บททั้งหมดของ Jealous หวงเกียร์: บทที่ 11 - บทที่ 20

"น้องแถวนั้น!!"เสียงทุ้มของรุ่นพี่ตัวพ่อตวาดดังไปทั่วลานคณะ ดูจากสีหน้าที่ไร้รอยยิ้มบอกได้คำเดียวว่าคงกำลังไม่สบอารมณ์สุดๆ คำว่า "น้องแถวนั้น" ที่ไม่ได้ระบุตรงๆ ว่าเป็นใคร ทำให้ปีหนึ่งทุกคนตื่นตระหนก พูดง่ายๆ ก็นะอยู่ไม่สุข เพราะมันจำกัดวงได้ว่ารุ่นพี่จะต้องหมายถึงใครคนใดคนหนึ่งในแถวที่กำลังยืนหน้าสลอนไม่รู้ตัวอยู่แน่ๆ ยิ่งรุ่นพี่แต่ละคนเงียบ ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศในลานคณะวิศวะปกคลุมไปด้วยความเครียด คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรก็ยืนตัวสั่น หนาวๆ ร้อนๆ ทำตัวไม่ถูกกันไป หวังอย่างเดียวในใจว่า "อย่าใช่กู" แต่คนที่รู้ตัวว่ามีความผิดติดตัวจะหวังเหี้ยอะไรได้ แค่ไม่โดนระบุเป็นรายตัวตรงๆ ก็ถือว่าเมตตาต่อหลานรหัสคนนี้มากๆ แล้ว พริ้งพราวพยายามทำตัวให้ลีบเล็กลงกว่าเดิม เอาจริงนะ!! ถ้าเธอถูกพูดพะมุดดินหนีได้คงมุดไปแล้ว แต่มันทำไม่ได้ไงก็เลยได้แต่ก้มหน้าปาดเหงื่อที่ผุดออกมายิ่งกว่าดอกเห็ด คำว่า "น้องแถวนั้น" ที่ลอยก้องกังวาลในหัวมันเป็นคำที่ทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นแรงกว่าปกติถึงสามเท่า มุแงง~ ตาของพี่ซันยังแดงอยู่เลย ซึ่งแน่นอนว่าพี่ซันไม่ได้ร้องไห้มา แต่มันเกิดจากฝีมือเธอที่พ่นสเปรย์พริกไทยใส่ตาข

"วันนี้มีคนลาป่วยนะคะ"หัวหน้าชั้นปียกมือขึ้นสุดแขนรายงานรุ่นพี่ด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ใจหนึ่งก็อยากทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้ดีด้วยการลากเพื่อนมาให้ครบ อีกใจหนึ่งก็สงสาร เพราะรู้ดีว่าที่พริ้งพราวไม่สบายจนขาดเรียนทั้งวันส่วนหนึ่งก็เพราะช่วยออกรับหน้าแทนเพื่อนๆ มาหลายวัน"ใครครับ"รุ่นพี่ที่เดินตรวจแถวคนหนึ่งถาม"พริ้งพราวค่ะ"คำตอบที่ได้ยินช่วยตอกย้ำให้คนตัวสูงที่กำลังยืนมองหาคนตัวเล็กๆ หน้าหมวยๆ อยู่นานสองนานชะงักไป ในใจรู้สึกผิดยังไงๆ พิกล เป็นเพราะเขาไหมนะ แว่บหนึ่งเขาคิดเช่นนั้น ครั้นจะเดินเข้าไปถามให้ละเอียดว่า "พริ้งพราวเป็นอะไร" ก็ถูกสายตาคู่หนึ่งจับจ้องเขม็ง ดังนั้นจะทำอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็ต้องระวัง เพราะเขาไม่อยากโดนเพื่อนสนิทเข้าใจว่าแอบชอบหลานรหัสตัวเอง ซึ่งมันไม่ใช่ความจริงไง และมันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องไปชอบด้วย"มึงเป็นห่วงเหรอ"พีทเดินเข้ามาถามยิ้มๆ"ห่วงบ้าอะไร ก็แค่รุ่นน้องสำออย""อ่อออ....."เมื่อได้ยินคำตอบ คนถามก็ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ หงักๆ เหมือนเข้าใจ แต่ก็ไม่วายจะเย้าแหย่ให้ซันรู้สึกตัว "แต่นั่นหลานรหัสมึงนะ""แล้วไงวะ""มึงควรถามไถ่อาการน้องหน่อยไหม""ไม่จำเป็น

"เชี่ย!! โคตรเจ็บเลย"ความรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ ที่บริเวณท้ายทอยทำให้ชายหนุ่มสบถออกมา รีบยกมือขึ้นมาจับๆ คลำๆ หัวทุยๆ ของตัวเองที่บัดนี้นูนเด่นเป็นก้อนเพราะล้มหงายหลังตึงเอาหัวกระแทกพื้นไปเต็มๆ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องเจ็บตัวเพราะรุ่นน้องแสนสวยของตัวเอง"เป็นบ้าอะไรอีก""จะผลักผมทำไม"ชายหนุ่มพูดเหมือนตำหนิให้อีกฝ่ายรู้ตัว ขณะพยายามดันตัวเองที่นอนแผ่หรากลางพื้นห้องให้ลุกขึ้นนั่ง แต่ทว่าบางสิ่งที่กดทับตรงกลางช่วงอกลงมามันทำให้เขาขยับตัวเคลื่อนไหวได้ไม่ถนัดนัก ดวงตาคมเข้มมองต่ำลงมา ก่อนจะสบถร้อง "เฮ้ย" ออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ เพราะสิ่งที่ทับตรงช่วงอกเขานั้นไม่ใช่สิ่งของ แต่เป็น.....เฮ้อ!! ไม่ตลกเลยนะชายหนุ่มถอนหายใจพร้อมๆ กับยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าให้อารมณ์เย็นลง คือรุกได้รุกเลยเขาไม่ว่า แต่ก่อนจะรุกเนี่ยก็ควรบอกให้อีกฝ่ายเตรียมตัวบ้างอะไรบ้าง แล้วนี่กำลังไม่สบายอยู่ไม่ใช่รึไง จะต้องการอะไรขนาดนั้น เธอควรนึกถึงสุขภาพตัวเองก่อน ไม่ใช่นึกอยากทำตอนไหนก็จะทำ ขนาดเขายังรอได้เลย ซันคิดในใจด้วยความเป็นห่วงพลันยื่นมือไปจับไหล่กลมมนของพริ้งพราวหมายจะดึ

