All Chapters of By madness ภาวะคลั่งเมีย: Chapter 1 - Chapter 10

“คราวนี้ล่ะ เดือนนี้ฉันต้องได้งาน สาธุๆ”กาโตะยกมือไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์รอบบ้านเพราะอยากได้งานเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เสียที แม้ว่ามรดกที่พ่อทิ้งไว้ให้จะช่วยให้ทุกคนในบ้านมีกินมีใช้โดยไม่ต้องลำบากนัก แต่เขาก็อยากจะใช้ความรู้ที่เรียนมาให้เป็นประโยชน์มากกว่า กาโตะเก็บแว่นลงกล่อง เก็บมันไว้อย่างดีเพื่อใช้ใส่เวลาไปข้างนอกบ้าน ที่จริงแล้วเขาไม่ได้สายตาสั้นหรอก แต่แว่นหนาเตอะนั้นทำให้พวกหื่นๆ ไม่สนใจเขาได้ดีพอๆ กับเสื้อผ้าเชยเหมือนลุงแก่หงำเหงือกด้วย แต่นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการป้องกันตัวเองจากพวกชอบลวนลามใช่แล้ว... พวกผู้ชายไว้ใจไม่ได้ถ้าถามถึงแฟน กาโตะอยู่โรงเรียนชายล้วนมาตลอด พอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็พอมีเพื่อนผู้หญิง แต่ก็นับคนได้ คนที่บ้านก็มีแต่ผู้หญิง ดังนั้นการมีแฟนจึงเป็นอะไรที่เขาไม่เคยรู้จัก มีครั้งหนึ่งที่มีรุ่นพี่สุดหล่อปีสี่มาจีบ เขาจู่โจมด้วยการดึงตัวกาโตะไปกอดแล้วขโมยหอมแก้ม ทำเอาเขาหวาดระแวงผู้ชายไปเลย บางคนเดินตาม บางคนก็แอบถ่ายรูป และที่คนขวัญอ่อนสุดๆ อย่างเขาอยากจะร้องไห้เลยก็คือใครก็ไม่รู้ส่งดอกกุหลาบมาให้ทุกชั่วโมง นานวันเข้าก็กลายเป็นกลัว“บ้านตระกูลพรหมเทพ?”แม่เลิกคิ้

คนรวยนี่ช่างรวยไม่บันยะบันยัง ถนนทางเข้าสู่คฤหาสน์สีขาวทองนั้นกว้างพอสำหรับจัดแข่งขันวอลเล่ย์บอลได้สบายๆ เลย ทุกซอกทุกมุมสะอาดเนี้ยบ ไม่มีแม้แต่เศษใบไม้แห้งหล่นตามทางทั้งๆ ที่มีต้นไม้แผ่กิ่งก้านร่มรื่น นี่ถ้ามีพรมหนานุ่มปูพื้นตลอดทางเวลาที่เจ้านายเดิน เขาก็ไม่แปลกใจแล้ว แต่ที่นี่ทุกคนนั่งรถกอล์ฟกันเพราะเนื้อที่บ้านนี้กว้างใหญ่มากจนเดินไม่ไหว ยัยป้าทีวีพูลกระโดดขึ้นรถกอล์ฟประจำตำแหน่งแล่นฉิวออกไปเท้าเอวรอที่หน้าประตูบานใหญ่แล้ว โดยที่ไม่ต้องเดินให้เมื่อยตุ้มแต่ประการใด“ห้ามขี่จักรยานเข้ามานะยะ พื้นถนนจะสึกหมด” ป้าสั่งไอ้เฉื่อยอย่างกาโตะปาดเหงื่อ แค่เห็นระยะทางจากหน้าประตูรั้วเข้าสู่ตัวคฤหาสน์ เขาก็กรอกตาขึ้นฟ้า กะว่าระดับหอยทากเรียกบิดาอย่างเขาคงจะใช้เวลาเดินประมาณสิบนาทีถึง เขาฝากไอ้นมเย็น จักรยานคันโปรดไว้กับป้อมยามหน้าประตูรั้ว ที่นี่มียามรักษาการณ์หน้าตาหนวดเคราเหมือนขุนโจร คอยตรวจรถทุกคันที่จะเข้าไปด้านหลังกำแพง พี่ยามหน้าตาโหดเหี้ยมมาก ไอ้กาโตะลยผวานิดหน่อยจนพูดตะกุกตะกัก พอพวกเขาเห็นจักรยานสีชมพูสกรีนลายหมียากูซ่า แต่ละคนก็ตื่นเต้นเข้ามารุมล้อมไอ้นมเย็นกันยกใหญ่“โอ้โห จักรยาน

