Todos os capítulos de เสวี่ยอิ๋ง แมวร่านราคะ NC20+: Capítulo 41 - Capítulo 48

จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่นั่งเกาพุงให้แมวขาวที่กำลังนอนอาบแดดอยู่บนริมระเบียงในปราสาทของราชวัง หลังพายุหิมะผ่านพ้นเข้าสู่ช่วงต้นวสันต์ฤดู นำไออุ่นและความมีชีวิตชีวากลับสู่มวลพืชพรรณ หางนุ่มฟูส่ายไปมาเมื่อรู้สึกสบายตัว ยอมอยู่นิ่งให้ทาสลูบไล้ได้ตามใจชอบ ใบหน้ากลมผงกขึ้นลงกำลังเคลิบเคลิ้มได้ที่ ทว่ายังไม่ทันได้แนบหัวลงนอนดันถูกช้อนร่างขึ้นมาอุ้มไว้ในวงแขนเสียก่อน “แง้ว” ปากเล็กร้องขู่อ้าโชว์เขี้ยวแหลมพร้อมตวัดกรงเล็บข่วนทาสไปหนึ่งที ขาหลังถีบหน้าท้องแกร่งกระโจนออกจากวงแขน ก่อนขาแตะถึงพื้นกลายเป็นโฉมสะคราญนางหนึ่ง ใบหน้าเย่อหยิ่งเชิดขึ้น ริมฝีปากกระจับสีชมพูพ่นคำด่าไม่สนใบหน้างดงามของตน “เจ้าหมาดำ ใครใช้ให้เจ้าอุ้มข้าไปไหนมาไหนตามใจชอบได้กันหา” “บอกกี่ทีแล้วว่าข้าชื่อ ‘อู๋ซั่วเยียน’ เจ้าจะเรียกว่าเยียนเยียนก็ได้” อู๋ซั่วเยียนเบ้หน้า ไม่ใช่เพราะเจ็บแขนที่โดนข่วน ทว่าไม่ชอบคำเรียกขานของนางต่างหาก หูสองข้างลู่ลงเมื่อเจ้าของมันกำลังเศร้าสร้อย หางทั้งเก้าเองก็หยุดส่ายไปมาเช่นกัน เสวี่ยอิ๋งเห็นดังนั้นได้

เสวี่ยอิ๋งพลิกตัวนอนหงายกางแขนขาออกกว้างอย่างเกียจคร้าน กิจวัตรประจำวันของนางมีเพียงไม่กี่อย่าง ตื่นเช้ามานอนผึ่งแดดรอทานอาหารเช้า หลังจากทาสไปทำงานนางก็นอนกลิ้งไปมาบนเตียงขนหงส์แสนนุ่มนิ่มจนผล็อยหลับไป ตอนบ่ายไปเดินเล่น เหนื่อยก็หยุดพักนั่งจิบชาชมสวน ตกเย็นกลับมารอรับประทานอาหารเช่นเคย ทว่าวันนี้ดูเหมือนจะเลยเวลามาพอสมควร ดูสิ!! พระอาทิตย์ตกดินไปนานแล้ว “เจ้ามาช้า” ทันทีที่เห็นหน้าทาสผู้หล่อเหลาแมวขาวก็ทำหน้าบึ้งตึง นางหรือก็อุตส่าห์ขัดสีฉวีวรรณคอยท่า รอจนเมื่อยเขาเพิ่งโผล่หัวมา “ขออภัยเจ้าด้วย วันนี้มีปัญหาเข้ามาจนทำข้าเสียเวลาไปมากทีเดียว” อู๋ซั่วเยียนมีหรือจะรอให้แมวโกรธ แค่นางพองขนใส่เขาก็รีบเข้าไปโอบกอดด้วยความคิดถึงแล้ว เดิมทีเสวี่ยอิ๋งคิดว่าจะด่าไปสักสองสามประโยค พอสบกับดวงตาอ่อนล้าและท่าทางเหนื่อยอ่อนของสุนัขตัวโตทว่าขี้อ้อนเป็นที่หนึ่งก็พลันใจอ่อนยวบ นางจะยอมให้วันหนึ่งก็ได้ ว่าแล้วก็ผลักร่างสูงใหญ่นอนราบไปกับเตียง จัดการขึ้นคร่อมแล้วเปลื้องผ้าบุรุษด้วยความชำนาญ ภายในช

