Todos os capítulos de รักปักใจ (เอญ่า x ฮันเตอร์): Capítulo 11 - Capítulo 20

EP.11 เปิดตัวอริคนใหม่ “ญ่าตื่นได้แล้ว” ผมนั่งลงที่เตียงใช้มือจับไหล่บางของเธอเขย่าเบาๆเพื่อปลุกเธอให้ตื่น “อื้ออ จะนอน” ร่างบางที่ไม่จากจะตื่นได้แต่ครางออกมาเบาๆ “ตื่นเร็วญ่า ฉันต้องไปมหาลัยแต่เช้า” “เตอร์ไปก่อนเดี๋ยวญ่าตามไปทีหลัง” “ไม่ได้ญ่า ต้องออกไปพร้อมกัน” ผมที่ต้องไปมหาลัยแต่เช้าก็เพราะวันนี้คณะของผมนัดประชุมเรื่องกิจกรรมรับน้อง “เตอร์!! ขอร้องเถอะ” “ก็ได้ แต่เธอเตรียมตัวร้องครางออกมาดังๆที่เตียงได้เลย” “โธ่เว้ยย จะอะไรหนักหนาวะ” ร่างบางที่สบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะลุกเดินเข้าห้องน้ำไปมหาวิทยาลัยK รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามหาลัยตรงไปจอดที่ลานจอดรถของคณะวิศวะ เตอร์เปิดประตูลงจากรถและตามด้วยฉันที่ต้องคอยเดินไปพร้อมๆกับเขา จริงๆตอนนี้อยากจะวิ่งหนีไปให้ไกลฉันที่เป็นคนชอบอิสระและทำอะไรตามความคิดและความรู้สึกของตัวเองแต่เมื่ออยู่กับเขาต้องทำตามคำสั่งของเขาตลอด ฉันและเขาเดินเข้ามาที่ลานกิจกรรมของคณะที่มีเพื่อนๆร่วมคณะของเขารวมตัวกันอยู่ เสียงซุบซิบก็ดังให้ได้ยิน

EP.13 มีความสุขมากเลยสินะ nc เบาๆ รถแล่นมาจอดที่คอนโดของฉัน ฉันให้พี่อาทิตย์พามาที่คอนโดเพื่อเปลี่ยนชุดและเก็บของวันนี้ฉันจะกลับไปนอนที่บ้านใหญ่อีกอย่างเราสองคนจะไปที่ร้านอาหารและนั่งฟังเพลงชิวๆ ถ้าฉันใส่ชุดนักศึกษาก็คงจะไม่เหมาะอีกอย่างวันนี้รู้สึกอยากดื่มด้วย “พี่อาทิตย์รอญ่าแป๊บเดียวนะคะ ญ่าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็เก็บของนิดหน่อย” ฉันให้พี่อาทิตย์เข้ามานั่งรอในล็อบบี้คอนโด “ญ่าไม่ต้องรีบนะ ตามสบายได้เลยพี่รอได้” ฉันส่งยิ้มให้พี่เขาแล้วก็รีบเดินขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องและรีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเก็บของไม่อยากให้พี่เขารอนาน ฉันลงมาด้วยชุดเดรสสั้นสีดำสายเดี่ยวมีโบด้านหน้าโชว์ไหล่สวยและเนินอกขาวๆที่โผล่พ้นชุดออกมาอย่างพอดี บอกได้เลยว่าลุคนี้เซ็กซี่และน่ารักในเวลาเดียวกันไม่มากและไม่น้อยจนเกินไปเหมาะสำหรับการดินเนอร์กับหนุ่มหล่อได้ดีทีเดียวเมื่อมองกระจกและพอใจกับรูปร่างและการแต่งหน้าที่ลงตัวของตัวเองแล้วก็เดินลงมาหาพี่อาทิตย์ด้านล่าง “พี่อาทิตย์ค่ะ พี่อาทิตย์” พี่อาทิตย์ที่ตอนนี้มองฉันนิ่งอยู่สักพักจนต้องเดินเข้าไปใกล้แล้วเ

