By madness ภาวะคลั่งเมีย

บทที่ 1 ติดกับ

            ใบปลิวโฆษณาเขียนไว้ว่า “รับสมัครนักกายภาพบำบัดประจำบ้าน ดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บข้อกระดูกและงานอื่นๆ ตามที่ได้รับมอบหมาย ด่วน!!”

เงินเดือนตั้งสี่หมื่น! ตาไม่ฝาดใช่ไหมเนี่ย?

พอสายตาของกาโตะเหลือบไปเห็นโฆษณารับสมัครงานที่ติดอยู่ตรงเสาไฟฟ้า เขาก็เบรกจักรยานดังเอี๊ยดจนหน้าคะมำหน้า แต่เขาไม่สนใจ รีบดึงไอติมแท่งออกจากปากแล้วคว้าใบปลิวหมับทันที ก่อนจะกระชากแว่นออกและอ่านช้าๆ ชัดๆ ด้วยความตื่นเต้น นอกจากเงินเดือนแล้วยังมีโบนัสแล้วก็ค่าล่วงเวลาอีกด้วย ดวงตากลมโตของชายหนุ่มเป็นประกายเมื่อเห็นว่าเป็นงานตรงกับที่เรียนจบมา 

“ยอดเลย นี่งานในฝันเลยนะเนี่ย”

เขาชื่อกาโตะ เป็นหนุ่มหน้ามน โสดสนิท ไม่สิ... ต้องบอกว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนสนใจเลยมากกว่า ตอนนี้เขากำลังตั้งหน้าตั้งตาหางานให้ได้ก่อนรับปริญญา เพราะว่าเพื่อนๆ ต่างก็มีบริษัทใหญ่ๆ ตอบรับเข้าทำงานแล้ว เหลือแต่ไอ้อืดอาดอย่างเขาคนเดียว

ตลอดยี่สิบเอ็ดปีที่เกิดมา กาโตะถือว่าเป็นพวกเด็กหลังห้องเพราะตัวสูงกว่าใคร แต่ทำอะไรก็ได้ที่โหล่เพราะยืดยาดชักช้า ขนาดกินข้าวที่โรงอาหารมหาวิทยาลัยก็ยังถูกเพื่อนทิ้งไว้คนเดียวเพราะกินช้า สาวๆ ที่เดินเฉียดเข้ามาต่างก็พากันโฉบออกไปให้ห่างเด็กแว่นเฉิ่มเชยอย่างเขา แล้วจะทำไมล่ะ! ไม่แคร์หรอกคร้าบ... วันนี้พระเจ้าประทานโอกาสงามปิ๊งให้แล้วเสียที

“งานดี รายได้งาม อยู่ใกล้บ้าน”

ว่าแล้วกาโตะก็แทบจะเต้นระบำหน้าเสาไฟ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นนักกายภาพบำบัดจบใหม่หมาดๆ ก็จริง แต่กาโตะก็มั่นใจว่าฝีมือเรื่องการดูแลกระดูกและกล้ามเนื้อของเขาไม่แพ้ใครแน่ ลุงป้าน้าอาที่เขาดูแลตอนไปฝึกงานในโรงพยาบาลต่างก็ชมกันไม่ขาดปากทั้งนั้น เพราะเมื่อไหร่ที่พวกเขากำลังลำบาก ขยับตัวไม่ค่อยได้เพราะอาการเจ็บป่วย กาโตะก็จะเป็นคนแรกที่เข้ามาช่วยเหลือทุกครั้งไม่เคยเกี่ยงงอนเลย

“ฉันทำงานนี้ได้!” ในใบปลิวบอกว่าต้องการผู้สมัครเพศชาย อายุไม่ต่ำกว่ายี่สิบและมีใบอนุญาตนักกายภาพบำบัด ซึ่งคุณสมบัติที่เขาต้องการตรงกับกาโตะเป๊ะ ถ้ามีเงินเดือนสี่หมื่น เขาจะได้พาแม่กับยายไปเที่ยวทะเลสักที

