Todos os capítulos de เสวี่ยอิ๋ง แมวร่านราคะ NC20+: Capítulo 31 - Capítulo 40

“ศิษย์พี่ กระบวนท่าใหม่ของข้าเป็นเช่นไรบ้าง” เสวี่ยอิ๋งมองใบหน้าแดงก่ำพลันยิ่งได้ใจ ดูท่าวันนี้นางคงได้เป็นอาจารย์สอนสั่งบทรักระหว่างบุรุษและสตรีให้ศิษย์พี่ จางฟู่เจ๋อแทบหยุดหายใจเมื่อใบหน้างามล่มเมืองอยู่ในระยะประชิด นิ้วเรียวเคล้นคลึงริมฝีปากที่เพิ่งจูบไปเมื่อครู่เร่งเร้าเอาคำตอบ จางฟู่เจ๋อลมหายใจสะดุด เป็นครั้งแรกที่กล่าวตะกุกตะกัก น้ำเสียงไม่มั่นคงเช่นเคย “ดะ…ดียิ่ง” ยามถูกเสียดสีผ่านเนื้อผ้าบางชุ่มน้ำชวนให้ขนอ่อนในกายลุกชัน กุหลาบงามบดเบียดกลางกายบุรุษเพศที่กำลังหลับใหล ทว่าดูท่ามันจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาเสียแล้ว “อึก…อ่า…ศิษย์น้อง” “อ๊ะ…ศิษย์พี่…ข้าแฉะไปหมดแล้วเจ้าค่ะ” สิ่งที่แฉะคือกลางร่องอูมปิดสนิท เสวี่ยอิ๋งเลื่อนมือลงไปปลดสายรัดเอวแสนเกะกะของตนเองออก ตามด้วยซับในผืนบางที่ถูกถอดมาคลุมใบหน้าหล่อเหลาเอาไว้ จางฟู่เจ๋อกำลังจะหยิบผ้าที่ปกปิดส่วนสงวนของสตรีออกให้พ้นใบหน้าอย่างตื่นตระหนก หากไม่ติดว่าถูกนางจับมือเอาไว้เสียก่อน “อย่าเอาออกเจ้าค่ะ ข้าอยากให้ท่านลองใช้ร่างกายสัมผัสดู มากกว่าจะใช้ตามอง” มือเรียวยาวถูกเสวี่ยอิ๋งชักจ

เสวี่ยอิ๋งลงจากเขาอารมณ์ดีอย่างยิ่ง มองไปทางใดก็สวยงามไปเสียหมด เมื่อท้องอิ่มก็เริ่มง่วง ปากเล็กอ้าหาวยาวเหยียดไม่สมเป็นกุลสตรี กำลังจะหยุดพักหลับนอนสักตื่นจมูกพลันได้กลิ่นหอมหวน ฟุตฟิต!! แมวหิวโหยดอมดมสวนทางกับทิศที่ลมโชยมา เมื่อแน่ใจแล้วก็ได้ข้อสรุปว่านางคงมิได้พักผ่อนในเร็วนี้ ร่างอวบอัดมุ่งหน้าไปยังแหล่งกำเนิดกลิ่น หากเป็นปกติคงจะมองข้ามเพราะไม่ชอบบุรุษไร้น้ำยาที่นางคิดมาเสมอว่าอ่อนประสบการณ์ ทว่าพอได้ลิ้มรสความไร้เดียงสาของศิษย์พี่กลับติดใจจนอยากลิ้มลองเพิ่มเติม แต่ขึ้นชื่อว่าแมวมากเรื่องอาหารเช่นนางย่อมไม่กินซ้ำหากไม่รสเลิศล้ำจนต้องทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้างในบางครั้ง เสียงฝีเท้าดังอยู่ไม่ไกล สิ่งแรกที่แมวขาวเห็นไม่ใช่ใบหน้าหล่อเหลา ทว่าเป็นอาภรณ์สีส้มฉูดฉาดบาดตา กับศีรษะโล่งเตียนไร้เส้นผม ลูกประคำคล้องที่คอเป็นเอกลักษณ์ เหยื่อที่นางตามกลิ่นมาคือนักพรตหนุ่มน้อยวัยละอ่อน กลิ่นพรหมจรรย์ยวนใจจนอยากฉีกกระชากอาภรณ์แลลูกประคำทิ้งเสีย แมวไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเช่นนาง อยากกลืนกินนักพรตน้อยไปทั้งตัว ละเลงเมือกใสลงบนเรือนร่างอ

