ้งพราว เธอไม่เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายที่กำลังสื่อ ต้องโทษที่เธอไร้ประสบการณ์ หรือต้องโทษที่เธอเมาจนไม่ทันได้ตั้งสติคิดทบทวนคำถามนั้นให้ดีๆ เพราะคำว่า "อยาก" ของเธอมันแปลไม่ตรงกันกับคำว่า "อยาก" ของเขาเลยสักนิดเดียวใจกล้าดี!!ชายหนุ่มพึมพำ ดวงตาสีนิลมองผู้หญิงสายมั่นที่สูงเพียงแค่อกเขา อืม...ตัวเล็กชะมัด แต่ก็นะ นมโต หน้าหมวย ดูสวยน่ารักดี!! เขายกยิ้มมุมปากจางๆ เม

เสียงที่ดัง แถมยังเจาะจงตัว ทำให้ตอนนี้ทุกคนที่ยืนในลานคณะจับจ้องมาที่พริ้งพราว ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอจำได้กำลังยิ้มยียวน และนั่นทำให้คนที่ถูกทุกสายตากดดันได้แต่ลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตกใจ ในหัวคิดแต่ว่าจะทำยังไง ก็ใครมันจะไปคิดล่ะว่าไอ้ผู้ชายที่เธอตบหน้าไปคืนนั้นสองทีคือ "รุ่นพี่" ปีสามหัวโจกที่มีตำแหน่งเป็นถึงประธานสโมสรนิสิตที่ได้ข่าวลือหนาหูตั้งแต่เข้ามาเรียนวันแรกว่ามีอำนาจและอิทธิพลล้นมือขนาดอาจารย์ในคณะยังเกรงใจ ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่เคยเห็นหน้าของประธานมาก่อนเพราะมัวแต่ยุ่งกับการเตรียมตัวเข้าประกวดมิสเกียร์ แต่ถึงอย่างนั้นก็พอได้ยินมาจากเพื่อนๆ บ้างว่าพี่เขาหน้าตาดี บ้านรวย แถมยังมีศักดิ์เป็นถึงหลานสุดที่รักของอธิการบดีมหาวิทยาลัยอีก อึ้งจนแทบเข่าทรุดไหมล่ะฉันในเมื่อ.....ประธานสโมคนนี้ก็คือไอ้ผู้ชายฉวยโอกาสคนนั้น!!!!"น้องครับได้ยินที่พี่ถามไหม"ซันแสร้งทำเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความสนุกเมื่อได้ต้อนเหยื่อจนมุม นิ้วยังคงเล็งตำแหน่งตรงดิ่งไปที่ดาวคณะตัวเล็กที่ก้มหน้าหลบสายตา ดูแว่บเดียวก็รู้ว่าเธอจำเขาได้ ก็เล่นมองตาค้างซะขนาดนั้น เขาคงหน้าตาดีมากจนตะลึงเลยล่ะสิ!! ชายหนุ่มคิดเข

"รุ่นพี่ปล่อยพริ้งได้แล้วค่ะ"เสียงหวานท้วงเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากวงแขนแกร่ง เขาจะอุ้มเธอไปไหน บอกเลยว่าไม่มีทางรู้ สองเท้ายาวๆ ของเขาเดินตรงดิ่งเข้าไปในตัวอาคารคณะวิศวะ ลัดเลาะไปทางโถงใต้ตึก ซึ่งแน่นอนว่าปีหนึ่งหน้าใหม่หัวใจเฟรชชี่อย่างเธอไม่ค่อยอยากจะผ่านมาแถวๆ นี้เท่าไหร่เพราะอะไรน่ะเหรอ??ก็เพราะรุ่นพี่ปีสอง ปีสาม และปีสี่มักจะมารวมตัวกันอยู่เยอะที่สุดไง พอรู้อย่างนี้ใครมันจะอยากหาเรื่องใส่ตัว เสนอหน้าไปให้รุ่นพี่แกล้ง ดังนั้นก็นะ เลี่ยงได้เลี่ยง หลบได้หลบ เพื่อความสงบสุขในเวลาพักกลางวัน แต่อนิจจา อย่าบอกนะว่ารุ่นพี่จะพาเธอไปที่นั่น โอ้ มาย ก้อด ห้ามทันไหม หญิงสาวเริ่มดิ้นขลุกขลักเมื่อเดาได้ว่าที่ที่รุ่นพี่จะพาเธอไปคือที่ไหน แต่เหมือนแรงของเธอจะน้อยไปหน่อย ทำให้คนตัวสูงที่อุ้มเธอแนบอกนั้นไม่ได้รู้สึกสะเทือนอะไรเลย แถมยังออกคำสั่งเหมือนไม่พอใจว่า "หยุด"อะ อะ....อะไรนะ!!นี่รุ่นพี่กำลังสั่งฉันเหรอ??ดวงตากลมโตมองหน้าหล่อๆ ของรุ่นพี่ที่ยังคงอุ้มเธออยู่ ใช่ค่ะสองมือของพี่เขาไม่ว่างดังนั้นขายาวๆ จึงอาสาทำหน้าที่แทนด้วยการถีบประตูห้องดัง "ปึง!!" เธอหลุดร้อง "ว้าย" ขึ้นมา แต่ทว่าก็ยัง

"มะ...ไม่ต้องค่ะ พริ้งเดินเองได้"สองมือยกขึ้นห้ามคนที่ออกตัวไปส่งเธอเป็นพัลวัน ตอนนี้คนที่จนมุมคือเธอ จนมุมแบบ เฮ้อ!!อยากจะระเบิดตัวเอง หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิด ยิ่งเธอได้ยินเสียงของเพื่อนผู้หญิงในรุ่นที่ลอยมาไกลๆ มันก็ยิ่งตอกย้ำว่างานนี้เธอทำให้พี่ซันดูโดดเด่น เปล่งประกายออร่าความหล่อความหลัว ถึงจะโหด แต่ก็ได้โปรดลงโทษฉันเถอะอะไรประมาณนี้อิจฉาพริ้งจัง!พี่ซันโคตรหล่อเลยฉันแกล้งเป็นตะคริวบ้างดีไหมและอีก บลา บลา บลา.....อิจฉาฉันเพื่อ?? ฉันไม่ได้อยากให้มันจบลงอย่างนี้สักหน่อย หญิงสาวโวยวายในใจแต่จะให้เธอออกตัวปฏิเสธความหวังดีของลุงรหัสที่พ่วงตำแหน่งประธานสโมสรก็ไม่ได้ พี่ซันแฟนคลับเยอะ เผลอๆ เธอจะตกเป็นขี้ปากว่ามั่นหนัา สวยแล้วหยิ่ง นู่น นี่ นั่น เอเวอรี่ติง ซึ่งเธอไม่ได้โง่ถึงขนาดจะทำลายภาพพจน์ที่สร้างขึ้นมาด้วยมือตัวเอง เพราะกว่าเธอจะมายืนในจุดที่ทุกคนยอมรับว่ามีตัวตนไม่ใช่เรื่องง่าย เธอต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองตั้งเยอะกว่าจะสวยเปล่งประกายได้มีชีวิตเจิดจ้าเหมือนคนอื่นๆ เธอไม่อยากกลับไปอยู่ในคราบของหนอนหนังสือที่ขี้กลัวเอาแต่แฝงตัวอยู่ในห้องสมุดมืดๆ อีกแล้วหญิงสาวส่ายหน