ย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ทิ้งสามีเลว

แสงสลัวรอดผ่านม่านตาของหญิงสาวใบหน้าหยาบกร้าน ริ้วรอยตีนกาเด่นชัด มีกระฝ้าบริเวณแก้มแดง แม้โครงหน้าพื้นฐานจะเป็นคนสวย แต่ไม่รักษาผิวมานานหลายปี ใบหน้างดงามจึงเป็นสภาพนี้

เธอสวมชุดเสื้อลายดอกไม้เล็ก ๆ กับกางเกงผ้านุ่มข้าใหญ่ ผมรวบขึ้นแบบง่าย ๆ ดูเหมือนผู้หญิงวัยสี่สิบทั้งที่เธออายุแค่ 35 ปี

สวี่เนียนอันคือชื่อของเธอ เมื่อลืมตาตื่นอีกครั้งราวกับทุกอย่างหยุดนิ่ง เหมือนความฝันคืนหนึ่งของทุกคืน ดวงตาของเธอจับจ้องเงาสลัวของสตรีสวมชุดโบราณสีขาว ใบหน้าเป็นเงาสลัวจากแสงไฟด้านหลัง

หูของเธอไม่มีเสียงดังผ่านเข้ามา แม้เธอจะยืนนิ่ง แต่ความรู้สึกเหมือนกำลังจมอยู่ในน้ำ ไม่รู้สึกถึงสัมผัสอื่น ๆ

ฉัน...ถูกรถชนไม่ใช่เหรอ และ พวกเขายังไม่ยื่นมือเข้าช่วย อวี่โจว ความรักของฉันมีให้เขา ยอมลำบากใช้ชีวิตเป็นแม่บ้านรับใช้พวกเขา ไม่คิดว่าผลสุดท้ายจะตายแบบนี้

ดวงตาของสตรีชุดขาวเบิกมองตรงมาที่เธอ ความคิดในหัวหายไปจนหมด

"สวีเนียนอัน ชีวิตอาภัพตั้งแต่เด็ก เติบโตมาถูกครอบครัวสามีรังแกจนถึงขั้นเสียชีวิต เห็นแกที่เจ้าทำความดีไว้เยอะข้าจะให้โอกาสเจ้า อยากกลับไปเลือกใหม่หรือไม่"

เสียงกังวานราวกับบทสวด น้ำเสียงดูไร้อารมณ์ แต่รู้สึกอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ประโยคนั้นชัดเจนจนจับใจความได้ เธอเบิกตากว้างเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง

"ข้าน้อยอยากกลับไปเลือกใหม่ค่ะ ท่านผู้สูงส่งช่วยกรุณาด้วยเถิด" น้ำเสียงสั่นเครืออาบไปด้วยความรู้สึกอัดอั้น เหมือนความรู้สึกที่ผ่านมาไหลซึมออกจากร่างกายของเธอ

"ได้...แต่มีเงื่อนไขว่าข้าจะลบความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่สำคัญของโลกมนุษย์ เพื่อไม่ให้โลกเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมาก เจ้าจะกลายเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง รู้แค่เพียงว่า ชายคนนั้นคือใคร ทำร้ายเจ้าอย่างไร สิ่งอื่นจะไม่สามารถจดจำได้ เจ้า...ยังจะเลือกหรือไม่"

"ข้าน้อยเลือกค่ะ"

ความทรงจำพวกนั้นนับว่าเป็นประสบการณ์ชีวิต ถ้าเอามาใช้ในอดีตก็ทำให้เธอกลายเป็นคนรวยได้ ข้อมูลทางเศรษฐกิจพวกนั้นที่มีค่ามหาศาล แม้จะมีค่าแต่เธอขอเลือกเป็นคนที่ไม่รู้ เพื่อใช้ชีวิตให้มีความสุข

"ได้...เมื่อเลือกแล้วจงหลับตาลง ทำใจให้ผ่อนคลายเสียเถิด"

