ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว

ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-23
โดย:  Jiraiyajungยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
55บท
1.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

สวีเนียนอัน หญิงสาวอายุ 35 ปี เกิดอุบัติเหตุจนเสียชีวิต ทำให้ย้อนเวลากลับมาตอนอายุ 25 หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย ช่วงที่กำลังหางาน ราวกับว่าสวรรค์เห็นใจให้เธอย้อนเวลา เพราะชาติก่อนชีวิตแต่งงานของเธอไม่ราบรื่น เธอเป็นแม่บ้านรับใช้ครอบครัวสามี ถูกกดขี่ข่มเหง แถมเอาเมียน้อยเข้าบ้าน เธอพูดอะไรไม่ได้ มีแต่ต้องทน พ่อแม่สามีดุด่าทุกวัน สามีที่เธอว่าดีนักหนา ไม่เคยสนใจเธอราวกับเห็นเธอเป็นแค่คนรับใช้ เธอทนมาหลายปีจนสุดท้ายก็เลือกหย่ากับเขา ทว่าความบังเอิญหรือมีคนจงใจ ตอนที่ขับรถไปสำนักงาน มีรถบรรทุกคันหนึ่งพุ่งชน ระหว่างที่สติเลือนราง เธอได้ยินเสียงของสามีเลว กับเมียน้อยใจอำมหิต พวกเขาพูดถึงเงินประกันของเธอ ทุกอย่างชัดเจนแล้ว เงินประกันเกือบล้าน พวกเขาสนใจมันจริง ๆ ตลอดเวลาที่ทำประกันต่อให้เธอไม่สบายหนัก พวกเขาก็ไม่พาไปรักษา ให้ฉันอดทนกับความเจ็บป่วย เพื่อรับเงินให้เยอะ สวี่เนียนอันกัดฟันแน่น เล็บแข็งจิกลงไปในอุ้งมือ เธอสาบานกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอโอกาสอีกครั้ง เธออยากเลือกใหม่

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

โอกาสครั้งที่สอง

เสียงสวดอภิธรรมดังขึ้นภายในศาลาวัดแห่งหนึ่ง ภายในนั้นมีหญิงสาววัยสิบแปดกำลังร้องไห้ดวงตาของเธอบวมช้ำเนื่องจากการเสียใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ อีกทั้งข้างกันยังมีน้องชายน้องสาวที่อายุน้อยกว่าหลายปีในอ้อมกอด

ในระหว่างที่ทุกคนภายในงานขาวดำกำลังฟังพระสวดอย่างตั้งใจ จู่ ๆ ด้านนอกก็มีชายคนหนึ่งในสภาพเมามายเดินเข้ามา

ผู้คนภายในงานล้วนทราบดีว่าชายคนนี้เป็นใคร เขาตรงเข้าไปยังโลงศพที่ตั้งอยู่ด้านหน้าก่อนจะนั่งลงฟูมฟายต่อหน้ารูปอันสวยงามของหญิงสาวผู้ที่กำลังส่งยิ้มหวานสมัยยังแรกแย้มออกมาทางทุกคน

“เจ้! จะไปไหน” เด็กหญิงตัวเล็กดึงชายเสื้อของคนเป็นพี่ถามด้วยความกลัว

“ไม่ต้องกลัว เจ้จะไปหาป๊า” คนเป็นพี่จับมือเล็กของน้องสาวออกแผ่วเบา

“แต่...” คนเป็นน้องลังเล

“หมวยเล็กปล่อย เจ้จัดการป๊าได้เชื่อเฮียสิ” เด็กชายผู้แก่กว่าสามปีบอกน้องสาวคนเล็ก

“กะ...ก็ได้ แต่เฮียมาอยู่กับหนูนะ” คนเป็นน้องเล็กต่อลอง

“อืม”

ชายคนนั้นยังคงร้องไห้ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าเขาเสียใจจริงหรือว่าแสแสร้งแกล้งทำ

“ป๊ากลับบ้านไปเถอะ มาร้องไห้อะไรตอนนี้” น้ำเสียงของคนพูดเต็มไปด้วยความเย็นชาห่างเหิน

“ลื้อจะรู้อา...หราย” เสียงยานคางของชายคนนั้นโต้

“รู้หรือไม่ก็ไม่มีประโยชน์เพราะแม่ตายไปแล้ว ป๊าจะมาร้องไห้ให้ใครดูกัน ในตอนแม่อยู่ตัวเองไม่เคยใส่ใจไม่เคยทำอะไรดี ๆ” อารมณ์ของหญิงสาวขุ่นมัวเธออยากจะต่อว่าชายคนนี้ให้สมกับสิ่งที่เขาทำกับมารดาทว่าเธอก็ทำเพียงกำมือของตนแน่นและเบือนหน้าหนี

