เสวี่ยอิ๋ง แมวร่านราคะ NC20+의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

‘เสวี่ยอิ๋ง’ ปีศาจแมวสีขาวราวหิมะ ร่างแปลงคือโฉมงามล่มเมือง นางมิต้องการบำเพ็ญตบะเพื่อเป็นเทพเซียน หากเพียงเพื่อคงความอ่อนเยาว์เท่านั้น หนทางสู่การเป็นเซียนสำหรับปีศาจคือการบำเพ็ญตบะ ทว่าหนทางสู่การเป็นอมตะคือการเสพสังวาสกับสิ่งมีชีวิต 10,000 ชีวิต ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือปีศาจ กระทั่งสัตว์ด้วยกันยังได้ กฎมีเพียงอย่างเดียวคือเมื่อเสพสมกับสิ่งมีชีวิตตัวเดิมจะไม่นับ แต่นั่นไม่เป็นปัญหาเลยแม้แต่น้อย เพราะถึงอย่างไรแมวพเนจรเช่นเสวี่ยอิ๋งก็ไม่นิยมชมชอบกินของเก่า เรียกได้ว่าเลือกกินอย่างยิ่ง!! 〰〰〰🐈〰〰〰 อ๊ะ!! อ๊า!! เสียงครางหวิวแว่วมาตามสายลม คละเคล้าไปกับเสียงจิ้งหรีดเรไรฟังดูคล้ายดนตรีประกอบบทเพลงบทหนึ่ง หากแต่เป็นบทเพลงที่ชวนให้ผู้ฟังหน้าแดง ขนในกายลุกชันอย่างซ่านสยิว เป็นบทเพลงแห่งราคะกลางป่าลึกที่ไม่ร้างไร้ผู้คน ท่ามกลางแสงจากคบเพลิงที่ถูกจุดรอบกระโจม เปลวสีส้มส่องกระทบลงบนร่างชายฉกรรจ์นับสิบ ซึ่งกำลังล้อมเป็นวงกลมคล้ายมุงดูอะไรบางอย่าง เส

ถ้ำคับแคบด้านหลังและกลีบดอกไม้ด้านหน้าไม่ว่างเว้นจากการถูกชำเรา รวมถึงปากน้อยๆ ที่อ้าจนตึงเมื่อถูกจิกกระชากผมให้รับท่อนเนื้อสีเข้มเข้าไป กลิ่นคาวลอยคละคลุ้งในอากาศชวนให้คลื่นเหียน เสียงหัวเราะของหัวหน้ากลุ่มโจรดังมาเป็นระยะเมื่อมันอารมณ์ดีอย่างหาได้ยาก จิบสุราพูดคุยกับลูกสมุนทั้งที่สายตายังคงมองมายังจุดที่ตนเพิ่งจากมา เหยื่อเลอโฉมที่หมายมั่นว่าจะนำไปขายในตัวเมือง ดูท่าจะประมูลได้ราคาสูงลิ่ว จวบจนค่อนคืนที่ถูกลำกายมากมายและเหล่าบุรุษมากหน้าหลายตาเวียนมาหยอกเย้า บางคนเมื่อเสร็จกิจไปนั่งดื่มสุราจนเมาหลับกองกับพื้น บางคนกรึ่มเมาก็แวะเวียนมารีดน้ำในกายจนแห้งเหือด ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงถึงยอมเลิกรา ความกำหนัดและราคะบังตาจนไม่มีใครสงสัยเลยสักนิด สตรีท่าทางบอบบางสามารถรองรับชายฉกรรจ์วัยกลัดมันได้เกือบยี่สิบคนโดยที่ไม่สลบไปเสียก่อนเชียวหรือ ซ้ำยังครางแผ่วในลำคอทุกครั้งที่ลำลึงค์ขยับเข้าเติมเต็ม ท้องน้อยนูนออกมาจากน้ำที่คั่งค้างภายใน บัดนี้ถูกจับให้นั่งคร่อมทับบนกายของบุรุษหน้าละอ่อนซึ่งดูจะอายุน้อยที่สุดในกลุ่ม หากแต่อาวุธกลางลำตัวไม่ได้น้อยตามไปด้วยเลย มันทำห

“แมวน้อย เจ้าช่างใจกล้านัก หากไม่กลัวตายข้าจะสนองให้ ถึงตอนนั้นต่อให้เจ้าร้องขอชีวิตก็อย่าคิดว่าข้าจะปรานี” ถ้อยคำหยาบโลนและแววตาหื่นกระหายพร้อมจะฉีกกระชากร่างแน่งน้อยออกเป็นสองส่วน ไม่ทำให้เสวี่ยอิ๋งตื่นตระหนกแต่อย่างใด ใบหน้าอ่อนเยาว์แย้มยิ้มเชิญชวน ก่อนร่างเปล่าเปลือยจะอ้าขาออกตั้งชันกับพื้น อวดกุหลาบสีสดปิดสนิทราวกับไม่เคยถูกภมรใดล่วงล้ำ การบำเพ็ญตบะราคะจะส่งผลให้ร่างกายรักษาบาดแผลได้รวดเร็ว โดยเฉพาะส่วนอ่อนไหวที่ถูกใช้งานอย่างหนักหน่วง พักผ่อนเพียงชั่วข้ามคืนก็กลับสู่สภาพสวยสดตามเดิม ยิ่งตบะสูงมากเท่าไหร่ขีดความสามารถยิ่งมากตาม กับเสวี่ยอิ๋งซึ่งขยันบำเพ็ญตบะนั้นเรียกว่าใกล้ถึงจุดสูงสุดแล้ว ฟ่อ!!! อสรพิษยักษ์ไม่รอช้าพุ่งเข้าจู่โจมอย่างรวดเร็วราวศรธนูหลุดจากเกาทัณฑ์ ส่วนหัวมุดเข้ากลางหว่างขาหามุมเหมาะก่อนใช้ลิ้นสองแฉกแลบเลียเกสรดอกไม้เพื่อกระตุ้นให้มันผลิน้ำหวาน ส่วนหางเลื้อยพันอกอวบนำส่วนปลายสะกิดปทุมถันสีชมพูไปมา เรือนร่างอวบอัดสั่นสะท้านเมื่อถูกโจมตีจุดอ่อนไหวพร้อมกัน เรียวลิ้นสองแฉกแหย่เข้าไปในโพรงอ่อนนุ่ม ตวัดไปมาด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล เพีย