เปลือกตาของเธอปิดลงช้า ๆ แสงสว่างสุดท้ายหายไป ในหัวของเธอเบาหวิว ราวกับห้องที่เต็มไปด้วยขยะถูกทำความสะอาดเอี่ยมอ่อง เหลือเพียงความทรงจำของสามีเก่าที่เลือนราง

สัมผัสทั้งห้าค่อย ๆ ฟื้นตัวเธอรับรู้ถึงอากาศหนาว และ ความอบอุ่นของผ้าห่ม ได้ยินเสียงรอบ ๆ ของเขตหมู่บ้านที่เคยอยู่ น้ำตาของเธอไหลออกมา

ตอนนั้นชีวิตเธอมีความสุขมาก เรียนดีในระดับหนึ่ง ยังสาวยังสวย สดใสร่าเริง ครอบครัวไม่ขัดสนพอมีกินมีใช้ ทุกอย่างเหมือนอยู่บนสวรรค์

เธอขยับเปลือกตาขึ้นช้า ๆ แสงแรกที่ผ่านเข้ามาคือแสงที่รอดผ่านม่านหน้าต่าง เพดานห้องที่คุ้นเคย และ เสียงทะเลาะกันของลุงกับป้าข้างบ้าน ที่ยังคงกัดกันเหมือนเดิม

กลิ่นหอมลอยมาเตะจมูกนั่นคงเป็นกับข้าวที่แม่ของเธอกำลังทำ สวีเนียนฉันลุกขึ้นช้า ๆ ไม่รู้สึกปวดหลังอีกแล้ว ขาสองข้างของเธอเดินสะดวก มือเล็กสัมผัสใบหน้าเบา ๆ มันนุ่มนิ่มมาก เธอรักษาผิวได้ดี

"ฮึก...ฮือ...ขอบคุณค่ะที่ให้โอกาสอีกครั้ง" ไหล่บางสั่นไหว เสียงสะอื้นดังขึ้น พร้อมน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม จุกอกจนไม่อาจพูดคำไหนมาบรรยายได้อีก

ดวงตาคู่สวยทอประกายเหมือนดวงดาว ต่างจากชีวิตของเธอในวัย 35 ตอนนั้นมีแต่ความสิ้นหวัง ใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมาย ผ่านมาเธอเหมือนตกนรกทั้งเป็น และ ต่อไปนี้เธอจะไม่ตกหลุมพรางอีกแล้ว

พื้นฐานเธอเป็นคนสวยหุ่นเพรียวบาง ใบหน้าได้รูปมีแก้มให้จับ ดวงตาสดใสคิ้วโค้งเงา รับกับจมูกโด่งพอประมาณ ริมฝีปากอวบอิ่มสวยได้รูป ผิวเนียนผ่อง ทุกอย่างคือผลของการดูแลสุขภาพของเธอ

เธอสวมชุดนอนแขนยาวมีรูปการ์ตูนตัวเล็กที่อกซ้าย กับกางเกงขายาว ริมฝีปากยกขึ้น มือเล็กปาดน้ำตาอย่างเบา ๆ ต่อไปนี้เธอจะยิ้ม ให้มีความสุข

ขาเรียวก้าวเท้าลงจากเตียงบิดประตูออกไปเพื่อพบกับคนที่ไม่ได้เจอนานแล้ว

ห้องโถงขนาดเล็กของอพาร์ตเมนต์ มีโต๊ะอาหารกับข้าวของแออัด เธอเร่งฝีเท้าตรงไปหาหญิงวัยสี่สิบกว่า รูปร่างสมส่วน สวมผ้ากันเปื้อนเอาไว้อยู่

มือเล็กสวมกอดจากด้านหลังราวกับความอบอุ่นของร่างกายแม่ถูกเธอดูดซับออกมา อบอุ่นจนเธอน้ำตาไหลอีกครั้ง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ เป็นเอกลักษณ์ของแม่เธอยังอยู่

"แม่ค่ะ...คิดถึงจังเลย"

"เป็นอะไร...ทำไมทำตัวแปลกวันนี้ล่ะ" เสียงนุ่มนวลกับรอยยิ้มนั้น เธอไม่เคยลืม

"เปล่าค่ะ...แค่ฝันร้าย ฝันคืนหนึ่งเท่านั้น"

สวี่เนียนอันกอดแม่อยู่อย่างนั้นเกือบห้านาที ก่อนที่เธอจะคลายมือออกจากเอวของแม่ รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนสองแก้ม

"ให้หนูช่วยไหมคะ..."