ย้อนกลับไปเมื่อวันวานตั้งแต่เธอจำความได้เธอก็เห็นคนเป็นพ่อเมามายมาตลอด จะมีบ้างบางคราวที่เขาไม่ดื่มช่วงเวลานั้นนับว่าชายคนนี้ก็ยังจัดได้ว่าเป็นคนดีแต่แล้วอย่างไรเล่าในเมื่อน้ำเมาเข้าปากเขาก็ไม่อาจควบคุมตัวเองได้

งานการไม่ทำแม่เธอก็ไม่ว่า แต่เหตุใดถึงต้องหยามน้ำใจแม่ครั้งแล้วครั้งเล่า

“เลิกร้องเถอะ หากไม่อายตัวเองก็ช่วยมองผู้คนโดยรอบบ้างว่าเขาสมเพชป๊ามากขนาดไหน หนูไม่เข้าใจว่าทำไมแม่จะต้องทนอยู่กับป๊าด้วย หากเลือกได้หรือย้อนเวลากลับไปได้หนูจะบอกให้แม่เลือกคนอื่น”

ชายคนนั้นนั่งฟังคำพูดของบุตรสาวก่อนที่จะสูดน้ำหูน้ำตาและกล่าวออกมาเสียงหนัก

“ไม่มีทางอั๊วไม่ยอมปล่อยแม่ของลื้อให้แต่งกับคนอื่นหรอก” เขาตอบโต้พลางลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางโซซัดโซเซ

“ถ้าอย่างนั้นเราก็มาดูกัน หากว่าหนูสามารถย้อนเวลาได้จริงหนูจะขัดขวางทุกวิถีทางไม่ให้ป๊าได้เจอแม่” เธอประกาศเสียงก้องไม่กลัวฟ้าไม่เกรงดินในตอนนี้หญิงสาวหน้ามืดตามัวโกรธจนขาดสติเสียแล้ว

หล่อนเองไม่ใช่ไม่รู้ว่าการย้อนเวลานั้นไม่มีจริงแต่เหตุใดหลังได้ยินคำกล่าวของบิดาจึงทำให้เธอกล่าววาจาเหลวไหลออกมาเช่นนั้นก็สุดจะรู้ได้ แขกในงานต่างมองมาทางคนทั้งคู่ด้วยความเห็นใจ

หลังจากพระสวดจบด้านนอกในเวลานี้ก็ได้มืดลงมากแล้วแขกที่มาในงานเองก็เริ่มทยอยกันเดินทางกลับ ในตอนนี้จึงคงเหลือเพียงเธอกับน้องชายหญิงและป๊าที่เมาหลับอยู่ตรงหน้าโลงศพของแม่ผู้ให้กำเนิดพวกเธอทั้งสามคน

“พวกเราก็ควรกลับกันบ้างเถอะ” หญิงสาวพูดกับน้องชายน้องสาวที่ยังเล็ก

“แล้วป๊าล่ะ” น้องคนเล็กถามพลางเหลียวไปมองพ่อที่กำลังนอนกอดขวดเหล้าไม่ยอมปล่อย

“ให้นอนอยู่ที่นี่แหละ มีพัดลมกับมุ้งป๊าไม่เป็นอะไรหรอกอีกอย่างก็มีคนเฝ้าศพมาอยู่เป็นเพื่อน” คนเป็นพี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ หากถามว่าเพราะอะไรเธอคงจะตอบเพียงว่าเธอรู้สึกผิดหวังกับพ่อของตนมากกระมั้งมากจนไม่อยากจะสนใจความเป็นไปของเขา

ในระหว่างที่พวกเธอกับน้องกำลังก้าวเท้าลงจากศาลา จู่ ๆ ก็มีแมวดำตัวใหญ่วิ่งตัดหน้า ไม่เพียงแค่นั้นแมวดำตัวนั้นยังจ้องดวงตาสีอำพันของมันมองมาทางเธอซึ่งผู้เป็นบุตรสาวคนโตเนิ่นนานก่อนจะวิ่งหายกลืนไปกับความมืดของรัตติกาล

“อะไรของแมวตัวนั้นจ้องเจ้ทำไม” น้องชายคนกลางพูดขึ้นด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไรหรอกเราไม่ได้ทำอะไรมัน อีกอย่างเจ้ว่ามันคงตกใจนั่นแหละ” คนเป็นพี่ตอบทั้ง ๆ ที่ภายในอกของตนหัวใจกำลังเต้นโครมคราม

หลังจากวันที่แม่ผู้บังเกิดเกล้าจากไปเด็กทั้งสามก็ใช้ชีวิตร่วมกับป๊าผู้ดื่มเหล้าต่างน้ำ แม้ว่าพวกเธอจะพยายามห้ามเท่าไหร่ผู้เป็นบิดาก็หาฟัง อีกทั้งยังทำตัวเหลวแหลกยิ่งกว่าเดิมจนกระทั่งช่วงเวลาสุดท้ายชีวิตของเขามาถึง

