By madness ภาวะคลั่งเมีย

By madness ภาวะคลั่งเมีย

last updateLast Updated : 2026-04-01
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
11Chapters
2views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังฟื้นขึ้นจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ทำให้เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด เพลย์บอยนักท่องราตรีผู้อื้อฉาวระดับประเทศอย่างเขาก็เลยต้องมานั่งเซ็ง นั่งเบื่อ และหมดอาลัยตายอยากอยู่กับบ้าน มิหนำซ้ำพยาบาลพิเศษแต่ละคนที่ทางบ้านหามาดูแลก็ไม่มีอะไรที่มันเจริญตาเจริญใจเอาเสียเลย แต่แล้วเขาก็ต้องเปลี่ยนความคิดเมื่อโชคชะตาบันดาลให้เจ้าแว่นที่เป็นต้นเหตุของทุกเรื่องเดินเข้ามา ‘สมัครงาน’ ด้วยตัวเอง! กาโตะ เด็กจบใหม่แค่อยากได้งานทำ กลับกลายเป็นภาระใหญ่หลวงให้สูญสิ้นอิสรภาพ ด้วยเงื่อนไขทำงานใกล้ชิดนายหนุ่มโรคจิต ผู้ต้องการดูดดื่มน้ำกามทุกค่ำคืน เขาจึงถลำตัวลิ้มรสเซ็กซ์อันตราย แต่แทนที่จะจบ แต่มันกลับเป็นจุดเริ่มต้นตัณหาต้องห้าม คุณชายพีรเทพ คือผู้มีอำนาจเงินไร้ขีดจำกัด เขาคือนายเหนือหัว เพียงวินาทีแรกที่เจ้าเด็กแว่นมาสมัครงาน เขาก็ต้องการ อยากจะเห็นใบหน้าใสซื่อของเจ้านั่นบิดเบี้ยวด้วยแรงใคร่ร้อนแรง ***คำเตือน*** นิยายเรื่องนี้เป็นนิยาย PWP สำนวนดิบเถื่อน ❌ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี ❌มีฉาก 3P ❌เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ติดกับ 1

Aiden's POV

I have always hated mirrors, they always told the same story, thin shoulders, a narrow chest and messy red hair that refuses to lie flat no matter how much water I use on it. 

At twenty one, in a school that I never really belong to, I still look like the type of guy teachers asked to carry books rather than someone anyone took seriously. 

Most people at my formal school barely noticed me but to be honest, I actually liked it that way, it's quiet and safe with no drama.

But, the moment I started schooling at Aetherhold Academy and living with my three roommates, Jordan, Macmillan and Orlando, invisibility became something hard for me.

Aetherhold Academy is an Academy meant for powerful people, people with supernatural powers, however I have nothing, I can’t even command a spoon to stir up my cereal.

I was invited by the school for mysterious reasons that I don’t know. 

Being the only human around powerful people made me a thing of bullying.

I don’t mind though, I’d rather get bullied at school than stay home with my parents and plus I was given a full scholarship with monthly stipends and health insurance.

I was paired up with three powerful alphas with extraordinary abilities, my roommates.

Jordan is actually no different from me, he is just as nerdy as I am, well maybe not as nerdy as I am but he is a nerd too only he has powers and I don’t.

He has red hair and freckles like sand on the beach. 

Just like me, he has a slender build and he is really kind to me. 

Jordan can control time, he can rewind time and make time slow down and stop. 

The school is teaching him to go back into the past, so he wouldn’t only be able to rewind time by a few minutes.

And there's Macmillan, an athlete with blonde hair.

Macmillan is from a very wealthy family, sometimes I wonder why he decided to live in a room with us when he can always ask for a room just for himself but instead he decided to stay with three other guys.

Macmillan is warm and outgoing, he is so tall, I don't like standing next to him because it makes me feel invisible and I know it's contradictory to what I said earlier about wanting to be unnoticed. 

Macmillan’s ability is called Ink of unmaking, he named it himself.

