ข้าคือนางร้ายที่ได้ใจบุรุษทั้งเรื่อง

แนะนำตัวละคร

         จ้าวลี่อิง

         นางร้ายที่ใช้ชีวิตวนเวียนในนิยายไม่จบสิ้น หุหุ จะจบได้อย่างไรในเมื่อนางไม่เคยเล่นตามบาทเลยสักครั้งเดียว นางคือหลานสาวท่านอาจารย์ของฮ่องเต้ แม้ไม่มียศตำแหน่งใด ทว่าผู้คนทั่วไปต่างก็ยำเกรงในอำนาจ

         ชาติแรกโดนพระเอกเทก็หนีไปเกี้ยวตัวร้ายเศรษฐีมาเป็นสามีแทนน่ะสิ

         ชาติที่สองอ่อยพระรองให้หลงหัวปักหัวปำ สามีคนนี้ของนางนิสัยน่าเอ็นดูยิ่งนัก

         ชาตินี้เลือกผู้ใดดี พระเอก พระรอง ตัวร้าย เล่นบทซ้ำแต่เปลี่ยนช่วงท้ายมาหลายคราวช่างน่าเบื่อ อยากรู้นักหากนางลองแย่งพระเอกมาเลี้ยงดูเล่นจะเป็นอย่างไร

         เฉินซีห่าว

         บุรุษรูปงามแสนเย็นชาเป็นถึงราชครู ฉลาดหลักแหลม มากด้วยเล่ห์เหลี่ยม ไม่เคยมีผู้ใดคาดเดาจิตใจได้ ฐานะมั่นคงร่ำรวยและรักความสงบเป็นที่สุด

         “เจ้าไม่พอใจข้าอย่างนั้นหรือ” เฉินซีห่าว

         เจียซุนเหริน

         เศรษฐีผู้มีอำนาจคอยหนุนกองกำลังทหาร โหดเหี้ยม ไร้ความปรานี ทว่ากลับพ่ายแพ้ให้กับสตรีเช่นจ้าวลี่อิง หากต้องเลวเพื่อฉุดรั้งนาง เจียซุนเหรินก็ยอมทำ!

         “บ่าวหน้าโง่คนใดกล้าขัดใจเจ้าตอบข้ามา!” เจียซุนเหริน

         หลินจื่อเยว่

         คุณชายตระกูลหลิน บุตรชายคนเล็กของท่านแม่ทัพหลินจื่อหลง จิตใจอ่อนโยนเมตตา ชอบการนั่งสนทนากับจ้าวลี่อิงเป็นที่สุด

         “นางว่าอย่างไร ข้าก็ว่าตามนั้น” หลินจื่อเยว่

         มีรักย่อมมีทุกข์ หากอยากมีสุขต้องได้ผู้ชายทั้งเรื่อง! จากประสบการณ์เป็นนางร้ายมาหลายชาติ การมอบใจให้ ‘พระเอก’ มีแต่ขาดทุน! เช่นนั้นแล้วจงอย่ายึดมั่นกับบุรุษใด

         รักได้เพียงตัวเองเท่านั้น!

         จ้าวลี่อิง นางร้ายที่ใช้ชีวิตวนเวียนในนิยายไม่จบสิ้น หุหุ จะจบได้อย่างไรในเมื่อนางไม่เคยเล่นตามบาทเลยสักครั้งเดียว

         นางเป็นถึงหลานสาวท่านอาจารย์ของฮ่องเต้ แม้แต่เฉินซีห่าวเองก็เป็นลูกศิษย์ท่านเช่นกัน แม้ไม่มียศตำแหน่งใด ทว่าผู้คนทั่วไปต่างก็ยำเกรงในอำนาจไม่เป็นรองผู้ใด

         ในอดีตนางเป็นอย่างไรน่ะเหรอ หึ นางเป็นสตรีร้ายกาจที่หลงบุรุษผู้หนึ่งมากเกินไป

         ยามหลงใหลในรัก สตรีแสนงดงามก็กลายร่างเป็นปีศาจได้โดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อยืนเทียบเคียงกับแม่ดอกบัวขาวแสนงาม นางยิ่งดูร้ายกาจเพิ่มขึ้น