“มะเร็ง!” เมื่อรู้ว่าตัวเองป่วยเป็นอะไรเขาก็เซื่องซึมจนน่าใจหายอีกทั้งยังไม่แตะสุรายาเมาอีกด้วย

ในตอนนี้ลูกทั้งสามผู้เติบโตเพิ่งจะเข้าใจอย่างถ่องแท้กับคำว่าน้ำเมาคือน้ำเปลี่ยนนิสัยก็หลังจากเห็นว่าพ่อของตนเริ่ม เป็นผู้เป็นคนตั้งแต่ไม่แตะต้องมัน ทว่าโรคร้ายก็รุมเร้าเขาอย่างหนักจนร่างกายซูบผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

“เดี๋ยวป๊าก็หาย หากทำตามที่หมอบอก” นี่คือคำปลอบของลูก ๆ

“จริงเหรอ ขึ้นชื่อว่ามะเร็งอั๊วยังไม่เคยเห็นมีใครรอด” น้ำเสียงของคนป่วยแหบพร่าดวงตาแดงก่ำ

“ป๊า ขอถามหน่อยสิทำไมป๊าถึงต้องดื่มเหล้าด้วย” คำถามจากบุตรสาวคนเล็กทำให้ชายชรามองเขาก่อนจะหลั่งน้ำตาทว่ากลับไม่ยอมตอบสิ่งใดออกจากปาก

“หนูฟังจากที่แปะพูดมา เขาบอกว่าป๊าเสียใจที่ม่าตายจากนั้นก็ทำตัวเป็นนักเลง แปะให้เรียนหนังสือก็ไม่เรียนเรื่องนี้จริงหรือเปล่า” ครั้งนี้เป็นบุตรสาวคนโตถามออกมาบ้าง

แต่สิ่งที่ได้กลับมาก็คือความเงียบงันเพียงอย่างเดียว “เอาเถอะไม่ตอบก็ไม่ตอบ ป๊านอนพักเถอะ เรื่องรักษาก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหมอส่วนป๊าก็ทำหน้าที่ของคนป่วยให้ดีก็พอ” ลูกชายคนกลางที่เงียบมานานพูดออกมาบ้าง

“พวกลื้อกลับไปเถอะ เดี๋ยวเจ้เฝ้าป๊าเอง”

เสียงประตูห้องผู้ป่วยปิดลง บรรยากาศภายในห้องเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง “อาหลินอีกไม่นานแม่ของลื้อก็จะมารับอั๊วแล้ว”

“ทำไมป๊าพูดอย่างนี้ล่ะ แม่ตายไปหลายปีแล้วป๊าลืมเหรอ”

น้ำตาของคนเป็นลูกกำลังจะไหลอาบร่องแก้ม แม้ว่าเธอจะไม่ได้รู้สึกดีกับบิดาของตนมากนักทว่าถึงอย่างไรเขาก็ยังคงเป็นผู้ให้กำเนิดดังนั้นไม่ว่าเธอจะใจแข็งเป็นหินสักเท่าไหร่ก็ไม่อาจใจร้ายใจดำกับเขาได้ลงคอ

ย้อนกลับไปในอดีตตอนนั้นเธอยังคงไม่รู้ความเธอเคยถามกับมารดาว่าเหตุใดทำไมถึงยังอยู่กับป๊าทั้งที่เขาไม่ได้ความทำไมถึงไม่เลิก ๆ กันไปซะ

“ลื้อมันคนใจดำ” นี่คือคำพูดที่คนเป็นแม่เคยบอกแต่ในตอนนั้นเธอก็ยังคิดว่าใจดำอย่างไรก็ในเมื่ออยู่กับคนไม่ดีแล้ว ก่อเกิดแต่ความทุกข์ทำไมถึงต้องทน

เสียงไอจากคนเป็นพ่อทำให้หลินหลุดจากภวังค์ “ป๊าเอาน้ำไหม”

“ไม่! ลื้อไปเอาถุงของอั๊วมา”

บุตรสาวเข้าใจได้ทันทีว่าถุงที่ว่าคืออะไรเพราะเธอเคยจะเอาสิ่งที่เป็นขยะเหล่านั้นทิ้งตั้งหลายครั้งหลายครา ทว่าคนเป็นพ่อก็หวงแหนเป็นอย่างมาก

ผู้ป่วยพยายามลุกพิงกับหัวเตียง มืออันผอมบางเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกผิดจากเดิมลิบลับทำให้บุตรสาวรู้สึกใจหาย

“นาฬิกา? ป๊าได้มาจากไหน”