Macmillan can write anything anywhere and will it to become real. He can write silence in the air and sound vanishes completely for a hundred yards. 

And there's Orlando, he is so handsome, sometimes I feel like he is a Greek god or something.

I have this huge crush on him, I know it's stupid and hopeless.

I can't let him know, else he'll hate me, he already acts cold and has this aloof personality, I don't want it to be worse.

Orlando is just as tall as Macmillan but he has a leaner build while Macmillan has a powerful physique.

Orlando is just as powerful as the others,he can control the day and the weather. 

Orlando can make day turn to night, he can make rain fall and sun shine, he can evoke a storm. 

He can do anything that has to do with the weather. 

One time he evoked a hurricane, class was canceled that day because he couldn’t make it stop.

Their powers are so cool, living with them makes life a little bit fun even though Orlando can be cold sometimes or maybe all the time.

The beeping sound of my phone pulled me out of my pool of thoughts, I pulled it out of my pocket and turned off the alarm I had set.

It was time for me to leave, I have a tutoring session somewhere down town. 

I grabbed my bag in the room and was about to leave when Jordan stopped me.

"Aiden it's chilly outside, take a hoodie." He said and that's when I realized I wasn't wearing one.

"Thank you Jordan." I smiled back at him as I raced to my side of the room and grabbed a hoodie.

"Be careful out there," I heard him say as I closed the door behind me.

Tutoring people is something I like to do, not that I like helping people or anything, it's quite the opposite.

It's because I like numbers more than I like people. Typical nerd behavior, I know.

I finally reached the subway, I stood by a pillar, almost glueing myself to it because I was trying to avoid people. 

My fingers were wrapped tightly around the sling of my bag, I tried to focus on the music in my ears and forget about the people standing around me also waiting for the train.

Rush hour on the subway is always a mistake, I hate moments like this, in fact I hate taking the subway but I have no choice because it's cheap.

The moment the doors shut, the crowd starts pressing closer, bodies squeezing together until breathing becomes difficult for me.

I stood near the door, ready to bolt out of here when the train stops.

The ride was going as usual until two sweaty bodies decided it was okay to sandwich me.

I tried to get out of the disgusting situation and luckily for me, I am slender and petite, it was easy to pull myself out of the situation.

However, now I am standing in between five different people, no way to go left, right, up or down. 

The music in my ears became irrelevant because I couldn't concentrate on it so I pulled out my earphone and shoveled it into my pocket.

All of a sudden I felt a hand grab my ass, at first I thought it was because of the crowd and the person didn't mean it but then it happened again.

I traced the owner of the hand, it was a man in a black suit, he looks like a businessman, a human.

I twisted my shoulders slightly, trying to move away but there was nowhere to go.

Bodies pressed around me from every direction. 

I swat his hand away hoping he'll get the memo that I am not interested but he didn't stop.

I swatted it again and again but he became aggressive, grabbing me so hard that a whimper left my lips.

I could feel my heart trembling in my chest, my toes pinned down in my sandals.

This brought back terrible memories, memories I had locked away for years.

I bit my trembling lips, holding back my tears because men don't cry, I have been told that all my life.

I tried one more time, I swatted his hand again and silently prayed with my two fingers crossed that he'll stop but he didn't, the situation worsened instead.

I felt the vibration of my pants being torn apart before feeling his strong and disgusting hand fishing its way into the opening.

He grabbed my almost bare butt.

I looked around wishing and praying someone would notice something was wrong and would intervene but nothing like that happened.

It's moments like this that make me hate the fact that I am invisible to the people outside of school.

I shut my eyes and endured what was happening.

The distance between the station is exceptionally long, which means I'll have to endure this for a while.

I felt his finger propping my hole, he wasn't trying to force his finger in, just caressing it.

I bit my lip harder, until I tasted the metallic taste of blood.

I felt disgusted, it was like a lump had formed in my throat and it has refused to go down or come out..

The moment the train stopped and the doors opened, I practically ran out, not caring if I bumped into people or not.

