บททั้งหมดของ ข้าคือนางร้ายที่ได้ใจบุรุษทั้งเรื่อง: บทที่ 1 - บทที่ 10

กลับถึงเรือนได้นางจำได้ว่าตนเองร้องไห้เป็นเผาเต่า จนท่านปู่มอบแหวนมิติให้เป็นการปลอบใจและนั่นทำให้นางได้รู้ว่าชีวิตตนเองเหมือนนางร้ายในหนังสือโง่เง่าเล่มหนึ่งเท่านั้น ท่านปู่กล่าวว่ามันคือแหวนที่ติดตัวนางมาตั้งแต่เกิด แหวนนี้ไม่เพียงรู้อนาคตเจ้าของแต่มีทุกอย่างบนโลกที่ต้องการ นางเพียงสุ่มหาหนังสือมาอ่าน ทว่าดันไปพบหนังสือเล่มนี้เข้า! ถึงว่าชีวิตนางไม่สมหวังกับเฉินซีห่าวเสียที นางเป็นเพียงนางร้าย! ผ่านตอนที่ปล่อยโคมไฟไปก็ต้องถูกใส่ร้ายว่าผลักลู่จูหนิงตกน้ำ เฉินซีห่าวก็จะยิ่งแสดงความไม่ชอบนางออกมามากขึ้น จนกระทั่งมีเหตุให้ต้องถอนหมั้นเพราะลู่จูหนิงยอมกินยาปลุกกำหนัดเพื่อใส่ร้ายนาง เฉินซีห่าวบังเอิญพบเห็นจึงช่วยไว้ได้ทัน ท้ายที่สุดมีข่าวลือว่าแม่นางเอกเสียตัวให้เฉินซีห่าว ทั้งคู่จึงแต่งงานกัน ส่วนชีวิตนางก็อยู่โดดเดี่ยวเดียวดาย คอยหาเรื่องกลั่นแกล้งลู่จูหนิงไม่จบสิ้น ถึงขั้นขอสมรสพระราชทานจนได้เป็นฮูหยินเอก ทว่าจนแล้วจนรอดก็ถูกหมางเมินเช่นเดิม จ้าวลี่อิงจำได้ว่าหยิบหนังสือเล่มนั้นมาอ่านจนจบ พอรู้อนาคตตัวเองแล้วอยากได้เล่มจริงมาบดขยี้นัก ช่างกล

ชาติที่สองอ่อยพระรองให้หลงหัวปักหัวปำ สามีคนนี้ของนางนิสัยน่าเอ็นดูยิ่งนัก หลินจื่อเยว่ คุณชายตระกูลหลิน บุตรชายคนเล็กของท่านแม่ทัพหลินจื่อหลง จิตใจอ่อนโยนเมตตา นางกับเขาเดิมทีรู้จักกันมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ด้วยอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน หลินจื่อเยว่เรียนสำนักเดียวกับนาง กล่าวได้ถูกคือเขาแอบรักนางก่อนจะไปชอบนางเอกเสียอีก หลินจื่อเยว่รวบรวมความกล้าเดินมาสารภาพเองว่าแอบรักนางมานาน อีกทั้งยังบอกอีกว่าเคยพยายามตัดใจเพราะนางมีคู่หมั้นแต่ทำไม่ได้ นางในตอนนั้นไม่ได้ตอบรับทำเพียงยื่นหน้าไปหอมแก้มเขา หลังจากนั้นบุรุษขี้อายก็ไม่เคยปล่อยให้ผู้ใดเข้าใกล้นางอีก หลายครั้งเขามีปากเสียงกับเจียซุนเหรินที่เข้ามาเกี้ยวนาง แต่เขาก็ฝ่าด่านบุรุษจอมโหดเหี้ยมมาได้ ชาตินี้นางจึงยอมแต่งงานกับพระรองแสนดีผู้นี้ ส่วนเจียซุนเหรินให้สถานะเพียงสหาย คราแรกเจ้านั่นก็ไม่พอใจแต่เมื่อนางเอ่ยขอร้อง บุรุษจอมโหดเหี้ยมก็ยอมอ่อนข้อลงและยื่นข้อเสนอให้เขามาเยี่ยมได้ทุกเมื่อที่ต้องการ เจียซุนเหรินวนเวียนมาหานางอยู่เกือบปีกว่าจะยอมล่าถอย…. แม่นางเอกดอกบัวขาวแต่งงานกับคนที