"ไม่ต้อง...ไปนั่งกินข้าวเลย วันนี้มีสัมภาษณ์งานไม่ใช่เหรอ จะสายเอานะ"

"สัมภาษณ์งาน...นั้นสิ ลืมสนิทเลย แฮะ ๆ"

เธอหอมแก้มของแม่ฟอดหนึ่ง แล้วหันมาสนใจอาหารบนโต๊ะไม้อัดสีขาว อาหารสามสี่อย่างกลิ่นหอมลอยมา เธอตักข้าวขาวหอมฟุ้ง นั่งลงช้า ๆ

เหมือนทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน จะเกิดอะไรขึ้นนะถ้าตื่นมาแล้วเธอนอนอยู่โรงพยาบาล หรือกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน รอยมทูตมารับไป

แต่เมื่ออาหารเข้าปากทันทีที่สัมผัสกับต่อมรับรส ดวงตาของเธอเบิกกว้าง เคี้ยวกับข้าวอย่างอร่อย ความเค็มกำลังดี หวานนิดหน่อย รสเผ็ดร้อนถึงใจ ทำเอาร่างกายร้อนนิด ๆ พอให้หายหนาวขึ้นมา

"ไม่ใช่ฝัน...เป็นความจริง ฉันกลับมาแล้ว" เธอยิ้มแก้มปริ

"ว่าอะไรนะ...แม่ได้ยินไม่ชัด"

"อร่อยมากเลยค่ะ..."

ถ้าเป็นผีเธอคงจะเป็นผีอดอยาก อาหารตรงหน้าหายวับไปกับตา แต่แม่ที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มกว้าง ปกติลูกสาวกินน้อยมาก ด้วยค่านิยมของวัยรุ่นยุคใหม่ ให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอก

"พ่อ...ไปทำงานแต่เช้าหรอค่ะ"

"ใช่...พ่อเราออกไปเปิดร้านแต่เช้า เดี๋ยวตอนบ่ายก็คงกลับมา"

"อิ่มแล้ว...หนูไปอาบน้ำก่อนนะ วันนี้ต้องได้งานดี ๆ ขอบคุณค่ะ" เธอยิ้มกว้างอีกครั้ง

"รีบไปอาบน้ำ ผู้ใหญ่ไม่ชอบคนมาสายนะ"

"ค่ะ...แม่"

เธอจำได้ว่าวันนี้ไปสัมภาษณ์งานหลายที่มาก ด้วยความฝันแยากทำงานในบริษัทใหญ่ และ ไม่มีใครรับเธอเข้าทำงาน ตอนนี้เป็นเวลาเดียวกันที่เธอได้รู้จักรุ่นพี่จากมหาวิทยาลัยเดียวกัน ในคืนนัดบอด

"ฉันควรจะไปนัดบอดดีไหม หรือไม่ควรไปเจอจะดีกว่า แต่เรื่องงานทำไมถึงไม่มีคนรับ เพราะจากประสบการณ์หรือเปล่านะ แต่เพื่อนคนอื่นก็ได้งานกันหมด"

เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับหุ้น หรือเหรียญพวกนั้น แม้แต่เรื่องธุรกิจหรือความทรงจำส่วนใหญ่ก็หายไป เธอลองปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด จึงสรุปว่าทุกอย่างต้องเกี่ยวกับการนัดบอดแบบกลุ่มแน่ ๆ

"ยังไงก็ต้องไปให้ได้...เพื่ออนาคตของฉัน"