ร่างอวบอัดหัวสั่นคลอนตามแรงกระแทก ริมฝีปากอิ่มน้ำเม้มเข้าหากันเมื่อในที่สุดรูสีสดด้านหลังถูกกระบองอีกอันชำแรกเข้ามาเสียที หากอสรพิษชักช้ากว่านี้เกรงว่านางคงได้แปลงร่างเป็นแมวแล้วใช้อุ้งเท้าแจกยันต์ให้กระบองคู่จนเลือดซิบถึงจะพอใจ ฟ่อ!! ฟ่อ!! อสรพิษคำรามในลำคอ ยามกระบองทั้งสองมุดเข้าในรู น้ำเชื้องูที่ปริ่มปลายยอดหยักเคลือบผนังนุ่มไปสุดทาง กระแทกถูกจุดๆหนึ่งที่ทำให้ร่างอวบสะดุ้งเฮือก ช่องทางคับแคบรัดแน่นกว่าครั้งไหนจนอสรพิษติดใจ กระแทกซ้ำตรงจุดเดิมอยู่อย่างนั้น จวบจนพระอาทิตย์ทอแสงอ่อน กระบองแฝดถึงได้ถอนออกจากร่างงาม หน้าท้องแบนราบนูนออกมาคล้ายกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ เมื่อมันถูกกักเก็บเชื้อพันธุ์อสรพิษไว้จนเต็ม บางส่วนไหลออกมาเปื้อนต้นขาด้านใน กลิ่นคาวคละคลุ้งแตะจมูกกระจายกลิ่นอ่อนโชยไปตามลม ดวงหน้างดงามหลับพริ้มแลดูอิ่มเอิบคล้ายคนกินอิ่มนอนสบาย ดวงตาหงส์ลืมขึ้นเมื่อส่วนที่ถูกเติมเต็มมาหลายชั่วยามโล่ง นึกอาวรณ์กระบองแฝดจนมองตามตาละห้อย ลิ้นเล็กสีชมพูแลบเลียริมฝีปากอย่างยั่วยวน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เจ้างูหื่นพาร่างนางมาสมสู่บนต้นไม้ใหญ่ที่พบ

บันไดทอดยาวลงไปด้านล่างถูกจุดด้วยคบเพลิงให้แสงสว่างรำไร อากาศเย็นชื้นบวกกับเสียงดังตึกสะท้อนในความเงียบยามรองเท้ากระทบหินเนื้อหยาบให้ความรู้สึกวิเวกวังเวง บรรยากาศลึกลับซ่อนเงื่อนสมกับเป็นทางไปงานประมูลใต้ดิน สุดทางเดินเป็นห้องโถงโอ่อ่าซึ่งถูกประดับด้วยโคมสีแดงราวกับกำลังจัดงานเฉลิมฉลอง ด้านในสุดคือเวทียกสูงจากพื้นประมาณหนึ่ง ข้างหน้ามีเก้าอี้วางเรียงรายล้วนแต่มีตัวเลขเขียนไว้หลังพนักพิง เสวี่ยอิ๋งยกบัตรในมือขึ้นมาดู พบว่าเป็นหมายเลข 85 ดวงตาหงส์หรี่ลงก่อนกวาดหาที่นั่งซึ่งคาดว่าไม่น่าจะได้นั่ง เพียงชั่วครู่จึงพบ มองเลยขึ้นไปชั้นบนมีระเบียงยื่นออกมา สามารถมองเห็นเวทีด้านล่างได้ชัดเจน คงมีไว้สำหรับแขกผู้สูงศักดิ์เป็นแน่แท้ ห้องประมูลชั้นใต้ดินถูกออกแบบมาคล้ายกับโถงกว้างในโรงเตี๊ยมมิผิดเพี้ยน "ไม่ทราบว่าคุณหนูนำของมาประมูลด้วยหรือไม่ขอรับ" เสี่ยวเอ้อที่เดินนำอยู่ด้านหน้าหันกลับมาถาม ใบหน้าอ่อนเยาว์ก้มต่ำไม่กล้าสบตากับสตรีในอาภรณ์ขาวโดยตรง แต่ใบหน้าแดงก่ำบวกกับเสียงเต้นกระหน่ำของหัวใจมิอาจรอดพ้นหูตาแมวไปได้ เสวี่ยอิ๋งยกยิ้มเอ็นดูหนุ่