All I wanted to do was free myself from the situation. 

I ran and didn't look back, I didn't care to know if the man was following me or not...

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
11 Chapters
บทที่ 1 ติดกับ 1
บทที่ 1 ติดกับ ใบปลิวโฆษณาเขียนไว้ว่า “รับสมัครนักกายภาพบำบัดประจำบ้าน ดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บข้อกระดูกและงานอื่นๆ ตามที่ได้รับมอบหมาย ด่วน!!” เงินเดือนตั้งสี่หมื่น! ตาไม่ฝาดใช่ไหมเนี่ย?พอสายตาของกาโตะเหลือบไปเห็นโฆษณารับสมัครงานที่ติดอยู่ตรงเสาไฟฟ้า เขาก็เบรกจักรยานดังเอี๊ยดจนหน้าคะมำหน้า แต่เขาไม่สนใจ รีบดึงไอติมแท่งออกจากปากแล้วคว้าใบปลิวหมับทันที ก่อนจะกระชากแว่นออกและอ่านช้าๆ ชัดๆ ด้วยความตื่นเต้น นอกจากเงินเดือนแล้วยังมีโบนัสแล้วก็ค่าล่วงเวลาอีกด้วย ดวงตากลมโตของชายหนุ่มเป็นประกายเมื่อเห็นว่าเป็นงานตรงกับที่เรียนจบมา “ยอดเลย นี่งานในฝันเลยนะเนี่ย”เขาชื่อกาโตะ เป็นหนุ่มหน้ามน โสดสนิท ไม่สิ... ต้องบอกว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนสนใจเลยมากกว่า ตอนนี้เขากำลังตั้งหน้าตั้งตาหางานให้ได้ก่อนรับปริญญา เพราะว่าเพื่อนๆ ต่างก็มีบริษัทใหญ่ๆ ตอบรับเข้าทำงานแล้ว เหลือแต่ไอ้อืดอาดอย่างเขาคนเดียวตลอดยี่สิบเอ็ดปีที่เกิดมา กาโตะถือว่าเป็นพวกเด็กหลังห้องเพราะตัวสูงกว่าใคร แต่ทำอะไรก็ได้ที่โหล่เพราะยืดยาดชักช้า ขนาดกินข้าวที่โรงอาหารมหาวิทยาลัยก็ยังถูกเพื่อนทิ้งไว้คนเดียวเพราะกินช้า สาวๆ ที่เดิน
last updateLast Updated : 2026-03-30
Read more
บทที่ 1 ติดกับ 2
“คราวนี้ล่ะ เดือนนี้ฉันต้องได้งาน สาธุๆ”กาโตะยกมือไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์รอบบ้านเพราะอยากได้งานเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เสียที แม้ว่ามรดกที่พ่อทิ้งไว้ให้จะช่วยให้ทุกคนในบ้านมีกินมีใช้โดยไม่ต้องลำบากนัก แต่เขาก็อยากจะใช้ความรู้ที่เรียนมาให้เป็นประโยชน์มากกว่า กาโตะเก็บแว่นลงกล่อง เก็บมันไว้อย่างดีเพื่อใช้ใส่เวลาไปข้างนอกบ้าน ที่จริงแล้วเขาไม่ได้สายตาสั้นหรอก แต่แว่นหนาเตอะนั้นทำให้พวกหื่นๆ ไม่สนใจเขาได้ดีพอๆ กับเสื้อผ้าเชยเหมือนลุงแก่หงำเหงือกด้วย