ภาพในตอนนี้จะว่าปกติก็ปกติ จะว่าแปลกประหลาดก็เพียงเล็กน้อย แมวขาวนั่งเอกเขนกอยู่บนบัลลังก์มังกรโดยมีเหล่าขุนนางยืนเรียงแถวตอนยาวอยู่ด้านล่าง แบ่งเป็นสองฝั่งบู๊และบุ๋น บรรยากาศเงียบสงบภายใต้กิริยาอันสำรวมของขุนนาง ราวกับว่ากำลังอยู่ในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ก็มิปาน เสวี่ยอิ๋งเองก็ไม่ใช่คนมิรู้สถานการณ์ นางวางท่วงท่าสูงส่งเฉกเช่นราชินีได้อย่างเหมาะสม ใบหน้างดงามจนคนมองลืมหายใจเชิดสูง ดวงตากดต่ำมองผู้ใต้อาณัติของสามี “เรียนองค์ราชินี บัดนี้แคว้นจ้าวยอมสวามิภักดิ์ต่อแคว้นอู๋ของพวกเราแล้ว อีกหนึ่งเดือนให้หลังจะส่งของบรรณาการมาให้พ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพวัยกลางคนก้าวออกมารายงานเป็นผู้แรก เหลือบมองพระพักตร์งดงามเพียงชั่วครู่ก่อนจะรีบก้มหน้าลง บุรุษเช่นตนอยู่ชายแดนมาแรมปีเพิ่งกลับถึงวังหลวง ได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างของผู้คนกล่าวถึงราชินี นับว่าไม่เกินจริงแต่อย่างใด งดงามล่มสามภพ!! ไม่แปลกใจที่จักรพรรดิผู้อยู่เหนือกษัตริย์หลายพระองค์จะลุ่มหลง แมวขาวผู้ไม่รู้สี่รู้แปดหูผึ่ง ในหัวจินตนาการถึงของนุ่มฟู เพชรนิลจินดาล้วนอยู่นอกสายตา ฟูกนิ่มและอาภ

แมวขาวถูกอุ้มไม่ปล่อย นางเองก็ชมชอบจึงไม่ได้ทักท้วง ซ้ำยังไม่แม้แต่จะขัดเขินยามมีผู้อื่นพบเห็น “จะพาข้าไปที่ใด” เสวี่ยอิ๋งอดสงสัยไม่ได้เมื่อเห็นว่าเดินมาไกลยังไม่ถึงเสียที ซ้ำยังเป็นทางทอดยาวไม่คุ้นตา รู้เพียงว่าทิวทัศน์ไม่เลวเลยทีเดียว อู๋ซั่วเยียนเผยรอยยิ้มลึกลับ เดินทอดน่องอย่างสบายใจ แม้จะตอบคำถามก็ไม่ได้คลายข้อสงสัยให้แมวขาวเลย “ไปถึงเจ้าก็จะรู้เอง” ผ่านมาหนึ่งก้านธูปมาหยุดหน้ากำแพงสีขาวสูงสามเมตร เหนือประตูมีป้ายทองคำสลักตัวอักษรสีดำไว้สองพยางค์ ‘ไป๋เฮย’ แมวขาวหรี่ตาลงเมื่อเห็นชื่อไม่เข้าตา พลันคิดว่าช่างไร้รสนิยมเสียจริง ทว่าดูเหมือนผู้คิดชื่อจะมองไม่เห็น อู๋ซั่วเยียนอมยิ้มดวงตาเปล่งประกายคล้ายจะเรืองแสงได้ กล่าวอย่างภาคภูมิใจ “นี่คือตำหนักไป๋เฮย ข้าเตรียมไว้ให้พวกเด็กๆ เจ้าชอบหรือไม่” เสวี่ยอิ๋งครางอืมในลำคอ แม้ชื่อจะไม่น่าอภิรมย์ ทว่าภายในนั้นไม่มีตำหนิเลย มองไปที่ใดล้วนงดงามราวกับจำลองมาจากสวรรค์ สวนถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ แบ่งแยกพักผ่อนและวิ่งเล่นออกจากกันชัดเจน มุมจิบน้ำชาทานของ