“ก็ได้ แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะปล่อยข้าไป และต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ” นักพรตหนุ่มจำยอมอย่างขมขื่น เขาเป็นบุรุษย่อมไม่เสียหายอันใด เพียงแต่รู้สึกเสียหน้าเท่านั้น แมวขาวยิ้มร่ายอมปล่อยมือออกจากแก้มนิ่ม ก้มหน้าลงไปตวัดเลียเลือดสีแดงเข้าปากแทน “อึก” ดวงตาคมหลับแน่น ปล่อยให้แมวราคะลงลิ้นจนพอใจ ความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้ร่างอ่อนระทวยโดยที่เสวี่ยอิ๋งไม่ต้องบังคับแล้ว นักพรตใสซื่อมีหรือจะทันแมวมากเล่ห์ ประสบการณ์สวาทของนางไม่ด้อยไปกว่าตบะเลย ลิ้นร้อนเคลื่อนไปที่ใดร่างกายเสียววาบ อุ้งมือแมวซนอยู่ไม่สุขลูบไล้ไปทั่วเรือนกายสะอาด เคลื่อนลงต่ำดึงสายรัดเอวออกเพื่อนำอาวุธร้อนออกมาสอนสวาท นักพรตน้อยเคลิบเคลิ้มรู้ตัวอีกทีก็เย็นวาบส่วนล่างแล้ว “อึก…ซี้ด” ร่างสูงเกร็งขึ้งเล็บจิกดินแน่น ความรู้สึกแปลกประหลาดกระจายจากกลางกายลงสู่ปลายเท้า ดวงตาคมลืมขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น ผงกศีรษะมองเห็นเพียงกลุ่มผมสีดำเป็นแพขยายเต็มหน้าตัก ยามอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตาจึงพบว่าส่วนปลายหัวของลำลึงค์กำลังถูกริมฝีปากสีสดครอบ เสวี่ยอิ๋งเห็นเช่นนั้นตวัดลิ้

เสวี่ยอิ๋งถอนหายใจเฮือกใหญ่ รับรู้ตัวตนของอีกฝ่ายมาโดยตลอด สิ่งที่ตามติดนางประหนึ่งเงาก็คือจิ้งจอกเพศผู้หนึ่งตัว จึงกล่าวอย่างขอไปที “ข้าเพียงพูดลอยลม ไยเจ้าต้องเก็บมาใส่ใจด้วยเล่า” หางนุ่มฟูสีดำตวัดรอบเอวบาง รั้งร่างอวบอัดทุกสัดส่วนเข้าสู้อ้อมอกแกร่ง กลิ่นหอมอ่อนจากกายบุรุษโตเต็มวัยยังคงติดอยู่ปลายจมูก จิ้งจอกสีดำคือสิ่งมีชีวิตตัวแรกที่เสวี่ยอิ๋งเสพสังวาสด้วย ไม่คาดคิดว่าเขาจะยึดติดกับนางถึงเพียงนี้ แมวขาวทำเป็นมองไม่เห็นถึงการมีอยู่ของอีกฝ่ายทั้งที่รู้ตลอดมา ถึงตอนนี้กลับเสียใจหน่อยๆที่เคยไปสัญญาปากเปล่าเอาไว้ ‘แต่งงานกับข้านะ’ ‘ข้าตั้งใจจะบำเพ็ญตบะราคะ เสพสังวาสกับสิ่งมีชีวิตอีกนับหมื่น’ ‘มิได้หรือ’ ‘เช่นนั้นสัญญากับข้าได้หรือไม่ ว่าครั้งสุดท้ายต้องเป็นข้าเท่านั้น’ นางตอบรับตัดรำคาญไปอย่างนั้น เพราะรู้ดีว่าคงเป็นไปไม่ได้ อีกทั้งเขายังเด็กอาจยังคิดไม่ถี่ถ้วน โตไปเดี๋ยวก็คงลืมเลือนตามกาลเวลา เฉกเช่นที่มารดาลืมนางกับบิดา ก็ตอนนั้นใครให้เจ้าจิ้งจอกหน้าละอ่อนใช้ดวงตาใสแจ๋วทว่าเหงาหงอยราวกับลูกสุนัขถูกทอดทิ้

คืนนี้พวกตนพักแรมในโรงเตี๊ยม แมวขาวครางในลำคออย่างพึงใจ ร่างอวบอัดนอนอยู่บนพรมหนาผืนใหญ่ มีผ้าห่มนุ่มคลุมร่างกายไว้เหลือเพียงหัวที่โผล่พ้นออกมา แท้จริงนางกำลังนอนอยู่บนหางจิ้งจอกหนุ่มตัวหนึ่ง หางทั้งหกเรียงต่อกันทำหน้าที่เป็นเตียงนอนล้ำค่าซึ่งมีเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้า หางที่เหลือกลายเป็นผ้าห่มมีราคาควรเมือง เสวี่ยอิ๋งสุขกายสบายใจจนมิอยากตื่น ขนาดโดนเคล้นคลึงทั่วร่างยังคงนอนต่อ “ข้าจะลบร่องรอยของบุรุษอื่นออกให้หมดเลย” ริมฝีปากนุ่มหยุ่นพรมจูบไปตามกายขาวผ่อง หากตรงไหนมีรอยแดงเจ้าตัวก็จะสร้างรอยใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมทับจนมีแค่รอยของเขา แม้ว่ามันจะจางลงจนแทบมองไม่เห็นก็มิอาจรอดพ้นสายตาจิ้งจอกไปได้ “โอบกอดเจ้าไว้แนบกายให้มีเพียงกลิ่นของข้า” หางนุ่มฟูปัดป่ายไปมาบนผิวกายเปลือยเปล่า แมวขาวงึมงำอย่างชอบใจ เหมือนนางกำลังถูกนวดด้วยสัมผัสแผ่วเบา “ร่างกายของเจ้า ใจของเจ้าล้วนเป็นของข้าทั้งสิ้น” ขาเรียวถูกหางตวัดแยกออกจากกัน ใบหน้าหล่อจัดโน้มลงกลางหว่างขา สูดกลิ่นดอกซากุระเข้าเต็มปอด ลิ้นแลบเลียกลีบเกสรรอคอยให้มันคายน้ำหวานออกมา