Todos os capítulos de เสวี่ยอิ๋ง แมวร่านราคะ NC20+: Capítulo 21 - Capítulo 30

แมวขาวสวมบทเป็นสตรีอ่อนแอผู้กำลังถูกเหล่าสตรีด้วยกันรังแกได้อย่างแยบยล เรือนร่างอวบอิ่มเปล่าเปลือยดิ้นรนขัดขืนเล็กน้อย ขาเรียวขาวเสียดสีกับผ้าปูเตียงสีดำไปมา กลายเป็นภาพงดงามประการหนึ่ง กระทั่งสตรีด้วยกันยังต้องลอบริษยาในใจ "ลู่เจียวไปจับขานางไว้" พระสนมหันไปออกคำสั่งกับนางกำนัลคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างกาย หยิบลำลึงค์หยกในกล่องไม้มาถือไว้ในมือเสียเอง "เพคะ" ลู่เจียวรับคำก่อนนำกล่องไม้วางไว้ปลายแท่นบรรทม ก้าวเข้าประชิดร่างอวบอัด จับขาเรียวไว้โดยไม่คิดยั้งแรง ดวงตาหงส์กวาดมองโดยรอบก่อนจะสะดุดเข้ากับผ้าสีขาวผืนยาวที่ใช้สำหรับผูกผมวางไว้บนโต๊ะไม้มุมห้อง นางเดินไปหยิบผ้าผืนนั้นมาก่อนจะนำมันมัดข้อมือที่ถูกจับไพล่หลังของเสวี่ยอิ๋ง "คิดจะทำอันใด ปล่อยข้านะ" แมวขาวทำท่าทางตื่นตระหนก พยายามใช้แรงน้อยนิดเพื่อดึงแขนตนเองให้หลุดพ้นจากพันธนาการ หากแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อลี่จูจับแขนนางแรงขึ้น ซ้ำยังใช้เล็บจิกจนเลือดซิบ เสวี่ยอิ๋งเบ้หน้าเจ็บแสบ ชั่วขณะหนึ่งดวงตาสีรัตติกาลแปรเปลี่ยนเป็นสีอำพัน ประกายวาววับวาบผ่านรูม่านตาที่หดแคบ แอบทด

เสวี่ยอิ๋งอยู่กับองค์ชายหยางหย่งอวี้มาสามวันจึงเริ่มเบื่อหน่าย นางคิดจะพเนจรอีกครั้งเพื่อร่อนเร่หาราคะรสร้อนแรง เจ้าของตำหนักออกไปโรงเตี๊ยมในยามวิกาล เนื่องด้วยมีแมวฝูงใหญ่เข้ามาก่อกวนแขกเหรื่อจนปั่นป่วน ส่วนผู้อยู่เบื้องหลังทำเป็นหลับใหลด้วยความอ่อนเพลีย จากบทรักรุนแรงที่เพิ่งจบลงได้เพียงไม่นาน ร่างเย้ายวนในชุดสีแดงสดลุกขึ้นนั่งแกว่งเท้าไปมาในห้องบรรทมขององค์ชายหยางหย่งอวี้ หลังจากเสียงฝีเท้าห่างออกไปไกลพอสมควร ปากอ้าหาวเห็นเขี้ยวเล็กๆโผล่ออกมา ดวงตาปรือปรอยท่าทางเกียจคร้านอย่างยิ่ง นิ้วเรียวเคาะลงบนที่นอนนุ่มนานหลายนาที ก่อนที่ร่างเย้ายวนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจ เร้นกายหายไปในความมืดอย่างไร้ร่องรอยเฉกเช่นที่ชอบทำ เงาสายหนึ่งมุ่งหน้าไปยังตำหนักซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เป้าหมายคือกล่องไม้ที่บรรจุบางอย่างเอาไว้ ดวงตาเรียวรีจ้องลึกเข้าไปภายในห้อง คบเพลิงถูกดับจนรอบด้านตกอยู่ในความมืด มีเพียงแสงจากดวงจันทร์ลอดผ่านผ้าม่านที่ถูกเปิดทิ้งไว้ หูเรียวเล็กกระดิกยามได้ยินเสียงฝีเท้าสองคู่ใกล้เข้ามา เป็นทหารรักษาเวรยามสองคนเดินตรวจตราอยู่รอบนอก

