All Chapters of ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว: Chapter 21 - Chapter 27

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามา กระทบกับเปลือกตาบางที่ค่อยๆ ขยับยิบยับ ร่างเล็กในอ้อมกอดอุ่นพยายามจะพลิกกายหนี แต่กลับพบว่าเอวบางของเธอถูกท่อนแขนแกร่งรวบเอาไว้จนแทบไม่เหลือช่องว่าง ใบหน้าของเธอซุกอยู่กับแผงอกตึงแน่นที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นกายสะอาดผสมน้ำหอมจางๆเธอก้มลงมองตัวเอง... เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาสะบัดชายปิดต้นขาเพียงหมิ่นเหม่ ผิวเนื้อใต้ผ้าบางเฉียบสัมผัสกับกล้ามเนื้อหนั่นแน่นของเขาจนเธอรู้สึกหน้าร้อนวูบ"พี่เจียงคะ... ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวฉันไปทำงานสายนะ" เธอพยายามเค้นเสียงแหบพร่าของตัวเองออกมา แย่จริง... เมื่อคืนเธอเผลอ 'ใช้เสียง' หนักไปหน่อยจนตอนนี้มันสั่นพร่าไปหมด"พี่เจียง..."ไร้สัญญาณตอบรับ คนตัวโตยังคงหายใจสม่ำเสมอ หลับลึกราวกับยักษ์ปักหลั่นที่กลายร่างเป็นหมอนข้างยักษ์พันธนาการเธอไว้ เธอชำเลืองมองนาฬิกาหัวเตียง 7:30 น."พี่เจียง! ตื่นได้แล้ว!"คราวนี้เธอตัดสินใจใช้ 'ไม้แข็ง' ร่างเล็กมุดหน้าลงไปแล้วฝังคมเขี้ยวเล็กลงบนแผงอกกว้างเบาๆ หวังจะให้เขาสะดุ้ง แต่ผลที่ได้กลับตรงกันข้าม เจียงมู่เฉินเพียงแค่ครางงึมงำในลำคอแล้วกระชับกอดเธอแน่นขึ้นไปอีก จนอกนุ่มหยุ่นแนบชิดไปกับอกเขา

ภายในห้องทำงานของทีมการตลาด 6 เมื่อร่างของสวีเนียนอันลับสายตาไป เสียงจับกลุ่มนินทาก็ดังระงมขึ้นทันที"ถ้าไม่ใช่เพราะไอเดียของหานซู ป่านนี้พวกเราคงซวยกันหมด ไม่คิดเลยว่าทีมเราจะส้มหล่นได้รับงานเฮงซวยขนาดนี้" รองหัวหน้าทีมพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก"แต่จะว่าไป... เด็กใหม่คนเดียวจะรับมือไหวเหรอคะ?" พนักงานหญิงคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความกังวลเล็กน้อย"จะไหวหรือไม่ไหวแล้วมันต่างกันตรงไหน?" พนักงานอีกคนสวนกลับเสียงเรียบ "ยังไงโปรเจกต์นี้โอกาสแพ้ก็สูงอยู่แล้ว บริษัทเราก็แค่ทำส่งไปพอเป็นพิธี หน้าที่ของเนียนอันก็คือการเป็น 'แพะรับบาป' ที่ดีที่สุดก็เท่านั้นแหละ"การโยน 'เผือกร้อน' ครั้งนี้ แท้จริงแล้วเป็นแผนการของสาวสวยใบหน้าสดใสที่ดูไร้พิษสงอย่าง หานซู เธอลอบยิ้มด้วยความพึงพอใจ"อันที่จริง... พนักงานใหม่น่ะไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรหรอกค่ะ ถ้าทำพลาดมาอย่างมากก็แค่โดนตำหนินิดหน่อย ไม่เหมือนพวกเราที่อาจจะโดนลงดาบสถานหนัก" หานซูเอ่ยเสียงใสพลางนึกในใจว่า ‘ถ้าเธอไม่รีบโยนงานนี้ให้สวีเนียนอัน คนที่จะต้องไปยืนรับกระสุนแทนก็คือเธอเองนั่นแหละ’ทว่าเมื่อสวีเนียนอันเดินกลับเข้ามา ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ความสงบราวกับไม