สิ่งที่ชายชราหยิบออกมาคือนาฬิกาพกสีเงินที่สามารถห้อยคอได้

“อั๊วได้มาจากยายแก่คนหนึ่งจำไม่ได้แล้ว หล่อนบอกว่านาฬิกาเรือนนี้สามารถทำให้ก่อเกิดปาฏิหาริย์ได้”

“ป๊าเชื่อ” หล่อนทำหน้าฉงนย้อนถามอย่างกังขา

“หากว่ามันมีจริงอั๊วก็อยากกลับไปเจอแม่ของลื้ออีก” น้ำเสียงของคนพูดสั่นเครือ

“แต่หนูว่าอย่าเลย หากป๊าไม่เปลี่ยนนิสัยหนูสงสารแม่” คำพูดของบุตรสาวหาได้ทำให้ชายชราโกรธเคืองแต่อย่างใด

“ถ้าอย่างนั้นอั๊วจะกลับไปแก้ไขตัวเอง” แววตาของคนพูดเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“เฮ้อ! หนูว่ายากคนเราใช่ว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ง่ายเสียเมื่อไหร่ หนูคิดว่าถ้าป๊าอยากเปลี่ยนแปลงต้องมีคนคอยคุม” จบคำพูดของหญิงสาวฉับพลันก็เกิดแสงสว่างจ้าไปทั่วทั้งห้องของผู้ป่วยจากนาฬิกาที่อยู่ในมือของคนเป็นพ่อ