เธอชื่ออิงฟ้า เพิ่งเรียนจบจากเมืองนอกมาหมาดๆ มารดาของหล่อนเป็นเพื่อนรักเก่าแก่ของคุณหญิงปภาดา ท่านจึงเอ็นดูรักอิงฟ้าเหมือนลูกเหมือนหลานมาตั้งแต่เด็กๆ ดังนั้นอิงฟ้าจึงสนิทสนมกับทุกคนในบ้านและวางท่าเหมือนเจ้านายคนหนึ่งของบ้านพรหมเทพแห่งนี้“คุณผู้หญิง คุณหนูอิงฟ้าคะ... หมอนพาคนดูแลคุณชายมาให้พิจารณาค่ะ”“มาแล้วเหรอหมอนวดคนใหม่ ความจริงแล้วไม่เห็นต้องจ้างหมอนวดมาให้เกะกะเลยนะคะ อิงมาเยี่ยมพี่พีทุกวัน ช่วยนวดให้ได้อยู่แล้ว”“อิงฟ้า... อย่าเสียมารยาทสิจ๊ะ พี่พียังเดินไม่ถนัด ถ้าไม่มีนักกายภาพบำบัดมาช่วยฝึกกล้ามเนื้อแล้วเมื่อไหร่จะหายล่ะจ๊ะ หมอนยกน้ำมาต้อนรับแขกด้วย”คุณหญิงปภาดาปรามอิงฟ้าอย่างอ่อนโยน ท่านมียศศักดิ์เป็นถึงเจ้านายราชสกุลแต่ก็ไม่เคยถือตัว ทุกคนจึงเกรงใจและให้เกียรติคุณหญิงมาก กาโตะนึกชื่นชมว่าคุณหญิงยังสะสวยทั้งที่ล่วงเข้าสู่วัยกลางคนนานแล้ว ท่านแต่งตัวง่ายๆ แต่ดูสง่างาม พร้อมต้อนรับแขกผู้มาเยือนได้โดยไม่ต้องวิ่งไปเปลี่ยนชุด เขาจึงแอบโล่งใจที่คุณหญิงปภาดาไม่ใช่คุณหญิงที่ชอบชี้นิ้วตวาดแว้ดๆ ทำทรงผมตีโป่งแต่งหน้าหนาเตอะเหมือนอย่างในละครทีวี แต่ถ้ายัยอิงฟ้าล่ะก็... ใช่เลยกาโตะล