สวีเนียนอันรีบก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ที่กำลังจะปิดลง เธอระบุชั้น 20 อย่างเร่งรีบ ไม่นานนักประตูก็เปิดออกสู่ชั้นที่เงียบเชียบและมืดสลัวเนื่องจากพนักงานส่วนใหญ่กลับบ้านกันหมดแล้ว แต่แสงไฟลางๆ จากทางเดินก็พอจะทำให้เธอจำทางไปยังจุดหมายได้ที่หน้าห้องผู้จัดการแผนกการตลาด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะบรรจงเคาะประตูสองสามครั้งแล้วหยุดรอประตูไม้บานหนาเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยของรุ่นพี่"มาแล้วเหรออันอัน... เข้ามาสิ"น้ำเสียงของเขาดูแหบพร่าแปลกไปจากเดิม หรือเป็นเพราะเธอคิดมากไปเอง? สวีเนียนอันก้าวขาเข้าไปในห้องที่ปิดสนิท แสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องสว่างเพียงรำไร ตัดกับแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดค้างไว้เธอกวาดสายตาไปรอบๆ จนสะดุดตาเข้ากับแก้วไวน์และขวดไวน์ที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะรับแขก ซึ่งมันดูไม่ค่อยเข้ากับบรรยากาศการมาขอข้อมูลงานเท่าไหร่นัก"ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในเครื่องนี้แหละ เข้ามาดูสิ" เขายิ้มกว้างจนตาปิดพลางกวักมือเรียกเธอ"ขอบคุณมากนะคะรุ่นพี่" เธอเดินเข้าไปหยุดยืนข้างโต๊ะทำงานในจังหวะนั้นเอง ฝ่ามือหนาของรุ่นพี่ก็เอื้อมมาวางบนไหล่บางของเธอ เนียนอันสะดุ้งสุดตัวด้วยค

​​โจวอวี่เผิงกำหมัดแน่นพลางจ้องมองแผ่นหลังของคนทั้งสองที่เดินห่างออกไป เขาไม่มีวันยอมปล่อยเหยื่ออันโอชะให้หลุดมือไปง่ายๆ ชายหนุ่มรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาติดต่อทีมรักษาความปลอดภัยทันที​"ปิดประตูลิฟต์ทุกตัว! ห้ามให้ใครหน้าไหนออกไปเด็ดขาด มีคนนอกบุกรุกเข้ามา!"​(รับทราบครับหัวหน้าโจว)​หลังวางสายเขาก็รีบสาวเท้าตามไปในทันที "แค่คนขับรถกระจอกๆ คิดจะมาแย่งเหยื่อของฉันงั้นเหรอ? เป็นแฟนแล้วไงวะ! ถ้าฉันอยากจะเอา ใครหน้าไหนก็ขวางไม่ได้ทั้งนั้น!"​โจวอวี่เผิงพึมพำด้วยความแค้นเคือง ทว่าเมื่อเดินมาถึงหน้าลิฟต์ เขากลับไม่พบแม้แต่เงาของใครสักคน เขาเร่งโทรไปเช็กกับคนเฝ้าประตูชั้นล่างแต่กลับได้รับคำตอบว่าไม่มีใครลงไป แม้แต่บันไดหนีไฟก็ว่างเปล่า​"พวกมันหายหัวไปไหนกันหมดวะ! บ้าเอ๊ย!"​ชายหนุ่มวิ่งพล่านไปตรวจสอบตามทางหนีไฟจนเหงื่อโชกไปทั้งตัว แต่สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว เขาเดินกลับเข้าห้องทำงานด้วยอารมณ์ที่เดือดพล่านถึงขีดสุด​แฟ้มเอกสารถูกกวาดลงพื้นด้วยแรงโทสะ แม้แต่หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ถูกเหวี่ยงจนกระแทกผนัง โจวอวี่เผิงหอบหายใจถี่ ดวงตาฝ้ามัวมืดมนราวกับคนเสียสติ​"ทำไม... อีกแค่นิดเดียวแท้ๆ ไอ้ห่านั่นมั