นับจากนั้นเป็นต้นมาก็เกิดเรื่องราวชวนหัวจะปวดผสมผสานกับความผูกพันทางสายเลือดอันแปลกประหลาดระหว่างพ่อผู้กำลังป่วยหนักกับลูกสาวคนโตที่ไม่ใคร่จะชอบนิสัยป๊าของตน
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
55
โอกาสครั้งที่สอง
แสงสลัวรอดผ่านม่านตาของหญิงสาวใบหน้าหยาบกร้าน ริ้วรอยตีนกาเด่นชัด มีกระฝ้าบริเวณแก้มแดง แม้โครงหน้าพื้นฐานจะเป็นคนสวย แต่ไม่รักษาผิวมานานหลายปี ใบหน้างดงามจึงเป็นสภาพนี้เธอสวมชุดเสื้อลายดอกไม้เล็ก ๆ กับกางเกงผ้านุ่มข้าใหญ่ ผมรวบขึ้นแบบง่าย ๆ ดูเหมือนผู้หญิงวัยสี่สิบทั้งที่เธออายุแค่ 35 ปีสวี่เนียนอันคือชื่อของเธอ เมื่อลืมตาตื่นอีกครั้งราวกับทุกอย่างหยุดนิ่ง เหมือนความฝันคืนหนึ่งของทุกคืน ดวงตาของเธอจับจ้องเงาสลัวของสตรีสวมชุดโบราณสีขาว ใบหน้าเป็นเงาสลัวจากแสงไฟด้านหลังหูของเธอไม่มีเสียงดังผ่านเข้ามา แม้เธอจะยืนนิ่ง แต่ความรู้สึกเหมือนกำลังจมอยู่ในน้ำ ไม่รู้สึกถึงสัมผัสอื่น ๆฉัน...ถูกรถชนไม่ใช่เหรอ และ พวกเขายังไม่ยื่นมือเข้าช่วย อวี่โจว ความรักของฉันมีให้เขา ยอมลำบากใช้ชีวิตเป็นแม่บ้านรับใช้พวกเขา ไม่คิดว่าผลสุดท้ายจะตายแบบนี้ดวงตาของสตรีชุดขาวเบิกมองตรงมาที่เธอ ความคิดในหัวหายไปจนหมด"สวีเนียนอัน ชีวิตอาภัพตั้งแต่เด็ก เติบโตมาถูกครอบครัวสามีรังแกจนถึงขั้นเสียชีวิต เห็นแกที่เจ้าทำความดีไว้เยอะข้าจะให้โอกาสเจ้า อยากกลับไปเลือกใหม่หรือไม่"เสียงกังวานราวกับบทสวด น้ำเสียงดูไร้อารมณ์
อ่านเพิ่มเติม
สัมภาษณ์งาน
"คนเราจะหลงรักตัวเองได้มากขนาดไหนกันนะ?"สวีเนียนอัน จ้องมองเงาสะท้อนในกระจกพลางยกยิ้มอย่างพึงใจ ดวงตาคู่งามฉายแววหยาดเยิ้มราวกับเธอกำลังตกหลุมรักผู้หญิงที่อยู่ในนั้นเสียเต็มประดา มือเรียวแตะไล่ไปตามโครงหน้าที่พระเจ้าบรรจงสร้าง"ทั้งสวย ทั้งหุ่นดีขนาดนี้... ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นมันตาถั่วเองที่ไม่รักษาไว้" เธอกระซิบกับตัวเอง น้ำเสียงใส"ไม่เป็นไรนะเนียนอัน ต่อไปนี้ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเอง"นี่สินะความรู้สึกของการมีความสุข... เธอหมุนตัวสำรวจความเรียบร้อย ชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนขับผิวให้ดูสว่าง จับคู่กับกระโปรงทรงสอบสีดำยาวคลุมเข่า ดูเป็นพนักงานออฟฟิศขึ้นมาเลยผมยาวสลวยถูกรวบตึงเป็นหางม้า เผยให้เห็นดวงหน้าสะอาดสะอ้านที่ไร้การปรุงแต่งจนเกินงามเมื่อความมั่นใจเต็มเปี่ยม เธอก็พร้อมสำหรับก้าวแรก"ไปก่อนนะคะแม่" เธอร้องบอกพลางสวมรองเท้าส้นสูงคู่เก่ง"ขอให้โชคดีนะลูก สัมภาษณ์ให้ผ่าน ไร้อุปสรรคทั้งปวงนะ" เสียงให้พรของแม่ดังตามหลังมา กับบานประตูที่ปิดลงปี 2026 ยังคงหางานยากไม่แพ้กับหาแฟนดี ๆ เด็กจบใหม่มีโอกาสตกงานสูงทำลายสถิติ เธอก็เป็นหนึ่งในนั้น ยุคที่เอไอแทนที่มนุษย์บางส่วน เธอคิดว่าการตลาดยังคงต้อ
อ่านเพิ่มเติม
แต่วตัวไปนัดบอด
บ้านของเธอตั้งอยู่ในซอยแคบ ๆ เป็นตึกแถวสูงสองสามชั้นเรียงรายกันไป เมื่อเดินแยกออกมาจากถนนใหญ่ได้ราวร้อยเมตร ภาพความทรงจำเก่า ๆ ก็เริ่มผุดย้อนกลับมาในหัวเธอเติบโตมาด้วยความรัก เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ ทว่าในชาติก่อน... วันที่พวกท่านจากไป ครอบครัวฝ่ายสามีกลับไม่ยอมให้เธอมาดูใจท่านเป็นครั้งสุดท้าย นั่นคือจุดแตกหักที่ทำให้ผู้หญิงที่เคยยอมสยบแทบเท้าสามีอย่างเธอตัดสินใจขอหย่าขาดจากเขา"กลับมาแล้วนะ... ฉันคนใหม่"เธอยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อมาหยุดอยู่หน้าบ้าน