แต่นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการป้องกันตัวเองจากพวกชอบลวนลามใช่แล้ว... พวกผู้ชายไว้ใจไม่ได้ถ้าถามถึงแฟน กาโตะอยู่โรงเรียนชายล้วนมาตลอด พอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็พอมีเพื่อนผู้หญิง แต่ก็นับคนได้ คนที่บ้านก็มีแต่ผู้หญิง ดังนั้นการมีแฟนจึงเป็นอะไรที่เขาไม่เคยรู้จัก มีครั้งหนึ่งที่มีรุ่นพี่สุดหล่อปีสี่มาจีบ เขาจู่โจมด้วยการดึงตัวกาโตะไปกอดแล้วขโมยหอมแก้ม ทำเอาเขาหวาดระแวงผู้ชายไปเลย บางคนเดินตาม บางคนก็แอบถ่ายรูป และที่คนขวัญอ่อนสุดๆ อย่างเขาอยากจะร้องไห้เลยก็คือใครก็ไม่รู้ส่งดอกกุหลาบมาให้ทุกชั่วโมง นานวันเข้าก็กลายเป็นกลัว“บ้านตระกูลพรหมเทพ?”แม่เลิกคิ้
last updateLast Updated : 2026-03-30
Read more
บทที่ 2 สมัครงาน 1
บทที่ 2 สมัครงาน“สะ...สวัสดีครับ ผมมาสัมภาษณ์งานตามที่นัดไว้ครับ” กาโตะพนมมือไหว้ แต่ป้าแกคงไปอาบน้ำมนต์มาเก้าวัดจนอิทธิฤทธิ์เยอะก็เลยยืนเฉย ทำหน้าตึงใส่อีกต่างหาก“แกมาเร็วดีนี่” แค่ทักคำแรกก็กระตุกน้ำโหคนฟัง นี่ขนาดยังไม่ได้ทำงานด้วย ป้าต่อมมารยาทพิการยังมีฤทธิ์เดชขนาดนี้ กาโตะก็เลยหายสงสัยแล้วว่าทำไมนักกายภาพบำบัดคนก่อนๆ ถึงลาออก“ไม่รู้จะทำงานที่นี่ได้ซักกี่วัน บอกไว้ก่อนนะว่ามีคนลองของถูกไล่ตะเพิดไปแล้วหลายคน”ป้าทีวีพูลมองกาโตะตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วยกมุมปากเหยียดๆ ก่อนจะยักย้ายบั้นท้ายขนาดมหึมาเดินนำเข้าไป ป้าอายุราวสี่สิบ ปากจัดเป็นไฟ รูปร่างเหมือนช้างน้ำแต่ไปไหนมาไหนได้รวดเร็วเงียบกริบเพื่อจะได้แอบสืบเสาะเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปรายงานคุณหญิง หูตาจึงต้องกว้างไกลไม่เคยพลาดเรื่องชาวบ้านสักเรื่อง“ฉันจำหน้าแกได้ หลานยายสุภาซอยห้าล่ะสิ นึกยังไงถึงให้ลูกหลานเรียนหมอนวด”“นักกายภาพบำบัดไม่ใช่หมอนวดนะครับ งานของเราคือการรักษาความบกพร่องของร่างกายผู้ป่วย อย่างเช่นการดึงไหล่ให้เข้าที่ ก็ต้องจัด ดัด ดึงข้อต่อตามหลักกายวิภาคครับ หมอที่รักษาเก่งแค่ไหน แต่ถ้าหลังการรักษา ผู้ป่วยไม่ฟื้นฟู
last updateLast Updated : 2026-03-30
Read more
บทที่ 2 สมัครงาน 2
