All Chapters of กรงขังรักมาเฟียทมิฬ: Chapter 41 - Chapter 45

วินาทีนั้นเอง... มือเล็กที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของพิมรดา ก็ถูกแรงกระชากของฝูงชนหลุดลอยออกจากฝ่ามือใหญ่ของหยางเฟยหลง! เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เฟยหลงหันขวับกลับไปมอง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด!"ซินเหยียน!!"เขาพยายามจะฝ่าฝูงชนกลับไปหาเธอ แต่กระแสคนนับร้อยที่วิ่งสวนมาทำให้เขาถูกดันถอยหลังไปไกล และในจังหวะที่พิมรดากำลังจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น มือหยาบกร้านของชายชุดดำสองคนก็พุ่งเข้ามาตะครุบตัวเธอเอาไว้จากด้านหลัง!"ปล่อยฉันนะ! ช่วยด้วย! เฟยหลง! เฟยหลงช่วยด้วย!" พิมรดากรีดร้องสุดเสียง พยายามดิ้นรนทุบตีพวกมันอย่างเอาเป็นเอาตาย"หุบปากนังตัวดี!"หนึ่งในมือปืนใช้ด้ามปืนฟาดเข้าที่ท้ายทอยของพิมรดาอย่างแรง สติสัมปชัญญะของหญิงสาวดับวูบลงในทันที ร่างที่ไร้สติของเธอถูกพวกมันหิ้วปีก ลากตัวฝ่าฝูงชนเข้าไปในรถตู้สีดำที่ขับมาจอดเทียบรับอย่างรวดเร็ว ก่อนที่รถตู้คันนั้นจะพุ่งทะยานออกไปจากพื้นที่อย่างลอยนวล"ซินเหยียน!!! ม่ายยยยยยย!!!"เฟยหลงแผดเสียงคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าที่ถูกกรีดหัวใจ เขาสาดกระสุนปืนเข้าใส่รถตู้คันนั้นอย่างบ้าคลั่งจนหมดแม็กกาซีน แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งพวกมันได้ ร่างสูงใหญ่ทร

เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความร้าวรานและแตกสลายของพิมรดาดังสะท้อนก้องไปทั่วโกดัง ราวกับวิญญาณของเธอถูกกระชากหลุดออกจากร่างตามผู้ชายที่ล้มลงไป หญิงสาวดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งจนเชือกที่มัดข้อมือบาดลึกถึงเนื้อ เลือดไหลซึม แต่เธอไม่สนใจความเจ็บปวดใดๆ อีกแล้ว!และในเสี้ยววินาทีที่หลงเปียวกำลังจะหันปากกระบอกปืนมาจัดการพิมรดาเพื่อปิดปาก!โครม!!! ปัง! ปัง! ปัง! บึ้ม!!!ประตูโกดังถูกระเบิดพังทลายลงมา พร้อมกับรถหุ้มเกราะนับสิบคันที่พุ่งทะยานเข้ามาด้านใน!"ฆ่าพวกมันให้หมด! อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!!"เสียงคำรามของ อาเว่ย ดังก้อง พร้อมกับกองทัพบอดี้การ์ดตระกูลหยางนับร้อยชีวิตที่ติดอาวุธหนักครบมือ บุกทะลวงเข้ามาสาดกระสุนเข้าใส่แก๊งพยัคฆ์ดำอย่างไร้ความปรานี! การปะทะอันดุเดือดปะทุขึ้น โกดังร้างกลายเป็นสมรภูมิรบที่เต็มไปด้วยควันปืนและกลิ่นคาวเลือด หลงเปียวและลูกน้องถูกยิงพรุนเป็นรังผึ้ง ล้มตายเกลื่อนกลาดภายในเวลาไม่ถึงสามนาที!อาเว่ยพุ่งตัวฝ่าดงกระสุนเข้ามาใช้มีดตัดเชือกที่มัดพิมรดาออก ทันทีที่หลุดพ้นจากพันธนาการ หญิงสาวก็ถลันตัวพุ่งเข้าไปหาร่างที่นอนจมกองเลือดของเฟยหลงทันที"เฟยหลง... ฮือๆ... เฟยหลง! ลื

พิมรดาช้อนสายตาขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตสุกสกาวไปด้วยความรักที่ลึกซึ้ง "ผู้ชายเลวๆ คนนั้นตายไปแล้วนี่คะ... ตอนนี้มีแค่หยางเฟยหลง... ปะป๊าของตะวัน และ... สามีของฉัน"คำว่าสามี ที่หลุดออกจากริมฝีปากอวบอิ่ม ราวกับสะเก็ดไฟที่ตกลงไปในคลังดินปืน เส้นความอดทนและไฟปรารถนาที่มัจจุราชหนุ่มพยายามกดข่มไว้ ขาดสะบั้นลงในพริบตาเฟยหลงพลิกตัวกดร่างบอบบาง ให้จมลึกลงไปกับฟูกหนานุ่มอย่างรวดเร็วและนุ่มนวล นัยน์ตาสีดำขลับวาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะที่ลุกโชน เขาก้มหน้าลงบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างโหยหาและหิวกระหาย จูบของเขาไม่ได้ป่าเถื่อนและคุกคามเหมือนในอดีต แต่มันเต็มไปด้วยความเรียกร้อง ความลึกซึ้ง และการอ้อนวอนขอความรัก เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำในโพรงปากเล็กอย่างตะกละตะกลาม ชิมรสชาติความหอมหวานที่เขาเฝ้ารอคอยมาแสนนาน"อื้อ... เฟยหลง..." พิมรดาส่งเสียงครางเครือในลำคอ สองแขนเรียวตวัดขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ตอบรับจูบอันแสนเร่าร้อนของเขาอย่างเต็มใจ ร่างกายของเธอแอ่นหยัดเข้าหาแผงอกกว้าง สัมผัสถึงมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นและจังหวะการเต้นของหัวใจที่ประสานเป็นหนึ่งเดียวมือหนาที่ร้อนผ่าวเลื่อนลงมาลูบไล้ไปตามทรวดท