มือเรียวจับลูกบิดค้างไว้ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวขณะจ้องมองบานประตูไม้ตรงหน้า ใจหนึ่งก็หวาดหวั่นว่าหากเปิดเข้าไปแล้วทุกอย่างจะมลายหายไป... กลัวว่าการที่มีพ่อแม่รออยู่นั้นจะเป็นเพียงฝันตื่นหนึ่งเนียนอันสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะค่อย ๆ บิดลูกบิดเข้าไป แสงไฟสีส้มอุ่นตาอาบชโลมไปทั่วบริเวณ ภาพแรกที่ปรากฏคือพ่อที่กำลังนั่งขีดเขียนบัญชีอยู่ที่โต๊ะรับแขกถัดไปทางห้องครัว แผ่นหลังที่คุ้นตาของแม่กำลังเคลื่อนไหวอย่างขะมักเขม้น กลิ่นซุปหอมกรุ่นลอยมาเตะจมูก กระเป๋าใบเล็กในมือหล่นลงพื้นอย่างลืมตัว เธอเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังห้องนั่งเล่นทันที"กลับมาแล้วเหรอ... ว
อ่านเพิ่มเติม
แนะนำตัว
เข้ามาในร้านอาหารมองเห็นวิวรถวิ่งข้างถนน แต่เงียบเพราะแผ่นกันเสียง ในห้องอาหารตกแต่งด้วยไฟสลัว ทำให้ดูมืดนิดหน่อย กลับทำให้มองเห็นสิ่งที่อยากมองได้ชัดเจนบรรยากาศมีความเป็นส่วนตัว ห้องอาหารถูกแบ่งเป็นห้องพิเศษ พวกเขาจองไว้คือห้องที่ดีที่สุดของย่านนี้ เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องเป็นจางเย่วที่ก้าวขาเข้าไปก่อนสายตาหยาดเยิ้มของชายหนุ่มหันมามองหุ่นเพรียวของเธออย่างปิดไม่มิด แววตาหื่นกระหายพวกนั้นทำให้เนียนอัน ขยะแขยงเต็มทน แต่ก็เก็บสีหน้าเอาไว้สามสาวเดินเข้าไปในห้อง สายตามองผ่านเหล่าชายหนุ่ม ดวงตาคู่นั้นสะดุดตรงชายสวมชุดสูทราคาแพง นาฬิกาข้อมือหลักล้าน ทั้งตัวมีแต่ของแบรนด์หรูเขามองผ่านเพื่อนของเธอก่อนจะสนใจใบหน้า สวยที่แต่งเติมมานิดหน่อย แม้ชุดที่ใส่จะซ่อนรูป แต่ก็ทำให้ดูเป็นผู้หญิงน่ารัก ควบคุมง่ายเขายกยิ้มให้เธอ รอยยิ้มที่บอกเป็นนัยว่า 'เธอเป็นของฉันแล้ว'ใบหน้าระรื่นท่าทางที่มั่นใจว่าเธอต้องเป็นของเขา เธอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นถี่ขึ้น เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาตอบแทน แล้วเธอจะให้อภัยเขาได้ไง เมื่อเจอต่อหน้าแบบนี้ยิ่งอยากแก้แค้น"เนียนอัน...เป็นอะไร" จางเย่วเขย่าแขนเบา ๆ เพื่อเรียก
อ่านเพิ่มเติม
ตัวละครลับ
ระหว่างกำลังทำวงล้อสุ่ม เฉิงอวี่โจวขยับปกเสื้อสูทให้เข้าที่ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางที่พยายามเลียนแบบนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จในหนังฮอลลีวูดสายตาของเขาจับจ้องไปที่สวีเนียนอันอย่างไม่ลดละ ราวกับว่าคำชื่นชมจากคนอื่นเป็นเพียงเสียงนกเสียงกา และเขากำลังรอคอยให้ "รางวัลใหญ่" อย่างเธอหันมาสบตาเขาเพียงคนเดียว"จริง ๆ การบริหารโรงแรมระดับประเทศมันไม่ใช่แค่เรื่องเงินหรอกครับ" เฉิงอวี่โจวโพล่งขึ้นมาขัดจังหวะการแนะนำตัวของคนอื่น เขายกไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ ท่าทางวางมาด"มันคือเรื่องของ Vision... อย่างเนียนอันเรียนการตลาดมาใช่ไหม? น่าเสียดายนะ คนสวยๆ โปรไฟล์ดีแบบคุณ ถ้ามาช่วยผมดูเรื่องภาพลักษณ์องค์กร หรือมาเป็นเลขาส่วนตัวข้างกายผม งานมันจะเดินไวขึ้นเยอะเลยล่ะ"เขาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่คิดว่าเซ็กซี่ที่สุด พลางขยิบตาให้เธออย่างถือวิสาสะ"อ้อ... แล้วที่ผมนั่งตรงนี้ เพราะผมเลือกแล้วว่าวิวมันดีที่สุด" เขาสำรวจมองเรือนร่างของเธอผ่านแสงไฟสลัวในห้อง "ไม่ใช่แค่วิวถนนข้างนอกนะ... แต่หมายถึงวิวตรงหน้าผมด้วย"เพื่อนๆ ในโต๊ะต่างพากันโห่ร้องแซวด้วยความอิจฉา จางเย่วถึงกับสะกิดแขนเนียนอันยิ้มๆ ราว
