Todos os capítulos de เสวี่ยอิ๋ง แมวร่านราคะ NC20+: Capítulo 11 - Capítulo 20

ฝ่ามือร้อนยื่นออกไปแตะกลีบดอกไม้ปิดสนิทอย่างเผลอไผล จวบจนเรียวขาขาวยกขึ้นตั้งฉากเปิดเปลือยทุกส่วนท้าทายสายตา ตอนนั้นเองที่คล้ายได้ยินเสียงตึงคล้ายอะไรขาดดังขึ้นในหู สุดท้ายตนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เมื่อมิอาจทานทนไหว นิ้วกลางเคลื่อนเข้าไปในกลีบกุหลาบดอกตูมอย่างเชื่องช้า นิ้วโป้งคลึงเกสรดอกไม้ช่วยให้คนงามผ่อนคลาย ความฝืดเคืองและแรงตอดรัดเป็นจังหวะชวนให้กระสันซ่านทั้งคนทำและผู้รองรับ เสวี่ยอิ๋งขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มแน่น ส่งเสียงครางหวานในลำคอผะแผ่ว ดวงตาหยาดเยิ้มจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่บิดเบี้ยวด้วยแรงอารมณ์ ตั้งใจเพิ่มแรงบีบรัด ตอดนิ้วที่ชำแรกผ่านผนังนุ่มเข้ามา ชมชอบเห็นใบหน้าสุภาพแปรเปลี่ยนเป็นหวาดเสียวยิ่งนัก แมวขาวบิดเร่าไปมาเมื่อนิ้วนั้นเข้ามาจนสุดทาง เถ้าแก่หย่งเองก็มิได้น้อยประสบการณ์ หมุนควงนิ้วในรูคับแคบเพื่อหาบางสิ่ง "อ๊ะ" เสวี่ยอิ๋งสะดุ้งเฮือกเมื่อนิ้วยาวแตะโดนจุดกระสันภายในร่าง เถ้าแก่หย่งดวงตาวาววับกำราบแมวจอมยั่วด้วยการชักนิ้วเข้าออก เน้นย้ำจุดอ่อนไหวของร่างงามเป็นพิเศษ ขาขาวผ่องเสียดสีกันไปมา ถึงกระนั้นไม่คิดจะหุบ

การประมูลรายการแล้วรายการเล่าจบลงด้วยราคาสูงลิ่ว เหลือเพียงของประมูลชิ้นสุดท้ายกำลังนั่งทับบนตักพลางส่ายสะโพกไปมาอย่างยั่วเย้า "ยังจะประมูลหรือไม่ หรือจะเปลี่ยนใจมาเป็นของข้า" เถ้าแก่หย่งกัดกรามแน่น น้ำเสียงฟังแปร่งหูอยู่บ้าง อยากประกาศสิ้นสุดงานประมูลแล้วอุ้มร่างอวบอัดเข้าห้องเสียให้รู้แล้วรู้รอด "คิกๆ...ใจเย็นสิเจ้าคะ อย่าลืมเงื่อนไขประการแรกของเรา" เสวี่ยอิ๋งหัวเราะอารมณ์ดียิ่ง นางหยอกเย้าเถ้าแก่หย่งจนสุภาพชนเป็นไปได้ถึงเพียงนี้ ร่างสูงโปร่งถอนหายใจก่อนคลายมือออกจากเอวคอด ยอมปล่อยร่างอุ่นออกจากอ้อมแขนอย่างอ้อยอิ่ง มองตามคนงามเยื้องย่างสู่กลางเวทีประมูล ความไม่พอใจและสนใจตีกันยุ่งเหยิงจนใจไม่อาจสงบ ไม่พอใจที่ร่างเนื้อขาวผ่องจะถูกสายตานับร้อยแทะโลม แต่อีกใจหนึ่งก็อยากดูชมว่านางจะมีลูกเล่นอันใด เสวี่ยอิ๋งนั่งลงบนแท่นสี่เหลี่ยมยกสูงจากพื้นประมาณหนึ่ง เป็นอันรู้กันว่าของที่จะประมูลชิ้นต่อไปก็คือตัวนางเอง ร่างอวบอัดขาวผ่องปรากฏสู่สายตา เพียงปรายตามองผู้คนล้วนสะดุดลมหายใจ เมื่อคืนสติอดจะเหลือบมองผู้เป็นใหญ่สุดของสถานที่