         พิษรักในอดีตนางยังคงจดจำได้ติดตราตรึงใจ…

         “ท่านพี่ซีห่าวทำเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ!” เสียงแหลมสูงตวาดบุรุษที่ตนนั้นเทียวไปมาหาสู่ด้วยความโกรธ

         สาเหตุก็มาจากข่าวลือว่ามีคนพบเฉินซีห่าวกับลู่จูหนิงกำลังสานสัมพันธ์กัน แล้วทีกับนางเล่าไยเฉยชานัก สตรีผู้นั้นมีสิ่งใดสู้นางได้บ้าง ความงดงามหรือก็เป็นสอง ยิ่งไม่ต้องนับเรื่องสมอง ลู่จูหนิงผู้นั้นเทียบนางไม่ได้ด้วยซ้ำ

         ทว่าตอนนี้กลับกำลังยืนปล่อยโคมไฟกับเฉินซีห่าวหน้าชื่นมื่น ทั้งที่นางขอร้องเขาแล้วแท้ ๆ ให้มาเที่ยวด้วยกัน เฉินซีห่าวอ้างแต่ไม่ว่าง

         “ข้าทำสิ่งใด” เฉินซีห่าวมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตานิ่งเฉยราวกับไม่รู้ถึงความผิดตน

         “ท่านกับนางหยามเกียรติของข้า ผู้คนรู้กันทั่วว่าหมั้นหมายกันแต่เยาว์วัย พวกท่านลอบนัดพบกันไม่ต่างจากชู้!” นางอุตส่าห์อดตาหลับขับตานอน ตื่นก่อนไก่มานั่งเตรียมอาหารไปส่งให้เขาในวังหลวง

         “ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้นนะเจ้าคะ ฮึก ท่านกำลังเข้าใจตัวข้าผิด ข้าเพียงบังเอิญผ่านมาพบท่านราชครูเท่านั้น” ลู่จูหนิงน้ำตาอาบแก้มก้มหน้ารีบอธิบาย ใบหน้าใสซื่อเรียกสายตาดุของจ้าวลี่อิงให้หันมอง

         สตรีผู้นี้คราแรกกล่าวว่าเป็นน้องสาวของสหายที่เคยเรียนสำนักเดียวกับเฉินซีห่าว อายุเลยวัยปักปิ่นมามากไม่เคยข้องเกี่ยวกับบุรุษใด

         “บังเอิญกับจงใจพาตัวเองมาให้เห็นบ่อย ๆ นั้นต่างกันมากนัก สตรีอย่างเจ้ามีหรือข้าจะดูไม่ออก ทอดสะพานด้วยวิธีนี้ข้าดูออก!”

         มองปราดเดียวก็รู้ว่าคิดเห็นเช่นไร

         “ยะ อย่าทำอะไรข้าเลยนะเจ้าคะ ฮึก ท่านกล่าวเช่นนี้ข้าจะถูกมองอย่างไร ฮึก” ลู่จูหนิงน้ำตาไหลพรากยืนตัวสั่นด้วยความอับอาย ร่างเล็กถอยหลังหนีจนล้มลงกับพื้น เฉินซีห่าวเห็นแล้วได้แต่ถอนหายใจยื่นมือไปให้หญิงสาวจับพยุงกายลุกขึ้น

         ทว่าเมื่อยืนจนมั่นคงลู่จูหนิงก็ยังคงจับมือนั้นไว้ไม่ปล่อย สายตาซื่อครู่หนึ่งส่งมาเย้ยหยันจ้าวลี่อิง

         “หยุดเอ่ยวาจาไร้สาระ บังเอิญก็คือบังเอิญ เจ้าว่างหรืออย่างไรถึงได้เที่ยวระรานผู้อื่น เจ้าควรรักษามารยาทบ้าง แม้เป็นคู่หมั้นแต่อย่าลืมว่าเรายังมิได้กราบไหว้ฟ้าดิน” ราชครูยังหนุ่มจ้องหน้าดรุณีร้ายกาจ ตนควรปรามคู่หมั้นบ้างแล้ว

