“เอ้า! รอนานไหม หิวแล้วล่ะสิ” ร่างสูงใหญ่ยื่นไอติมแท่งให้ กาโตะยิ้ม... ดีใจจังที่เขาจำของโปรดได้ เขาหอบขนมมากมายพะรุงพะรังจนกาโตะต้องช่วยถือ และก็เห็นแฮมเบอร์เกอร์ที่กาโตะเพิ่งนั่งมองเมื่อครู่นี้อยู่ในถุงด้วย เขาส่งให้แล้วนั่งเบียดข้างๆ “อีกสิบนาทีถึงจะได้เวลาฉาย ทันฉิวเฉียดพอดี” “เด็กคนนั้นเป็นใครน่ะ น้อง? หรือว่าเพื่อน? หัวทองเฉิ่มชะมัด แต่งตัวไม่เห็นจะคูลเลย” เสียงซุบซิบยังคงดำเนินต่อไปจนกาโตะเริ่มประหม่า ทำไอติมแท่งหลุดมือ พีรเทพคว้าไว้ทันแต่ก็เละคามือ เราทั้งคู่นิ่งไปอึดใจท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของคนอื่นสมกับที่เป็นนายเฉิ่มเบอะคงเส้นคงวา“เลียสิ”“พะ...พี่พี” กาโตะอ้ำอึ้งเมื่อเขาแบมือที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบไอติม เขาหลับตาลง บ่งบอกความต้องการอย่างชัดเจนโดยที่ไม่ต้องสั่งซ้ำสองอีกกาโตะไล้ลิ้นบนนิ้วแกร่งทีละนิ้ว ดูดดื่ม ขบเบาๆ และจุม
Terakhir Diperbarui : 2026-05-13 Baca selengkapnya