"เฮ้อ!! โทรไปก็ไม่รับอีก"หวานถอนหายใจออกมาขณะอ่านทวนข้อความทางแชตจากพริ้งพราวที่ส่งมาให้เธอตั้งแต่บ่ายสามกว่าๆ แต่เพราะโทรศัพท์เธอแบตหมด กว่าจะเรียนเสร็จ กว่าจะถึงหอ กว่าจะได้ชาร์ทแบต และกว่าจะเห็นว่ามีข้อความเข้า ก็นะปาเข้าไปตอนหนึ่งทุ่ม ป่านนี้ไม่ใช่ยัยพริ้งหิวจนเป็นลมไปแล้วเหรอ เธอพึมพำด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้นิสัยของเพื่อนสนิทดีว่าขี้เกรงใจมากแค่ไหน ดังนั้นพอเห็นข้อความที่พริ้งพราวส่งมาว่า "เรียนเสร็จแล้ว ฝากซื้อข้าวมาให้หน่อย" เธอก็ยิ่งร้อนใจเป็นห่วงเพื่อนมากกว่าเดิม ทุ่มครึ่ง....หญิงสาวมองนาฬิกาข้อมือ สาเหตุที่พริ้งพราวไม่รับโทรศัพท์เธอ ไม่เป็นลมหมดสติ ก็คงนอนซมเพราะพิษไข้จนไม่ได้ยินเสียงสายเรียกเข้า ซึ่งไม่ว่าจะด้วยเหตุผลไหนก็ตามมันก็แย่ทั้งนั้น และเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนใจเย็นถึงขั้นจะรอให้เพื่อนติดต่อมา อย่างน้อยๆ ก็นะต้องไปเห็นด้วยตาตัวเองว่าเพื่อนสบายดี ไม่งั้นคืนนี้เธอคงนอนไม่หลับอย่างแน่นอน ดังนั้นสิ่งไหนที่ทำแล้วสบายใจ เธอก็ไม่รีรอ หยิบกุญแจรถ รีบขับตรงไปที่คอนโดเพื่อนทันทีตึกๆๆๆๆๆเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ ขณะเดินเข้ามายืนในลิฟท์บ่งบอกว่าเธอร้อนใจเป็นห่วงเพื่อนมากแค่ไหน ย

"ไอ้ซัน มึงจะง่วงอะไรนักหนา"ไวท์หันมากระซิบถามเพื่อนที่ถึงจะมานั่งเรียนตรงเวลาแต่ไอ้อาการเหมือนคนยังไม่ตื่นเต็มตา อ้าปากหาวแล้วหาวอีก ไม่พอยังมีแอบหลับเป็นระยะชวนให้คิดสงสัยว่ามึงไปทำเหี้ยอะไรมาถึงง่วงได้ง่วงดี ยังดีนะที่มันยังรู้ตัวเลือกนั่งแถวหลังๆ ถ้าเสนอไปนั่งแถวหน้านะมึงเอ้ย!! ตอนนี้คงโดนอาจารย์ไล่ออกนอกห้องพร้อมกับตัดคะแนนจิตพิสัยที่มีอยู่น้อยนิดจนไม่เหลือให้อุ่นใจแน่ๆ"กูแค่นอนไม่หลับ"ซันตอบเสียงอู้อี้ เขาพยายามจะถ่างตาที่กำลังจะปิดอยู่รอมร่อให้กว้างขึ้นเพื่อมองไปยังสไลด์การสอนของอาจารย์ แต่อนิจจา ยิ่งมองก็ยิ่งง่วง ยิ่งเพ่งก็ยิ่งตาลาย ชีสประกอบการเรียนที่ควรมีลายมือเขาจดโน๊ตย่อคร่าวๆ ตอนนี้ว่างเปล่า ซึ่งนั่นก็แสดงให้เห็นแล้วว่าตลอดเกือบหนึ่งชั่วโมงที่นั่งเรียนแบบหลับๆ ตื่นๆ เสียงของอาจารย์ไม่ได้เข้าหูเขาเลย "มึงนี่นะนอนไม่หลับ"ไวท์ถามอย่างไม่เชื่อหู คนอย่างไอ้ซันเป็นคนหลับง่ายแค่ไหนทำไมเพื่อนสนิทอย่างเขาจะไม่รู้ พอหัวถึงหมอนก็นอนปุ๊บ ยังมีเหตุผลอะไรที่ทำให้มันนอนไม่หลับอีก ฟังแล้วก็น่าสงสัย ต่อมเผือกที่ฝังรากในจิตใจกระตุกเฮือกตื่นขึ้นมาด้วยความอยากรู้ในทันที"อืม..."ซันยอ