ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว

แสงสลัวรอดผ่านม่านตาของหญิงสาวใบหน้าหยาบกร้าน ริ้วรอยตีนกาเด่นชัด มีกระฝ้าบริเวณแก้มแดง แม้โครงหน้าพื้นฐานจะเป็นคนสวย แต่ไม่รักษาผิวมานานหลายปี ใบหน้างดงามจึงเป็นสภาพนี้เธอสวมชุดเสื้อลายดอกไม้เล็ก ๆ กับกางเกงผ้านุ่มข้าใหญ่ ผมรวบขึ้นแบบง่าย ๆ ดูเหมือนผู้หญิงวัยสี่สิบทั้งที่เธออายุแค่ 35 ปีสวี่เนียนอันคือชื่อของเธอ เมื่อลืมตาตื่นอีกครั้งราวกับทุกอย่างหยุดนิ่ง เหมือนความฝันคืนหนึ่งของทุกคืน ดวงตาของเธอจับจ้องเงาสลัวของสตรีสวมชุดโบราณสีขาว ใบหน้าเป็นเงาสลัวจากแสงไฟด้านหลังหูของเธอไม่มีเสียงดังผ่านเข้ามา แม้เธอจะยืนนิ่ง แต่ความรู้สึกเหมือนกำลังจมอยู่ในน้ำ ไม่รู้สึกถึงสัมผัสอื่น ๆฉัน...ถูกรถชนไม่ใช่เหรอ และ พวกเขายังไม่ยื่นมือเข้าช่วย อวี่โจว ความรักของฉันมีให้เขา ยอมลำบากใช้ชีวิตเป็นแม่บ้านรับใช้พวกเขา ไม่คิดว่าผลสุดท้ายจะตายแบบนี้ดวงตาของสตรีชุดขาวเบิกมองตรงมาที่เธอ ความคิดในหัวหายไปจนหมด"สวีเนียนอัน ชีวิตอาภัพตั้งแต่เด็ก เติบโตมาถูกครอบครัวสามีรังแกจนถึงขั้นเสียชีวิต เห็นแกที่เจ้าทำความดีไว้เยอะข้าจะให้โอกาสเจ้า อยากกลับไปเลือกใหม่หรือไม่"เสียงกังวานราวกับบทสวด น้ำเสียงดูไร้อารมณ์

บ้านของเธอตั้งอยู่ในซอยแคบ ๆ เป็นตึกแถวสูงสองสามชั้นเรียงรายกันไป เมื่อเดินแยกออกมาจากถนนใหญ่ได้ราวร้อยเมตร ภาพความทรงจำเก่า ๆ ก็เริ่มผุดย้อนกลับมาในหัวเธอเติบโตมาด้วยความรัก เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ ทว่าในชาติก่อน... วันที่พวกท่านจากไป ครอบครัวฝ่ายสามีกลับไม่ยอมให้เธอมาดูใจท่านเป็นครั้งสุดท้าย นั่นคือจุดแตกหักที่ทำให้ผู้หญิงที่เคยยอมสยบแทบเท้าสามีอย่างเธอตัดสินใจขอหย่าขาดจากเขา"กลับมาแล้วนะ... ฉันคนใหม่"เธอยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อมาหยุดอยู่หน้าบ้าน มือเรียวจับลูกบิดค้างไว้ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวขณะจ้องมองบานประตูไม้ตรงหน้า ใจหนึ่งก็หวาดหวั่นว่าหากเปิดเข้าไปแล้วทุกอย่างจะมลายหายไป... กลัวว่าการที่มีพ่อแม่รออยู่นั้นจะเป็นเพียงฝันตื่นหนึ่งเนียนอันสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะค่อย ๆ บิดลูกบิดเข้าไป แสงไฟสีส้มอุ่นตาอาบชโลมไปทั่วบริเวณ ภาพแรกที่ปรากฏคือพ่อที่กำลังนั่งขีดเขียนบัญชีอยู่ที่โต๊ะรับแขกถัดไปทางห้องครัว แผ่นหลังที่คุ้นตาของแม่กำลังเคลื่อนไหวอย่างขะมักเขม้น กลิ่นซุปหอมกรุ่นลอยมาเตะจมูก กระเป๋าใบเล็กในมือหล่นลงพื้นอย่างลืมตัว เธอเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังห้องนั่งเล่นทันที"กลับมาแล้วเหรอ... ว

ระหว่างกำลังทำวงล้อสุ่ม เฉิงอวี่โจวขยับปกเสื้อสูทให้เข้าที่ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางที่พยายามเลียนแบบนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จในหนังฮอลลีวูดสายตาของเขาจับจ้องไปที่สวีเนียนอันอย่างไม่ลดละ ราวกับว่าคำชื่นชมจากคนอื่นเป็นเพียงเสียงนกเสียงกา และเขากำลังรอคอยให้ "รางวัลใหญ่" อย่างเธอหันมาสบตาเขาเพียงคนเดียว"จริง ๆ การบริหารโรงแรมระดับประเทศมันไม่ใช่แค่เรื่องเงินหรอกครับ" เฉิงอวี่โจวโพล่งขึ้นมาขัดจังหวะการแนะนำตัวของคนอื่น เขายกไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ ท่าทางวางมาด"มันคือเรื่องของ Vision... อย่างเนียนอันเรียนการตลาดมาใช่ไหม? น่าเสียดายนะ คนสวยๆ โปรไฟล์ดีแบบคุณ ถ้ามาช่วยผมดูเรื่องภาพลักษณ์องค์กร หรือมาเป็นเลขาส่วนตัวข้างกายผม งานมันจะเดินไวขึ้นเยอะเลยล่ะ"เขาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่คิดว่าเซ็กซี่ที่สุด พลางขยิบตาให้เธออย่างถือวิสาสะ"อ้อ... แล้วที่ผมนั่งตรงนี้ เพราะผมเลือกแล้วว่าวิวมันดีที่สุด" เขาสำรวจมองเรือนร่างของเธอผ่านแสงไฟสลัวในห้อง "ไม่ใช่แค่วิวถนนข้างนอกนะ... แต่หมายถึงวิวตรงหน้าผมด้วย"เพื่อนๆ ในโต๊ะต่างพากันโห่ร้องแซวด้วยความอิจฉา จางเย่วถึงกับสะกิดแขนเนียนอันยิ้มๆ ราว