คนรวยนี่ช่างรวยไม่บันยะบันยัง ถนนทางเข้าสู่คฤหาสน์สีขาวทองนั้นกว้างพอสำหรับจัดแข่งขันวอลเล่ย์บอลได้สบายๆ เลย ทุกซอกทุกมุมสะอาดเนี้ยบ ไม่มีแม้แต่เศษใบไม้แห้งหล่นตามทางทั้งๆ ที่มีต้นไม้แผ่กิ่งก้านร่มรื่น นี่ถ้ามีพรมหนานุ่มปูพื้นตลอดทางเวลาที่เจ้านายเดิน เขาก็ไม่แปลกใจแล้ว แต่ที่นี่ทุกคนนั่งรถกอล์ฟกันเพราะเนื้อที่บ้านนี้กว้างใหญ่มากจนเดินไม่ไหว ยัยป้าทีวีพูลกระโดดขึ้นรถกอล์ฟประจำตำแหน่งแล่นฉิวออกไปเท้าเอวรอที่หน้าประตูบานใหญ่แล้ว โดยที่ไม่ต้องเดินให้เมื่อยตุ้มแต่ประการใด“ห้ามขี่จักรยานเข้ามานะยะ พื้นถนนจะสึกหมด” ป้าสั่งไอ้เฉื่อยอย่างกาโตะปาดเหงื่อ แค่เห็นระยะทางจากหน้าประตูรั้วเข้าสู่ตัวคฤหาสน์ เขาก็กรอกตาขึ้นฟ้า กะว่าระดับหอยทากเรียกบิดาอย่างเขาคงจะใช้เวลาเดินประมาณสิบนาทีถึง เขาฝากไอ้นมเย็น จักรยานคันโปรดไว้กับป้อมยามหน้าประตูรั้ว ที่นี่มียามรักษาการณ์หน้าตาหนวดเคราเหมือนขุนโจร คอยตรวจรถทุกคันที่จะเข้าไปด้านหลังกำแพง พี่ยามหน้าตาโหดเหี้ยมมาก ไอ้กาโตะลยผวานิดหน่อยจนพูดตะกุกตะกัก พอพวกเขาเห็นจักรยานสีชมพูสกรีนลายหมียากูซ่า แต่ละคนก็ตื่นเต้นเข้ามารุมล้อมไอ้นมเย็นกันยกใหญ่“โอ้โห จักรยาน
last updateLast Updated : 2026-03-30
Read more
บทที่ 2 สมัครงาน 3
อ้อ... นึกออกแล้วชื่อเสียงของตระกูลพรหมเทพไม่ค่อยน่ากล่าวถึงซักเท่าไหร่นัก เพราะลูกชายของคุณหญิงปภาดา ‘อันตราย’ ที่สุดเท่าที่คำๆ นี้จะครอบคลุมถึง สมญานามของลูกชายบ้านนี้ก็คือ ‘ปีศาจ’ คร่ำหวอดในวงการแข่งรถมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย เขาเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ลุงแถวบ้านคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่ามีสาวๆ เข้าออกบ้านหลังนี้เหมือนเดินสวนสนาม แต่ก็ไม่มีสาวคนไหนหยุดเพลย์บอยตัวร้ายคนนี้ไว้ได้ ทุกคนเชื่อว่าลูกชายบ้านนี้ไม่รถคว่ำตายก็ติดซิฟิลิสตาย ไม่ได้แก่ตายแน่นอน ทุกคนต่างรู้กิติศัพท์ในแง่ลบดีว่าคุณชายเป็นหัวหน้าพวกแก๊งค์ซิ่งชื่อดัง และยังเป็นเจ้าของสนามแข่งซุปเปอร์คาร์ถึงสามแห่งทั่วประเทศ รถสปอร์ตหรูเหล่านี้จึงถือเป็นสิ่งเล็กน้อยเมื่อเทียบกับความร่ำรวยของตระกูลพรหมเทพที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนโธ่... น่าเสียดาย รถจากัวร์ที่น่าสงสารคันนี้พังเพราะนิสัยตีนผีของเขาแน่นอน รถแต่ละคันก็ไม่ใช่บาทสองบาท บางคันก็แพงกว่าบ้านที่เขาอยู่เสียอีก ดังนั้นหอยทากอย่างกาโตะสรุปว่าใช้จักรยานแม่บ้านอย่างไอ้นมเย็นนี่แหละ ปลอดภัยและประหยัดที่สุดแล้วกาโตะมองซ้ายมองขวา ท่ามกลางรถหรูราคาแพงทั้งหมด มีเพียงจากัวร์คันนี้ค