มิรู้นางคิดไปเองหรือไม่ มือที่พยายามฉุดรั้งนางตอนนี้โอบกระชับแน่นขึ้นทุกขณะ เฉินซีห่าวผู้นี้คาดเดาสิ่งใดจากเขามิได้เลยสักอย่าง ขนาดว่าเคยพบกันมาสองชาติแล้ว เขาดูนิ่งเฉยมากเหลือเกิน น่าสนุก! “ช้าหน่อยเจ้าค่ะ ข้าเดินไม่ทัน” ร่างเล็กเซตามแรงอย่างไม่ต้องใช้มารยา แรงบุรุษผู้นี้ไม่ต่างจากช้างสาร นางกลัวเหลือเกินว่ากระดูกจะแหลกเหลวเพราะเขา “เจ็บมากหรือไม่” เจ้าของเสียงห้วนก้มมองมือน้อยที่ไม่มีความเจ็บปวดใดหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อยนิด นางส่ายหน้าแทนคำตอบ แรงเพียงเท่านั้นจะทำอะไรนางได้ เมื่อเดินมาหยุดข้างทะเลสาบไกลผู้คนจึงคลายอ้อมแขนออกจากร่างเล็ก จ้าวลี่อิงมองทะเลสาบที่นางเคยชื่นชอบมานั่งเล่นในทุกชาติก็คลี่ยิ้ม เฉินซีห่าวเลือกสถานที่ได้ดี มุมนี้เห็นผู้คนอีกฝั่งสวยงามราวกับภาพวาด ขณะที่จุดของนางนั้นร่มรื่นเงียบสงบ ยามใดจิตใจนางรู้สึกเหงาก็มักมานั่งตรงนี้ “ยอมผู้อื่นตั้งแต่เมื่อใดกัน” เห็นนางเอาแต่ทอดสายตามองผืนน้ำก็อดถามไม่ได้ เดิมทีคิดว่านางตกใจจนตั้งตัวไม่ทัน ทว่าเมื่อลองนึกย้อนดูแล้ว จ้าวลี่อิงไม่เคยยอมให้ผู้ใดมาท

ผู้ถูกขนาดนามว่าเป็นคนโหดเหี้ยมไม่ละสายตาจากหญิงงามที่พยายามหลบเลี่ยงตน หลายคราวอยากทักทายเพราะเห็นหน้าคาดตากันมานาน ทว่าเป็นนางที่ไม่ตอบรับไมตรี เห็นทีต้องเสนอตัวเข้าหานางเอง… “ช้าก่อน เจ้าไม่คิดชวนข้าเดินด้วยหรือ ข้าช่วยเจ้าไว้เชียวนะจ้าวลี่อิง” เจียซุนเหรินรั้งสตรีที่ตนนั้นหมายตา นางช่างเย็นชานัก “ขอบคุณเจ้าค่ะ เท่านี้ก็เกรงใจท่านมากแล้ว วันนี้ข้าต้องรีบกลับจวนเจ้าค่ะ ขออภัยที่ต้องเสียมารยาท ไว้วันหน้ามีโอกาสพบกัน เราค่อยมาเดินสนทนากัน” นางปฏิเสธเขาด้วยกิริยานุ่มนวล “เฮ้อ เอาเช่นนั้นก็ได้ ครั้งหน้าห้ามบ่ายเบี่ยง” คนเช่นเขาคำไหนคำนั้น “หากท่านไม่ถือสา นับข้าเป็นสหายรุ่นน้องก็ได้เจ้าค่ะ” เห็นสีหน้าเอาแต่ใจแล้วนางได้แต่หันไปส่งสายตาให้เฉียนเฉียนไปที่ยืนยิ้มราวกับเห็นนางเกี้ยวบุรุษ “สหายก็สหาย” ถึงไม่พอใจสถานะแต่เขาก็ใจชื้นขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า อย่างน้อยก็ยังอยู่รอบตัวนางได้ “เช่นนั้นข้าขอลาเจ้าค่ะ” นางยิ้มอ่อนโยนก่อนแยกกัน จ้าวลี่อิงยิ้มกับตนเองเมื่อไม่มีปัญหาใดตามมาทีหลัง ขีดเส้นอดีตสามีเป็นสหายได้แล้ว

วันถัดมาจ้าวลี่อิงเดินทางมาจวนราชครูในช่วงเช้า นางเตรียมขนมพร้อมกับอาหารสำหรับลี่ลี่ใส่ตะกร้ามาอย่างดี เมื่อรับปากแล้วว่าจะทำขนมมาให้นางก็รักษาคำพูด เดินเข้ามาภายในจวนก็ส่งให้สาวใช้นำขนมไปจัดใส่จาน นางรีบเดินตรงไปยังทิศทางห้องนอนของเจ้าของจวน ยังไปได้ไม่ถึงครึ่งก็ต้องชะงัก ตรงสวนมีร่างสตรีนางหนึ่งกำลังเดินตรงมาด้วยสีหน้าราบเรียบ “ไม่คิดว่าจะพบเจ้าที่นี่” ลู่จูหนิงหยุดทักอีกฝ่ายพร้อมกับมองสำรวจการแต่งกาย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายแต่งกายไม่ได้โดดเด่นก็พึงพอใจ เมื่อเทียบกันแล้วอาภรณ์ของนางย่อมงดงามมากกว่า จ้าวลี่อิงพยายามอย่างไรก็ไม่มีวันอ่อนหวานเทียบเท่านางได้ “ข้ามาในฐานะคู่หมั้น เจ้าเล่ามาในฐานะใด” จ้าวลี่อิงปรายตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า สตรีผู้นี้หรือที่จะมาหาเรื่องนาง ลู่จูหนิงประเมินนางต่ำเกินไป… “ท่านราชครูเอ่ยชวนข้า ต่างจากเจ้าที่ชอบเสนอตัวให้เขาเอง” ใบหน้างามเชิดขึ้นอย่างเหนือกว่า แม้ต้องโกหกไปบ้างแต่ดีกว่าพ่ายแพ้แก่จ้าวลี่อิง ท่านราชครูไม่ได้เชื้อเชิญ นางเพียงมาขอพบเขาเอง คนของนางรายงานว่าจ้าวลี