​พระเจ้าช่วย... ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย... ขายหน้าชะมัดเลยสวีเนียนอันผู้น่ารัก กลายเป็นคนเมาแล้วเรื้อนไปซะได้!​เธออยากจะร้องไห้ออกมาตรงนี้เหลือเกิน ถ้ามันสามารถแก้ไขอดีตได้ก็คงดี ใครจะรู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แท้ ๆ ที่ทำให้เธอเสียคนจนถึงขั้นรุกหนักขอวีแชทติดต่อผู้ชายคนนั้น เขาหล่อจริงอันนี้ยอมรับ แต่นิสัยใจคอนี่คงต้องดูกันอีกหน่อย​เสียงมือถือดังขึ้นทำเอาเธอสะดุ้งโหยง รีบลุกจากเตียงไปหยิบสมาร์ตโฟนที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา พอเปิดดูวีแชทเท่านั้นแหละ...​“อะไรเนี่ย... คุยสายกับเขาเป็นชั่วโมงเลยเหรอ! ฉันจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด”​เธอรีบต่อสายหาเพื่อนสาวทั้งสองคนทันที เพื่อให้ช่วยเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อวาน จะได้ทำตัวถูกเวลาเจอหน้ากันอีก หลังจากนั้นเธอก็ตัดสินใจส่งข้อความไปขอโทษเขาเพื่อรอคำตอบ​อันอัน: สวัสดีค่ะพี่เจียง... ฉันสวีเนียนอันนะคะพี่เจียง: สวัสดีอันอัน: เมื่อคืนขอโทษด้วยนะคะ ฉันบอกจะเลี้ยงพี่แต่ดันให้พี่จ่ายซะได้ พี่เจียงส่งเลขบัญชีมาเลยค่ะ ฉันจะโอนคืนให้อันอัน: ฉันไม่สนหรอกนะว่าพี่จะเป็นยังไง... ขอแค่เป็นคนดี รักครอบครัว ไม่เจ้าชู้ก็โอเคแล้วค่ะพี่เจียง: ได้... นี่เลขบัญชีฉันอันอัน:

เช้าวันนี้เธอออกไปช่วยพ่อเปิดร้าน ตอนบ่ายแม่มาช่วยด้วย ทำให้เบาแรงพ่อไปได้เยอะ ทั้งวันเธอแทบไม่ได้จับมือถือ เพราะกลัวว่าจะเผลอจดจ่อรออีเมลจากบริษัทมากเกินไป​ขณะที่เธอกำลังยืนเซ็ตโต๊ะอยู่ในร้าน เสียงเพื่อนสนิทก็ดังขึ้น“พวกเธอ... มาได้ไงเนี่ย”“ก็คิดถึงไง... สวัสดีค่ะคุณป้า”“สวัสดีค่ะ”​ทั้งสองคนทักทายพ่อกับแม่ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะใกล้ ๆ เธอในฐานะเจ้าของร้านจึงรีบมารับออเดอร์เพื่อนสาวสวยทั้งสอง“เอาเหมือนเดิมนะ”“เดี๋ยว... ยังไม่ได้สั่งเลย”พวกนั้นโวยวายยกใหญ่ แต่เธอไม่สนอยู่แล้ว ยังไงสองคนนี้ก็สั่งเหมือนเดิม​หลังจากนั้นเธอก็หาขนมสองสามถุงมาให้เพื่อนกินเล่นและนั่งคุยเป็นเพื่อน ช่วงนี้คนในร้านค่อนข้างน้อยจึงไม่ยุ่งมากนัก“เล่ามาสิ...”“คบกันไปถึงขั้นไหนแล้ว”​สวีเนียนอัน เลิ่กลักทันทีที่ได้ยินคำถาม เพื่อน ๆ กะจะเค้นความลับให้ได้ ดูจากสีหน้าแล้วเธอก็ไม่ได้คิดจะปิดบัง แต่อีกฝ่ายยังไม่ตกลงปลงใจจะไปแอบอ้างก่อนได้อย่างไร“ก็... ยังคุย ๆ อยู่ เขานิสัยดี... แต่ถ้าคบกันแล้วนิสัยเสีย ฉันก็ไม่เอาหรอกนะ”“แน่ใจเหรอ... เขาหล่อขนาดนั้นจะทิ้งลงเหรอ”“เป็นฉันคงทิ้งไม่ลงนะอันอัน หึ ๆ”​เธอยอมรับว่าชอบ