last updateLast Updated : 2026-03-30
Read more
บทที่ 2 สมัครงาน 4
เธอชื่ออิงฟ้า เพิ่งเรียนจบจากเมืองนอกมาหมาดๆ มารดาของหล่อนเป็นเพื่อนรักเก่าแก่ของคุณหญิงปภาดา ท่านจึงเอ็นดูรักอิงฟ้าเหมือนลูกเหมือนหลานมาตั้งแต่เด็กๆ ดังนั้นอิงฟ้าจึงสนิทสนมกับทุกคนในบ้านและวางท่าเหมือนเจ้านายคนหนึ่งของบ้านพรหมเทพแห่งนี้“คุณผู้หญิง คุณหนูอิงฟ้าคะ... หมอนพาคนดูแลคุณชายมาให้พิจารณาค่ะ”“มาแล้วเหรอหมอนวดคนใหม่ ความจริงแล้วไม่เห็นต้องจ้างหมอนวดมาให้เกะกะเลยนะคะ อิงมาเยี่ยมพี่พีทุกวัน ช่วยนวดให้ได้อยู่แล้ว”“อิงฟ้า... อย่าเสียมารยาทสิจ๊ะ พี่พียังเดินไม่ถนัด ถ้าไม่มีนักกายภาพบำบัดมาช่วยฝึกกล้ามเนื้อแล้วเมื่อไหร่จะหายล่ะจ๊ะ หมอนยกน้ำมาต้อนรับแขกด้วย”คุณหญิงปภาดาปรามอิงฟ้าอย่างอ่อนโยน ท่านมียศศักดิ์เป็นถึงเจ้านายราชสกุลแต่ก็ไม่เคยถือตัว ทุกคนจึงเกรงใจและให้เกียรติคุณหญิงมาก กาโตะนึกชื่นชมว่าคุณหญิงยังสะสวยทั้งที่ล่วงเข้าสู่วัยกลางคนนานแล้ว ท่านแต่งตัวง่ายๆ แต่ดูสง่างาม พร้อมต้อนรับแขกผู้มาเยือนได้โดยไม่ต้องวิ่งไปเปลี่ยนชุด เขาจึงแอบโล่งใจที่คุณหญิงปภาดาไม่ใช่คุณหญิงที่ชอบชี้นิ้วตวาดแว้ดๆ ทำทรงผมตีโป่งแต่งหน้าหนาเตอะเหมือนอย่างในละครทีวี แต่ถ้ายัยอิงฟ้าล่ะก็... ใช่เลยกาโตะล
last updateLast Updated : 2026-03-30
Read more
บทที่ 2 สมัครงาน 5
ละ...ลูกชาย? ลูกชายของคุณหญิงไม่สบายหรือครับ?” กาโตะเหวอ เพราะนึกว่าจะต้องดูแลคนชราที่เคลื่อนไหวไม่ถนัดเสียอีก“ใช่จ๊ะ เมื่อครึ่งปีก่อน พีรเทพรถคว่ำเกือบเอาชีวิตไม่รอด กระดูกหน้าแข้งหัก ตอนนี้เขาลุกเดินได้แล้วล่ะจ๊ะ กำลังอยู่ในช่วงพักฟื้นให้หายดี แต่หลายเดือนมานี้ลูกชายฉันอารมณ์แปรปรวน ไล่คนดูแลออกไปสองคนแล้ว เอาแต่ใจจริงๆ” คุณหญิงสวมแว่นสายตา ค่อยๆ อ่านเอกสารผลการเรียนและใบรับรองจากอาจารย์ที่ปรึกษาที่กาโตะเตรียมมา“เอ่อ... ลูกชายของคุณหญิงเป็นคนแบบไหนเหรอครับ?”