อ่านเพิ่มเติม
ฉันเลี้ยงพี่เอง
เสียงกระดาษคลี่ออกดังแผ่วเบาแต่กลับก้องกังวานในความเงียบที่เต็มไปด้วยการลุ้นระทึก ฉินซือหรุ่ย ค่อยๆ คลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างผู้ชนะ“เบอร์หนึ่ง... คู่กับเฉิงอวี่โจวค่ะ!”เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นรอบโต๊ะ ซือหรุ่ยปรายตาไปทางเนียนอันด้วยแววตาสะใจ เธอจัดการเขย่ากล่องและ ‘จัดระเบียบ’ ตัวเลขไว้หมดแล้ว เพื่อนคนอื่นๆ ของเนียนอันต่างก็ได้คู่กับกลุ่มลูกคนรวยโปรไฟล์หรูหราตามที่วางแผนไว้ จนกระทั่งเหลือกระดาษใบสุดท้าย... ใบที่ไม่มีใครต้องการ“และใบสุดท้าย... สวีเนียนอัน คู่กับ เจียงมู่เฉิน ค่ะ”ซือหรุ่ยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความสมเพช สำหรับเธอแล้ว เนียนอันที่เคยโดดเด่นเหนือใครมาตลอด ทั้งความสวยและความเก่งที่กลบรัศมีเธอจนมิดในรั้วมหาวิทยาลัย บัดนี้กลับต้องมาลงเอยกับ ‘คนกระจอก’ ที่ไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อข้าวกิน‘ฉลาดไปก็เท่านั้น สุดท้ายดวงเธอก็กุด ต้องไปจมปลักกับคนไร้อนาคต’ ซือหรุ่ยคิดในใจอย่างพึงพอใจที่สุดทว่า... สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงคือรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากของเนียนอันไม่มีแววตาตัดพ้อ ไม่มีอาการฟูมฟาย มีเพียงความโล่งใจที่แผ่ซ่านไปทั้งอก ‘ขอบคุณที่แย่งขยะชิ้นนั้นไปนะซือหรุ่ย’ เนียน
อ่านเพิ่มเติม
นัดกินข้าว
​พระเจ้าช่วย... ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย... ขายหน้าชะมัดเลยสวีเนียนอันผู้น่ารัก กลายเป็นคนเมาแล้วเรื้อนไปซะได้!​เธออยากจะร้องไห้ออกมาตรงนี้เหลือเกิน ถ้ามันสามารถแก้ไขอดีตได้ก็คงดี ใครจะรู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แท้ ๆ ที่ทำให้เธอเสียคนจนถึงขั้นรุกหนักขอวีแชทติดต่อผู้ชายคนนั้น เขาหล่อจริงอันนี้ยอมรับ แต่นิสัยใจคอนี่คงต้องดูกันอีกหน่อย​เสียงมือถือดังขึ้นทำเอาเธอสะดุ้งโหยง รีบลุกจากเตียงไปหยิบสมาร์ตโฟนที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา พอเปิดดูวีแชทเท่านั้นแหละ...​“อะไรเนี่ย... คุยสายกับเขาเป็นชั่วโมงเลยเหรอ! ฉันจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด”​เธอรีบต่อสายหาเพื่อนสาวทั้งสองคนทันที เพื่อให้ช่วยเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อวาน จะได้ทำตัวถูกเวลาเจอหน้ากันอีก หลังจากนั้นเธอก็ตัดสินใจส่งข้อความไปขอโทษเขาเพื่อรอคำตอบ​อันอัน: สวัสดีค่ะพี่เจียง... ฉันสวีเนียนอันนะคะพี่เจียง: สวัสดีอันอัน: เมื่อคืนขอโทษด้วยนะคะ ฉันบอกจะเลี้ยงพี่แต่ดันให้พี่จ่ายซะได้ พี่เจียงส่งเลขบัญชีมาเลยค่ะ ฉันจะโอนคืนให้อันอัน: ฉันไม่สนหรอกนะว่าพี่จะเป็นยังไง... ขอแค่เป็นคนดี รักครอบครัว ไม่เจ้าชู้ก็โอเคแล้วค่ะพี่เจียง: ได้... นี่เลขบัญชีฉันอันอัน:
อ่านเพิ่มเติม
ผู้ชายคนนี้ให้ผ่าน