บริเวณตีนเขาของหุบเขาหลิ่งซานเนืองแน่นไปด้วยผู้คน เนื่องด้วยวันนี้มีการทดสอบเพื่อรับศิษย์ มีเพียงคนของหุบเขาเท่านั้นที่สามารถล่วงล้ำเข้าไปในอาณาบริเวณซึ่งมีเขตอาคมแกร่งกล้าได้ เช่นนั้นมีผู้ใดบ้างที่มิอยากฝากตัวเป็นศิษย์ มีรอยเท้าย่ำไว้บนหุบเขาเลื่องชื่อเพียงรอยเดียวก็นับว่าเหยียบย่ำไปบนปุยเมฆสูงแล้ว ทว่านั่นไม่ใช่เป้าหมายของแมวขาวตัวหนึ่ง เสวี่ยอิ๋งต่อแถวเพื่อลงชื่อเข้าร่วมการทดสอบ แถวยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา ด้านหน้าของนางมีบ่าวรับใช้ยืนพัดให้เจ้านายอย่างขยันขันแข็ง ถัดไปมีบุรุษแต่งตัวคล้ายจอมยุทธพเนจร คาดกระบี่ไว้ด้านหลังท่าทางมุ่งมั่น ยืนจนปวดเมื่อยในที่สุดก็ถึงคิว เสวี่ยอิ๋งจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษในลำดับที่ 132 เสร็จสิ้นถึงถูกเรียกตัวไปนั่งประจำที่ ลานโล่งกลางแจ้งถูกใช้เป็นสถานที่ในด่านทดสอบแรก ลูกศิษย์ของหุบเขาหลิ่งซานสวมชุดสีฟ้าปักลายเมฆา เป็นผู้จัดแจงให้คนที่ลงชื่อก่อนหน้านั่งเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ จากยามเฉิน [1] ถึงยามซื่อ [2] ดวงตะวันฉายแสงอ่อนเริ่มร้อนระอุ เหงื่อเม็ดเล็กไหลลงข้างขมับพานให้รู้สึกเหนียวเหนอะอยู่บ้าง

เสวี่ยอิ๋งเดินถือถาดไม้เข้ามาเพียงลำพัง ด้านในบรรจุของทำพิธีฝากตัวเป็นศิษย์หกอย่างด้วยกัน ของทั้งหมดถูกจัดเตรียมไว้พร้อมเมื่อพรุ่งนี้เช้าคนของหุบเขาหลิ่งซานจะเดินทางกลับขึ้นเขา จึงจำเป็นต้องเร่งดำเนินการรับศิษย์ใหม่เพื่อมอบตราประทับประจำตัว จึงจะผ่านม่านอาคมของประมุขชิงเยว่ฉินไปได้ ถือเป็นคนของหุบเขาโดยสมบูรณ์ คบเพลิงถูกจุดตามมุมเสาทั้งสี่ด้าน ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีเพียงเตียงนอน โต๊ะน้ำชา โต๊ะทำงาน และฉากกั้นห้องอาบน้ำ แมวขาวกวาดตามองโดยรอบพลางเก็บรายละเอียด หูเรียวรีกระดิกน้อยๆยามได้ยินเสียงน้ำกระเพื่อมดังออกมาจากหลังฉากกั้น เงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวเชื่องช้าในถังไม้ใบใหญ่ ไอสีขาวลอยกรุ่นจากผิวน้ำพานให้เลือดในกายสูบฉีด ไม่รู้เมื่อใดที่ขาทั้งสองหยุดยืนนิ่ง ดวงตาจ้องมองภาพงดงามนั้นมิไหวติง ลิ้นเล็กสีชมพูแลบเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย ว่าที่อาจารย์ของศิษย์ช่างเร่าร้อนนัก “นั่งรอก่อน” เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากหลังฉากกั้น แมวขาวพลันได้สติยอมเดินไปนั่งรอที่โต๊ะน้ำชาอย่างรู้ความ ดวงตาเรียวรีหรี่ลงเมื่อเห็นมือข้างหนึ่งลูบไล้เรือนกาย ศีรษะเอนไป

ร่างเปลือยเปล่าอวบอัดไปทุกส่วน ไม่ว่าจะเป็นเนินเนื้ออวบอิ่มที่มีจุกสีชมพูประดับอยู่ตรงกลาง บั้นท้ายแน่นตึงเด้งสู้มือ และเนื้อนวลขาวผ่องซึ่งไม่ว่าจะจับตรงใดล้วนนุ่มนิ่มไปเสียหมด กลีบอวบอูมกลางกายไร้ขนราวทารกแรกเกิดรอให้อาจารย์ป้ายแดงแย้มออกมาดูชม สัมผัสอย่างร้อนเร่าจวบจนรุ่งสาง ซึ่งชิงเยว่ฉินก็มิขัดลูกศิษย์คนใหม่ ร่างสูงดึงแมวขาวลงไปนอนบนเตียงก่อนที่จะตามขึ้นไปคร่อม ริมฝีปากได้รูปฉกลงประกบริมฝีปากอวบอิ่ม ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดพัวพันเกิดเป็นเสียงหยาบโลน ดวงตาหงส์ฉ่ำเยิ้มมองตามน้ำสีใสยืดออกตามติดเรียวปากที่ถอยห่างอย่างแสนเสียดาย ทว่าก็ยอมรับได้เมื่อเขาใช้มันเพื่อปรนเปรอซาลาเปาขาวอวบสองลูกของนาง มือสากกร้านเคล้นคลึงจนขึ้นรอยแดงขณะที่ลิ้นสากตวัดเลียยอดถันชูชัน เสียงดูดดึงผสานไปกับเสียงเฉอะแฉะของน้ำลาย ร่างอวบอัดบิดเร่าไปมา ขาเรียวขาวเสียดสีกับผ้าปูเตียงจนยับยู่ ร่องรักกลางกลีบกุหลาบงามตอดกระตุกปวดไปทั้งรู “อ๊ะ…ท่านอาจารย์” ยามเผยอปากเรียกอาจารย์กลับทำให้กลางกายบุรุษเพศร้อนผ่าว มันขยายใหญ่ส่วนปลายหัวมีน้ำซึมออกมา เส้นเอ็นพันโดยรอบเต้นตุ๊บจวนจะป