“ปกติก็เป็นคนนิ่งๆ นะ แต่เวลาหงุดหงิดนี่อย่างกับพายุหมุนเลยล่ะจ๊ะ เขาต้องอยู่เฉยๆ ที่บ้านมาหลายเดือนก็เลยฉุนเฉียว หนูกาโตะมั่นใจว่าจะรับมือได้ไหมล่ะ?” คุณหญิงจะพูดเบาๆ ถามสั้นๆ ง่ายๆ และตรงไปตรงมาเสมอ ภายหลังกาโตะก็ไม่เคยได้ยินคุณหญิงผู้อ่อนโยนเกรี้ยวกราดขึ้นเสียงใส่ใครเลย “นามสกุลของหนูคุ้นๆ อยู่นะ”“ครับ... คุณพ่อคุณแม่แล้วก็ญาติผู้ใหญ่หลายท่านรับราชการครับ” พอตอบออกไปแบบนั้น อิงฟ้าก็เบ้ปากทันที แต่คุณหญิงท่านพยักหน้าแล้วยิ้มอ่อนโยน“ฉันพอจะนึกออกแล้ว หนูกาโตะเป็นลูกสาวคุณราตรีนี่เอง แหม... เรียนเก่งใช้ได้เลยนะจ๊ะเนี่ย คุณพ่
last updateLast Updated : 2026-03-30
Read more
บทที่ 2 สมัครงาน 6
“อยากได้สิ! แล้วก็ต้องเป็นเจ้าคนเดียวเท่านั้นด้วย”เสียงทุ้มห้าวดังขึ้นจากข้างหลัง ท่วงท่าของเขาขณะย่างเท้าเข้ามาเหมือนสิงโตที่กำลังบาดเจ็บ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มข้นดูเจิดจ้าขึ้นเมื่อสบตากาโตะ เปลือกนอกผู้ชายคนนี้ดูเป็นสุภาพบุรุษ มีรอยยิ้มน่ารักและทำให้ผู้หญิงอายุเกินสิบห้าหน้าแดงได้ทั้งที่เขายืนอยู่เฉยๆ แต่แท้จริงแล้วเป็นแค่ฉากหน้าที่ปีศาจร้ายคนนี้ซุกซ่อนความดิบเถื่อนไว้กาโตะเซถอยขณะได้กลิ่นหอมอะไรบางอย่าง มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง แล้วก็ไม่ใช่กลิ่นหอมจากดอกไม้ที่ตกแต่งอยู่ในห้อง แต่เป็นกลิ่นของเขาเอง กลิ่นผู้ชาย!ประสบการณ์ตอนที่โดนรุ่นพี่ลวนลามก็ย้อนกลับมาทันที อ๊าก... น่ากลัว ความร้อนวูบวาบในร่างกายตื่นขึ้นในฉับพลัน แต่บอกไม่ถูกว่ากาโตะกลัวเขาเหมือนอย่างที่กลัวผู้ชายทุกคน หรือว่าอยากจะเข้าไปซุกตัวในอ้อมแขนแข็งแรงนั่นกันแน่ ดูจากเหงื่อพร่างพราวกับกล้ามเนื้อสวยงามเพียงปราดเดียว กาโตะก็รู้ทันทีว่าเขาเพิ่งกลับมาจากห้องออกกำลังกาย“ค...คุณไม่ควรออกกำลังกายหนักในช่วงนี้นะครับ”“ก็มันน่าเบื่อ ไม่มีอะไรทำนี่ ขับรถก็ไม่ได้ ปาร์ตี้ก็อดไป คิดว่าเป็นเพราะใครกันล่ะ?” เขาทำราวกับว่าเป็นความผิดข
last updateLast Updated : 2026-03-30
Read more
บทที่ 2 สมัครงาน 7
“พี อย่าทำตัวเสียมารยาทกับหนูกาโตะนะ เขาเป็นแขกของแม่และก็กำลังจะกลับแล้ว” คุณหญิงปภาดาเริ่มอารมณ์ไม่ดีที่ลูกชายจอมเจ้าปัญหาทำตัวไม่สุภาพ แต่ชายหนุ่มวัยยี่สิบสี่ หน้าตาหล่อเหลาถอดแบบจากพ่อและแม่อย่างลงตัวก็ไม่สนใจฟังแต่อย่างใด เรื่องจะปล่อยให้เจ้าแว่นนี่หลุดมือกลับออกไปสบายๆ ล่ะก็... ฝันไปเถอะ!