​บอกตามตรงว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่กล้าสั่งสอนเขานอกจากคุณแม่ แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับกล้าเหลือเกิน ถึงกับบอกให้เขาประหยัด ทั้งที่สิ่งเดียวที่เขามีเยอะมากก็คือเงินนี่แหละ​“เอ่อ…คือว่า”​สายตาของเธอเลิ่กลั่กเมื่อถูกถามกลับ เธอพลั้งปากพูดไปตามนิสัยจนทำให้เขาไม่ค่อยพอใจหรือเปล่านะ แต่สายตาของเจียงมู่เฉินยังคงคาดคั้นคำตอบ​“ฉันว่า…อาหารมาแล้วค่ะ”​เธอยิ้มเจื่อนพร้อมกับเปลี่ยนเรื่องคุย พนักงานเดินถือถาดอาหารมาที่โต๊ะพอดี จานสเต็กและไวน์แดงถูกจัดวางอย่างดี แต่แววตาของสวีเนียนอันดูกังวลเล็กน้อย เธอเม้มปากแน่นมองเนื้อวัวเกรดดีที่สุดของร้าน ไม่มีแววของความสุขอยู่ในนั้นเลย​“ผมจ่ายเอง…เดทวันนี้นะ”​เมื่อเห็นท่าทางของสาวน้อยกังวลขนาดนั้น เขาก็ไม่อยากเอาเปรียบเธอ​“หารกันดีกว่า…ตกลงตามนี้นะ”​เธอไม่ได้ขี้เหนียว แต่เพราะไม่มีเงินมากพอจะจ่ายคนเดียว ถ้าเธอรวยนะ จะจ่ายเลี้ยงเขาตลอดชีวิตเลยก็ได้​“อืม…กินเถอะ”​พี่เจียงหั่นเนื้อในจานของตนเป็นชิ้นพอดีคำ ก่อนจะสลับวางแทนที่จานของเธอ ทำเอาหัวใจของสาวน้อยคนนี้เต้นตึกตักไม่หยุด ดูแลดีเกินไปแล้ว​“ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มตอบ​สายตาแอบมองท่าทางของเขาที่ดูเชี่ยว
อ่านเพิ่มเติม
แม่ให้ผ่าน
เช้าวันนี้เธอออกไปช่วยพ่อเปิดร้าน ตอนบ่ายแม่มาช่วยด้วย ทำให้เบาแรงพ่อไปได้เยอะ ทั้งวันเธอแทบไม่ได้จับมือถือ เพราะกลัวว่าจะเผลอจดจ่อรออีเมลจากบริษัทมากเกินไป​ขณะที่เธอกำลังยืนเซ็ตโต๊ะอยู่ในร้าน เสียงเพื่อนสนิทก็ดังขึ้น“พวกเธอ... มาได้ไงเนี่ย”“ก็คิดถึงไง... สวัสดีค่ะคุณป้า”“สวัสดีค่ะ”​ทั้งสองคนทักทายพ่อกับแม่ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะใกล้ ๆ เธอในฐานะเจ้าของร้านจึงรีบมารับออเดอร์เพื่อนสาวสวยทั้งสอง“เอาเหมือนเดิมนะ”“เดี๋ยว... ยังไม่ได้สั่งเลย”พวกนั้นโวยวายยกใหญ่ แต่เธอไม่สนอยู่แล้ว ยังไงสองคนนี้ก็สั่งเหมือนเดิม​หลังจากนั้นเธอก็หาขนมสองสามถุงมาให้เพื่อนกินเล่นและนั่งคุยเป็นเพื่อน ช่วงนี้คนในร้านค่อนข้างน้อยจึงไม่ยุ่งมากนัก“เล่ามาสิ...”“คบกันไปถึงขั้นไหนแล้ว”​สวีเนียนอัน เลิ่กลักทันทีที่ได้ยินคำถาม เพื่อน ๆ กะจะเค้นความลับให้ได้ ดูจากสีหน้าแล้วเธอก็ไม่ได้คิดจะปิดบัง แต่อีกฝ่ายยังไม่ตกลงปลงใจจะไปแอบอ้างก่อนได้อย่างไร“ก็... ยังคุย ๆ อยู่ เขานิสัยดี... แต่ถ้าคบกันแล้วนิสัยเสีย ฉันก็ไม่เอาหรอกนะ”“แน่ใจเหรอ... เขาหล่อขนาดนั้นจะทิ้งลงเหรอ”“เป็นฉันคงทิ้งไม่ลงนะอันอัน หึ ๆ”​เธอยอมรับว่าชอบ
อ่านเพิ่มเติม
ว่าที่ลูกเขย
เมื่อเปิดอ่านข้อความ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินออกมาจากห้องประชุม ทั้งที่เป็นถึงเจ้าของบริษัทระดับประเทศทำไมเขาถึงให้ความสนใจข้อความของรุ่นน้องคนหนึ่งที่เคยกินข้าวด้วยกันเพียงครั้งสองครั้งนักดวงตาของเขาเหม่อลอยเมื่อภาพของหญิงสาวแก้มแดงระเรื่อที่หลับอยู่เบาะข้างย้อนกลับเข้ามาในหัว เขาปรายตามองเธอหลายครั้ง จนนึกอยากจะรู้รสชาติของริมฝีปากแดงฉ่ำเสียตอนนั้น"ท่านประธานครับ พรุ่งนี้ตอนเย็นมีนัดทานข้าวกับประธานจ้าวและประธานหวัง..." เลขาโจวอ่านตารางงานตามที่เจ้านายต้องการทราบ"ยกเลิก... ตอนเย็นฉันมีงานสำคัญ" เขากล่าวเสียงเรียบ"แต่ว่า..."เจียงมู่เฉินหันมาจ้องเลขาหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน ทำเอาเจ้าตัวแอบถอนหายใจ กดนิ้วยกเลิกตารางอย่างว่าง่ายเจ้าของใบหน้าคมเข้มยกยิ้มมุมปาก มือหนึ่งกดส่งข้อความในมือถือเพื่อยืนยันว่าเขาจะไปตามคำเชิญชวน เขาคงอยากจะพิสูจน์ว่าตนไม่ได้รู้สึกอะไรกับเจ้าของชื่อในวีแชท และพรุ่งนี้ก็จะรู้ว่าใจเขาแข็งแค่ไหน"กลับบ้านได้แล้วเลขาโจว แล้วก็พรุ่งนี้เปลี่ยนรถกันขับนะ""จริงเหรอครับท่านประธาน!" เลขาโจวดวงตาเป็นประกาย ถ้าเขาได้ขับรถหรูหลายสิบล้านของประธานก็คุ้มส
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status