EP.15 เป็นของเตอร์นะ NC18+ ใบหน้าของร่างบางที่ตอนนี้ได้กลายเป็นสีแดงระเรื่อไม่รู้ว่ามาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือมาจากสายตาของร่างสูงที่จดจ้องอยู่ที่ร่างกายของเธอ เธอก้มหน้าซบลงที่หน้าอกแกร่งด้วยความเขินอาย ร่างสูงใช้มือหนาลูบไล้อยู่ที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างเบามือ “ญ่า เป็นของเตอร์นะ” กระซิบเสียงแหบพร่าดังอยู่ที่ซอกคองามระหงพร้อมลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดอยู่ที่ต้นคอทำให้ขนอ่อนของร่างบางลุกชันไปทั้งตัว เมื่อร่างบางไม่มีคำตอบใดๆกลับมาแต่ก็ไม่ท่าทางที่จะตอบปฏิเสธเขาแม้แต่อย่างใด ร่างสูงก็อุ้มร่างบางลุกขึ้นแล้วไปที่ห้องนอนใหญ่ เขาวางตัวร่างบางลงที่เตียงขนาดคิงไซส์ในสภาพที่เปลือยเปล่า ร่างสูงยืนมองร่างสวยของหญิงสาวตรงหน้าเขามองสำรวจไปตามจุดต่างๆของเธอทั่วร่างกายด้วยความพอใจ หุ่นที่ยั่วยวนเพิ่มความกระสันของแก่นกายใหญ่ของเขาได้เป็นอย่างดี เขารีบถอดเสื้อและปลดเข็มขัดพร้อมถอดกางเกงออก ร่างสูงขึ้นไปบนเตียงแล้วขึ้นคร่อมไปที่ตัวของร่างบางอย่างรวดเร็วปากหยักกดจูบไปที่ริมฝีปากอวบอย่างดูดดื่ม ร่างบางก็จูบตอบกลับแบบไม่ประสีประสาแต่กลับสร้างความพึงพอใจให้กั

EP.17 ชายหนุ่มคนใหม่ ชายหนุ่มจัดการอาบน้ำและแต่งตัวให้กับร่างบางและตัวเองเรียบร้อยแล้วก็อุ้มร่างบางออกมาที่โต๊ะทานข้าว ที่โต๊ะมีอาหารและข้าวต้มร้อนๆจัดเตรียมไว้พร้อมกับยาลดไข้และยาคุมฉุกเฉิน ร่างบางที่โดนจัดหนักมาตลอดทั้งคืนและตอนเช้านี่อีก แข้งขาที่ไม่มีเรี่ยวแรงแล้ววันนี้จะไปเรียนยังไงไหว “เตอร์ไปส่งญ่าที่คอนโดได้ไหม?” ร่างกายของเธอที่ไร้เรี่ยวแรงแม้จะยืนก็ไม่มี ถ้าให้เธอไปที่มหาลัยจะเดินขึ้นตึกไปเรียนไหวได้ยังไง “ไปอยู่คอนโดถ้ามีไข้ขึ้นมาใครจะดู” “แต่ญ่าเดินไม่ไหวแล้วจะเดินขึ้นตึกเรียนยังไง” เธอพูดออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ “ไม่ต้องไปเรียน ไปอยู่กับเตอร์ที่คณะวันนี้ทำกิจกรรมทั้งวันเตอร์ไม่มีเรียน” “ทำไมชอบบังคับจัง” เสียงพูดเบาๆเมื่อไม่ได้ตามที่ขอ “เขาไม่เรียกว่าบังคับ เขาเรียกว่าเป็นห่วง” “แต่ญ่าเดินไม่ไหวแล้วก็ปวดตรงนั้นมากด้วย” “หึหึ เดี๋ยวเตอร์อุ้มเอง” เสียงหัวเราะเล็ดลอดออกมาจากลำคอหนา “บ้ารึเปล่า ใครเขาอุ้มกัน” “

EP.19 คนของฉัน เตอร์ที่นั่งมองร่างบางที่นอนหลับยังไม่ได้สติในใจก็พลันคิดว่าตัวเองทำรุนแรงและบังคับเธอมากไปรึเปล่า “อื้อ...” เสียงครางออกมาจากคนที่นอนอยู่บนเตียง “เป็นไงบ้าง” ร่างบางที่ตื่นขึ้นมาด้วยความอ่อนเพลีย “ไม่เป็นอะไร แล้วญ่ามาอยู่ที่นี่ได้ไง” เจอคำถามนี้ออกมาถึงกับทำให้เตอร์หัวร้อนขึ้นมาเมื่อนึกถึงใบหน้าชายหนุ่มที่เป็นคนอุ้มเธอมา “ญ่าเป็นลม มีคนพามาส่งที่ห้องพยาบาล” “แล้วเขาไปไหนซะแล้วล่ะ” “กลับไปแล้ว” “แบบนี้ก็ไม่ได้ขอบคุณเขานะสิ” ร่างบางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า “ฉันไปเอายากับหมอมาให้นั่งรอตรงนี้ก่อน” เขาไม่อยากให้เธอถามถึงไอ้หนุ่มคนนั้นอีกจึงตัดสินใจเดินออกไปเอายามาให้ หลังจากทานยาและหมอสาวก็เข้ามาตรวจอาการเมื่อไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงก็ให้กลับได้ ทั้งสองเดินกลับมาที่คณะและตอนนี้กำลังเริ่มกิจกรรมรับน้องเมื่อเดินเข้าไปพวกน้อง ๆที่นั่งอยู่ก็ส่งเสียงโห่ร้องแซวผู้ที่มาใหม่อย่างเตอร์ “คนนี้หล่อจังวะ” เสียงรุ่นน้องผู้หญิงที่อยู่ในล