“เจ้านี่เป็นคนของผมแล้ว... นี่แหละที่ผมตามหา”เขายืนกรานอย่างคนลุแก่อำนาจ ก่อนจะขยี้ผมที่กาโตะปราดเจลมาอย่างดีเละไปหมด อิงฟ้าเห็นแบบนั้นก็เข่นเขี้ยว ทำท่าจะถลันเข้ามาตบ แม้ว่ายัยซาตานจะควบคุมอารมณ์ไว้ แต่มองตาขวาง กาโตะจึงนวดขมับของตัวเองแรงๆ และพยายามระดมเซลล์สมองคิดอีกครั้งว่าเคยรู้จักเขาตอนไหนกันแน่ รวมทั้งคุณหญิงปภาดาเองก็ไม่ค่อยสบายใจนักที่ลูกชายทำท่าเหมือนจะลากเขาไปในนาทีใดนาทีหนึ่งนี้“ลูกเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะทำอะไรก็คิดถึงฐานะของตัวเองด้วย เดือนนี้นักกายภาพบำบัดลาออกไปสองคน แล้วก็ห้าวันมานี้พีปฏิเสธคนที่มาสมัครงานทุกคน แม่เหนื่อยจะประกาศรับสมัครงานแล้ว คนนี้แม่ขอไว้สักคน ห้ามแกล้งหนูกาโตะ ห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด รับปากแม่สิ”“ผมตามหาเจ้าเป็ดขี้เหร่นี่เพราะว่าเรามีเรื่องที่จะต้องสะสางกันต่างหา
last updateLast Updated : 2026-03-30
Read more
บทที่ 3 คุณชายพีรเทพ 1
บทที่ 3 คุณชายพีรเทพพีรเทพไม่สนใจพวกโบกหน้าทาปากจนหนาเตอะหรอก มองตรงไหนก็เจอแต่ซิลิโคนอาบเครื่องสำอาง มันน่ากลัวเกินไป หนำซ้ำรอบตัวของเขามีผู้หญิงมากมายเกินกว่าจะสนใจจำชื่อ มีแต่เจ้าหน้าเด๋อใส่แว่นนี่แหละที่เขาจดจ่อ นับวันรอชำระแค้นทุกลมหายใจเข้าออกกาโตะ... ชื่อนี้ต่างหากที่เขาจะจำให้ขึ้นใจอิงฟ้ากรี๊ดลั่นอย่างขัดใจ ป้าทีวีพูลเห็นท่าไม่ดีก็รีบหลบไปอยู่ข้างๆ คุณหญิง แต่แววตาระริกระรี้ที่มีเรื่องเก็บไปซุบซิบเจ้านายมันๆ อีกแล้ว ป้าสมรก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ออกจะน่ารำคาญด้วยซ้ำที่คอยรายงานเรื่องแย่ๆ ทุกอย่างของเขาให้แม่รู้ แต่ตอนนี้มีอะไรบางอย่างที่ทำให้พีรเทพกำลังจะกลายเป็นคนซอกแซกเหมือนป้าสมร นั่นก็เพราะไอ้แว่นเฉิ่มเชยนี่ไง ถึงมันพยายามจะปัดมือเขาออกจากแก้ม แต่พีรเทพยักไหล่ไม่สนใจขณะกำลังดึงเข็มขัดเจ้าแว่นไว้ไม่ให้หนีเจ้าแว่นคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่พีรเทพสนใจ และเจ้านี่ก็พยายามสุดขีดที่จะทำให้เขาเผ่นแนบด้วยภาพลักษณ์ไร้รสนิยม นั่นยิ่งกระตุ้นให้พีรเทพอยากรู้ว่านายกาโตะกำลังซ่อนอะไรไว้ใต้แว่นตาหนาเตอะนั่น พีรเทพถึงขนาดจ้างคนให้ควานหาตัวเจ้านี่แล้วก็ขุดหลุมสร้างกับดักรออย่างใจเ
last updateLast Updated : 2026-03-30
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status