"ขยับเข้าออกเสียสิ ทำเช่นนี้" คนตัวสูงจับนิ้วเรียวเล็กของอีกคนเคลื่อนออก ก่อนจะหลุดดันกลับเข้าไปใหม่เชื่องช้า ทำเช่นนี้สองสามครั้งถึงยอมปล่อยมือให้หย่งหนานทำเอง ดวงหน้าอ่อนเยาว์แดงก่ำ ริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนลองขยับนิ้วด้วยตัวเอง ถึงตอนนี้หย่งหนานเรียนรู้ที่จะกระดกนิ้วขึ้นลงขณะชักเข้าออกบ้างแล้ว ราวกับกำลังเรียนรู้สิ่งใหม่ และเรียนรู้ได้ไวเสียด้วย "อ๊ะ" เสียงครางเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากผู้ถูกกระทำที่ยกขาอีกข้างขึ้นมาตั้งชันอย่างอดรนทนไม่ไหว ทำให้ความประหม่าของเด็กหนุ่มหายไป กลายเป็นความรู้สึกแปลกใหม่เข้ามาแทนที่ ดวงตาสุกใสมองกลีบดอกไม้ที่ถูกบุกรุกด้วยนิ้วของตนไม่ละสายตา ยิ่งขยับเข้าออกกลับรู้สึกสนุกสนานจนต้องขยับเร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ!! เสียงครางแผ่วรับกับจังหวะนิ้วกระชากสติหย่งหนานให้หลุดลอย รับรู้เพียงสัมผัสอุ่นแนบชิดนิ้วที่กำลังตอดรัดเป็นจังหวะ เสียงเฉอะแฉะของเมือกสีใสผสานกับเสียงขยับเข้าออกปลุกอารมณ์กำหนัดบุรุษโดยรอบเพิ่มทบทวี เสวี่ยอิ๋งทิ้งร่างลงพิงคนที่กำลังเพลิดเพลินกับร่างของนาง ดวงตาหยาดเยิ้มกวาดมองบุรุษทั่วห

"พอแล้ว เอาเข้าไปเสียที" แมวใจร้อนมิอยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ เนื่องด้วยกลีบกุหลาบกลางกายกระตุกร่ำร้องว่าอยากถูกเติมเต็ม จนน้ำสีใสผลิออกมาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เรียกสายตาหื่นกระหายและเสียงหอบหายใจอย่างอดกลั้นจากผู้คน บุรุษในอาภรณ์สีน้ำเงินเงยหน้าสบตาคนที่อยู่บนชั้นสอง เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้าให้น้อยๆจึงยอมถอนนิ้วออก เปลี่ยนเป็นปลดเปลื้องอาภรณ์ผู้อื่นแทน แต่เป็นการแหวกออกเพียงครึ่งเดียว ทันทีที่ผ้าเลื่อนออกกว้างเผยให้เห็นผิวสีน้ำนมราวคุณชายตระกูลใหญ่ เรื่อยลงไปถึงจุกเล็กๆสีหวานที่ชูชันท้าสายตาหื่นกระหาย ความรู้สึกเย็นวาบเมื่อร่างซีกขวาไร้ซึ่งสิ่งใดปกปิด เหลือเพียงด้านซ้ายที่ไม่ถูกแหวกออก ภาพกึ่งเปลือยดูเย้ายวนอย่างประหลาด ปลุกปั่นกลางกายบุรุษเพศให้ตื่นตัว มิคาดเป็นบุรุษด้วยกันอีกฝ่ายกลับน่ารังแกถึงเพียงนี้ การแสดงบนเวทีได้เริ่มขึ้น มือหนาปลดสายรัดเอวออกก่อนจะแหวกให้เห็นผ้าเนื้อบางตัวใน กระทั่งปลดเปลื้องเสื้อตัวในเผยให้เห็นกล้ามหน้าท้องแข็งแรงเรียงตัวสวย เขาทำเพียงแหวกมันออกมิได้ถอดทั้งหมด บวกกับมีคนบังให้ถึงสองคนจึงมิมีผู้ใดได้เห็นภาพสวยงาม

หลังผ่านราตรีอันเร่าร้อนกับเถ้าแก่ผู้เป็นเจ้าของโรงเตี๊ยม ร่างอวบอัดที่ถูกเคี่ยวกรำตลอดทั้งคืนอ่อนระทวยในอ้อมแขนบุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหลา มือขาวผ่องลูบไล้เรือนกายงดงามอย่างเผลอไผล หวนนึกถึงบทสนทนาระหว่างพายุสวาทที่เพิ่งจบลงเมื่อไม่นาน "เจ้ามีนามว่าอย่างไร" เถ้าแก่หย่งถามสตรีที่นอนทอดกายอยู่ใต้ร่างขณะที่กลางกายสอดประสานแนบแน่น ดวงหน้างามพิลาสกระสันซ่านส่ายไปมา "อ๊ะ...อ้า...เสวี่ยอิ๋ง" แมวขาวครางกระเส่าตอบกระท่อนกระแท่น รับรู้เพียงลำลึงค์ที่ขยับเข้าออกในร่าง เถ้าแก่หย่งกระแทกเน้นลึกในจังหวะสุดท้าย ปลดปล่อยธารอุ่นร้อนใส่โพรงอ่อนนุ่มทุกหยาดหยด ร่างสูงโปร่งทาบทับคนที่นอนหอบหายใจหนัก น้ำเสียงแหบต่ำกระซิบข้างหู "เจ้าเป็นของข้าแล้ว...เสวี่ยอิ๋ง" ประโยคผูกขาดแสดงความเป็นเจ้าของชัดเจน "ข้ารู้แล้ว" เสวี่ยอิ๋งสบตากับคนที่ลุกขึ้นจากร่างนาง เถ้าแก่หย่งยังคงคร่อมทับบนร่าง แต่มิได้ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาที่นางมากนัก ดวงตาสีรัตติกาลฉายแววลุ่มหลงไม่ปิดบัง แมวขาวยิ้มหยันในใจ นางเพียงตอบรับไปเท่านั้น มิได้คิดเป็นของผู้ใด เรือนร่างงดงาม