“โอ๊ะๆ แย่แล้ว ไอติมละลายหมดแล้ว” 

สรุปว่ามัวแต่ดีใจ ไอติมแท่งที่เพิ่งซื้อจากร้านเซเว่นหน้าปากซอยกำลังละลาย คนที่ขับรถผ่านไปผ่านมาก็เลยเห็นภาพหนุ่มแว่นกินไอติมอย่างเอาเป็นเอาตายกลางแดดเปรี้ยงๆ ทุกวัน ถ้าพูดให้ถูกก็คือไม่เคยซื้อไอติมกลับไปทานที่บ้านได้สำเร็จเลยต่างหาก ความที่ใจเย็นจนเข้าขั้นอืดอาด หนำซ้ำยังแต่งตัวเชยระเบิด ชอบสวมเสื้อเชิ้ตเก็บเข้าใต้กางเกงขายาวเรียบร้อย ใส่ถุงเท้าสีขาวกับรองเท้าหนัง แว่นกลมโต ดูเผินๆ เหมือนหลุดออกมาจากภาพถ่ายสมัยพ่อยังหนุ่ม กาโตะเลยโดนเพื่อนๆ ตั้งฉายาให้ว่า “ไอ้เฉื่อย” ไม่ก็ “แว่นโบราณ”

กาโตะรีบซิ่งจักรยานสีชมพูคันโปรดกลับบ้าน แต่ความจริงก็คือปั่นช้าเป็นเต่าคลานจนแม่บ่นว่าไปจ่ายตลาดใกล้แค่นี้ อืดอาดเป็นชั่วโมง ซอยบ้านเขาเป็นตลาดสดและมีร้านค้าโต้รุ่งชื่อดัง อาหารของกินขนมอร่อยเพียบ คนก็เลยอยู่กันหนาแน่น เรียกได้ว่าเปิดไฟสว่างไสวค้าขายกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยก็ว่าได้ เพราะงั้นจะรีบไปทำไม

“แม่ให้ไปซื้อผักมาทำกับข้าววันนี้ ไม่ใช่พรุ่งนี้นะ เวลาไปทำงานบริษัท จะทำได้ไหมเนี่ย แม่ล่ะห่วงจริงๆ”

นั่นไง แม่ดุอีกแล้ว กาโตะก็ได้แค่ยิ้มแห้งๆ แล้ววิ่งจู๊ดขึ้นห้องนอนชั้นสอง ถอดแว่นวางไว้ เดินไปเดินมาขณะอ่านข้อความในใบปลิวนั้นซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะเปิดกระจกหน้าต่างรับลมหน้าร้อน สายลมเย็นจึงพร่างพรูเข้ามาปะทะใบหน้าของอดีตเดือนคณะสามปีซ้อน และเคยเป็นเชียร์ลีดเดอร์ของคณะอีกด้วย แต่เขาลาออกและหันมาซ่อนตัวเองภายใต้คราบเฉิ่มเชยจนถึงตอนนี้

กาโตะหางานมาสองเดือนแล้วยังไม่มีที่ไหนเรียกตัวไปสัมภาษณ์งานเลย แม่ไม่ได้เร่งเรื่องนี้ก็จริง แต่เขาเรียนจบแล้วก็ต้องยิ่งหางานให้ได้เร็วๆ

“โตะ... เดี๋ยวลงมาช่วยแม่ทอดไข่ดาวหน่อยนะ ยายบ่นอยากกิน อย่าทำไหม้ล่ะ”

“คร้าบ รอเดี๋ยวเดียวนะครับแม่ ขอโตะเปลี่ยนชุดก่อน” มือขาวผ่องค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด แล้วหยิบเสื้อยืดคอป้านสีสดใส ใส่กับกางเกงขาสั้น พริบตาเดียวเขาก็เปลี่ยนลุคจากแว่นโบราณกลายเป็นหนุ่มหน้าตาดีหาตัวจับได้ยากทันที

“คราวนี้ล่ะ เดือนนี้ฉันต้องได้งาน สาธุๆ”