Semua Bab Akin Ka. Hanggang Langit (SSPG): Bab 11 - Bab 20

Dalawang linggo.Dalawang linggong walang-tigil na search and retrieval operations ang isinagawa ng pinagsanib na pwersa ng Coast Guard at mga pribadong tauhan ng pamilya Santillanes sa buong kahabaan ng ilog hanggang sa bunganga ng karagatan. Hinalughog ang bawat pampang, ang bawat kumpol ng mga inanod na kahoy, at bawat madilim na sulok ng Nueva Esperanza.Ngunit walang Aria na natagpuan. Wala kahit kapirasong tela ng damit nito.Pormal nang idineklara ng mga awtoridad ang dalaga bilang Presumed Dead. Ayon sa mga imbestigador, walang makakaligtas sa pagkabangga ng dambuhalang 10-wheeler truck at pagkahulog mula sa dalawampung talampakang bangin patungo sa nagwawalang ilog, lalo na't napakaliit at marupok na babae lamang ni Aria.Ngayon, sa loob ng pinakamalawak at pinakamarangyang bulwagan ng mansyon ng mga Santillanes sa El Monte, isang malamig na burol ang ginaganap. Walang kabaong. Ang tanging naroon ay isang malaking oil painting ni Aria na nakangiti, napapaligiran ng libu-libon

Alas-kwatro pa lamang ng madaling-araw ay gising na ang buong kabahayan.Sa loob ng isang maliit at tagpi-tagping bahay na gawa sa kawayan at yero malapit sa sapa ng Nueva Esperanza, bumangon ang isang dalaga mula sa manipis na banig. Malamig ang simoy ng hangin. Amoy ng hamog at basang lupa ang pumapasok mula sa awang ng kanilang bintana.Itinali niya ang kanyang mahaba at tuwid na buhok paitaas. Nang tignan niya ang kanyang mga kamay sa ilalim ng mapusyaw na liwanag ng gasera, napabuntong-hininga siya. Ang mga daliri niya, na dati marahil ay malalambot at walang bahid ng hirap, ay ngayon puno na ng mga kalyo at maliliit na hiwa mula sa pagbabalat ng mga gulay at paglilinis ng isda.Sa itaas ng kanyang kanang kilay, may isang pino at maninipis na peklat—isang palatandaan ng isang malagim na aksidenteng hindi niya na maalala.Hinaplos niya ang kanyang dibdib. Nakasabit doon ang isang malamig na pilak na kwintas na may disenyong kalahating buwan. Ito lamang ang natatanging pag-aari niy

Amoy putik at malansang isda ang sumalubong kay Melissa kinabukasan.Matapos ang malakas na bagyo kagabi, naiwang magulo at basang-basa ang buong *Public Market* ng Nueva Esperanza. Maraming mga trapal ang napunit, mga kahoy na poste ang nabali, at ang mga daanan ay napuno ng malalalim na sanaw ng kulay-tsokolateng tubig.Pumipintig pa rin ang ulo ni Melissa dahil sa matinding bangungot at *panic attack* na naranasan niya kagabi, ngunit wala siyang oras para magpahinga. Maaga silang pumunta nina Mang Karding at Aling Pacing sa palengke upang ayusin ang kanilang nasirang pwesto. Kailangan nilang magtinda. Kailangan nilang kumita lalo na't paparating ang kinatatakutang inspeksyon ng munisipyo."Melissa, anak, dahan-dahan lang diyan sa mga kamatis. 'Yung mga may pasa, ihiwalay mo na para maibenta natin nang palugi," utos ni Aling Pacing habang nagpupunas ng basang mesa."Opo, Nay," sagot ni Melissa. Nakayuko siya, nakasuot ng lumang *oversized* na t-shirt, itim na *leggings*, at kupasing

Ang Mansyon ng mga Santillanes sa El Monte ay isang perpektong simbolo ng yaman, kapangyarihan, at ilusyon.Mula sa matataas na kisame na napapalamutian ng mga *crystal chandeliers*, hanggang sa mga makikintab na sahig na gawa sa *imported marble*, ang bawat sulok ng bahay ay sumisigaw ng karangyaan. Ngunit para kay Mayor Paulo Santillanes, ang mansyong ito ay hindi isang tahanan. Isa itong malaking sementeryo na nagpapaalala sa kanya sa araw kung kailan malupit na pinalayas at tinanggalan ng dangal ang kaisa-isang babaeng minahal niya.Tatlong taon na siyang hindi tumutuntong sa bahay na ito. Pinili niyang manatili sa kanyang *penthouse* sa Nueva Esperanza, kung saan siya ang nag-iisang batas. Ngunit ngayong gabi, napilitan siyang dumalo sa isang "pribadong hapunan" na ipinatawag ng kanyang amang Gobernador.Nakatayo si Paulo sa gilid ng malawak na *dining hall*, malayo sa mahabang hapag-kainan. Nakasuot siya ng isang perpektong *midnight blue suit* na lalong nagpapatingkad sa kanyan

Ang madaling-araw sa *Public Market* ng Nueva Esperanza ay kadalasang maingay, magulo, at puno ng buhay. Ito ang sentro ng kalakalan ng mga ordinaryong tao—mga kargador na sumisigaw, mga tinderang nagtatawaran, at ang amoy ng sariwang isda at basang lupa. Ngunit ngayong umaga, tila dumaan ang isang masamang pangitain na sumipsip sa lahat ng ingay. Ang hangin ay mabigat, malamig, at punong-puno ng matinding kaba. Ang mga tindero na dati ay nagkakantiyawan at nagtatawanan ay ngayon ay tahimik na nakatayo sa likod ng kani-kanilang mga pwesto. Ang mga kamay nila ay nanginginig, ang mga ulo ay nakayuko, at walang sinuman ang naglalakas-loob na magsalita nang malakas.Mula sa sementadong kalsada patungo sa maputik na daanan ng palengke, isang mahaba at nakakatakot na *convoy* ng mga itim na SUV ang dahan-dahang pumasok. Sa unahan ay ang mga sasakyan ng pulis na may nakabukas na asul at pulang *blinkers*, ngunit walang sirena. Ang tahimik na pagdating na iyon ay mas nakakabingi at mas nakaka