“อยากได้สิ! แล้วก็ต้องเป็นเจ้าคนเดียวเท่านั้นด้วย”เสียงทุ้มห้าวดังขึ้นจากข้างหลัง ท่วงท่าของเขาขณะย่างเท้าเข้ามาเหมือนสิงโตที่กำลังบาดเจ็บ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มข้นดูเจิดจ้าขึ้นเมื่อสบตากาโตะ เปลือกนอกผู้ชายคนนี้ดูเป็นสุภาพบุรุษ มีรอยยิ้มน่ารักและทำให้ผู้หญิงอายุเกินสิบห้าหน้าแดงได้ทั้งที่เขายืนอยู่เฉยๆ แต่แท้จริงแล้วเป็นแค่ฉากหน้าที่ปีศาจร้ายคนนี้ซุกซ่อนความดิบเถื่อนไว้กาโตะเซถอยขณะได้กลิ่นหอมอะไรบางอย่าง มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง แล้วก็ไม่ใช่กลิ่นหอมจากดอกไม้ที่ตกแต่งอยู่ในห้อง แต่เป็นกลิ่นของเขาเอง กลิ่นผู้ชาย!ประสบการณ์ตอนที่โดนรุ่นพี่ลวนลามก็ย้อนกลับมาทันที อ๊าก... น่ากลัว ความร้อนวูบวาบในร่างกายตื่นขึ้นในฉับพลัน แต่บอกไม่ถูกว่ากาโตะกลัวเขาเหมือนอย่างที่กลัวผู้ชายทุกคน หรือว่าอยากจะเข้าไปซุกตัวในอ้อมแขนแข็งแรงนั่นกันแน่ ดูจากเหงื่อพร่างพราวกับกล้ามเนื้อสวยงามเพียงปราดเดียว กาโตะก็รู้ทันทีว่าเขาเพิ่งกลับมาจากห้องออกกำลังกาย“ค...คุณไม่ควรออกกำลังกายหนักในช่วงนี้นะครับ”“ก็มันน่าเบื่อ ไม่มีอะไรทำนี่ ขับรถก็ไม่ได้ ปาร์ตี้ก็อดไป คิดว่าเป็นเพราะใครกันล่ะ?” เขาทำราวกับว่าเป็นความผิดข

บทที่ 3 คุณชายพีรเทพพีรเทพไม่สนใจพวกโบกหน้าทาปากจนหนาเตอะหรอก มองตรงไหนก็เจอแต่ซิลิโคนอาบเครื่องสำอาง มันน่ากลัวเกินไป หนำซ้ำรอบตัวของเขามีผู้หญิงมากมายเกินกว่าจะสนใจจำชื่อ มีแต่เจ้าหน้าเด๋อใส่แว่นนี่แหละที่เขาจดจ่อ นับวันรอชำระแค้นทุกลมหายใจเข้าออกกาโตะ... ชื่อนี้ต่างหากที่เขาจะจำให้ขึ้นใจอิงฟ้ากรี๊ดลั่นอย่างขัดใจ ป้าทีวีพูลเห็นท่าไม่ดีก็รีบหลบไปอยู่ข้างๆ คุณหญิง แต่แววตาระริกระรี้ที่มีเรื่องเก็บไปซุบซิบเจ้านายมันๆ อีกแล้ว ป้าสมรก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ออกจะน่ารำคาญด้วยซ้ำที่คอยรายงานเรื่องแย่ๆ ทุกอย่างของเขาให้แม่รู้ แต่ตอนนี้มีอะไรบางอย่างที่ทำให้พีรเทพกำลังจะกลายเป็นคนซอกแซกเหมือนป้าสมร นั่นก็เพราะไอ้แว่นเฉิ่มเชยนี่ไง ถึงมันพยายามจะปัดมือเขาออกจากแก้ม แต่พีรเทพยักไหล่ไม่สนใจขณะกำลังดึงเข็มขัดเจ้าแว่นไว้ไม่ให้หนีเจ้าแว่นคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่พีรเทพสนใจ และเจ้านี่ก็พยายามสุดขีดที่จะทำให้เขาเผ่นแนบด้วยภาพลักษณ์ไร้รสนิยม นั่นยิ่งกระตุ้นให้พีรเทพอยากรู้ว่านายกาโตะกำลังซ่อนอะไรไว้ใต้แว่นตาหนาเตอะนั่น พีรเทพถึงขนาดจ้างคนให้ควานหาตัวเจ้านี่แล้วก็ขุดหลุมสร้างกับดักรออย่างใจเ