         นับวันนางยิ่งไม่รู้จักรักษากิริยามารยาท วาจาร้ายกาจไม่รู้จักรักษาใจคนฟัง เขาเพียงบังเอิญพบน้องสาวของสหายเก่าเท่านั้น ลู่จูหนานกับเขาเคยผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน การทักทายน้องสาวเช่นลู่จูหนิงผิดตรงไหนกัน

         “แต่ทีกับข้าท่านอ้างว่าไม่ว่าง! การปล่อยโคมกับสตรีมิรู้จริงหรือแกล้ง มีแต่คนมีใจตรงกันเท่านั้นที่ทำกัน ข้าผิดที่เสียมารยาทนั้นไม่เถียง แต่หากอยากรักกันอย่างเปิดเผยไยไม่ถอนหมั้นก่อน”

         จ้าวลี่อิงน้ำตาคลอเบ้า นางพยายามสุดความสามารถไม่ให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอของตน

         นางพอทราบว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ได้มีใจ ความหมางเมินเป็นเครื่องยืนยันได้เป็นอย่างดี แต่นางกลับยังคงพยายามไม่รู้จักท้อ

         เห็นทีความการพยายามผิดที่ ผ่านไปร้อยปีรักนี้กลับไม่งอกเงย

         “อย่าได้เอาแต่ใจตนเองจ้าวลี่อิง ข้าจะรักหรือไม่ เจ้าหาใช่คนที่มาบังคับ แล้วสิ่งที่เจ้ากำลังเป็นอยู่ตอนนี้คิดว่าดีพอให้ข้ารักอย่างนั้นหรือ”

         เรือนกายสูงใหญ่ขยับมายืนตรงหน้าคู่หมั้นตัวน้อยที่กำลังแผลงฤทธิ์ใส่

         “ท่านราชครูอย่าได้เอ่ยเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ คุณหนูจ้าวอย่าได้เอ่ยวาจาลบหลู่เกียรติท่านราชครูเช่นนั้น ทุกอย่างเป็นข้าที่ผิดเอง”

         สตรีที่ถูกลืมเลือนเอ่ยพร้อมกับดึงแขนท่านราชครูไว้คล้ายกับกำลังห้ามปรามไม่ให้เอาเรื่องจ้าวลี่อิง อีกทั้งยังสั่งสอนจ้าวลี่อิงกลาย ๆ

         เหอะ กิริยาเช่นนี้คนที่เป็นถึงท่านราชครูดูไม่ออกจริงหรือ เล่ห์เหลี่ยมสตรีในวังเขารู้ทันหมด

         “คนที่ทำลายเกียรติคือเจ้าที่กอดแขนจับมือคู่หมั้นข้าไม่ปล่อยต่างหาก ในอนาคตหากคิดว่าทำเพราะความบริสุทธิ์ใจ ไว้เจ้ามีคู่หมั้นข้าจะทำเช่นเดียวกันบ้าง” มารยานักสตรีผู้นี้

         เฉินซีห่าวได้สติก็มองมือที่จับแขนของตน ลู่จูหนิงรีบคลายออกทันที

         “จ้าวลี่อิง!!” ท่านราชครูหนุ่มตวาดอย่างเหลืออด จ้าวลี่อิงร้ายกาจเกินไปแล้ว

         “เหอะ ท่านต่างหากที่ดีไม่พอสำหรับข้า บุรุษกับสตรีจับมือถือแขนกันนับเป็นน้อง ข้าจ้าวลี่อิงผู้นี้จะจดจำเอาไว้ เฉินซีห่าวท่านเมินเฉยข้าไม่ว่า แต่การทำตัวสนิทสนมกับสตรีอื่นที่มารดาท่านมิได้คลอดออกมา ข้าคงทำใจไม่ได้ วาสนาท่านกับข้าในชาตินี้ไปต่อกันไม่ได้เสียแล้ว”

         สตรีเช่นนางรับไม่ได้ที่สุดคือการนอกกายนอกใจ หากเขามีพี่น้องแล้วสนิทสนมถึงเพียงนี้ คู่หมั้นเช่นจ้าวลี่อิงจะถอยเอง

         หาบุรุษมันจะยากตรงไหนกัน!