Semua Bab กรงขังรักมาเฟียทมิฬ: Bab 21 - Bab 30

พิมรดาลุกขึ้นนั่งอย่างสั่นเทา น้ำตาหยดใสไหลรินอาบสองแก้มขณะที่เธอเผยอริมฝีปากรับข้าวต้มจืดชืดนั้นเข้าไป รสชาติของมันกร่อยและกลืนยากยิ่งกว่ายาขม แต่เธอต้องฝืนกลืนมันลงคอไปพร้อมกับน้ำตาแห่งความอัปยศ เธอพ่ายแพ้เขาอย่างสมบูรณ์ แพ้ให้กับอำนาจและความป่าเถื่อนของซาตานร้ายตนนี้เฟยหลงนั่งป้อนข้าวต้มให้เธอเงียบๆ จนหมดชาม ทุกครั้งที่เห็นน้ำตาของเธอร่วงหล่น หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาของเขากลับกระตุกวูบอย่างประหลาด มันเป็นความรู้สึกปวดร้าวที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ เขาควรจะสะใจที่ปราบพยศลูกสาวคนทรยศได้ แต่ทำไม... เขาถึงอยากจะดึงร่างบางที่กำลังร้องไห้ตัวสั่นนั่นเข้ามากอดปลอบโยนเสียเหลือเกิน?มาเฟียหนุ่มรีบปัดความคิดบ้าๆ นั้นทิ้งไป เขาวางชามเปล่าลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง"ทานยาที่วางอยู่ซะ แล้วก็นอนพัก" เขาสั่งเสียงห้วน พยายามรักษาฟอร์มความเย็นชาเอาไว้ "และจำเอาไว้ ซินเหยียน... ชีวิตของเธอเป็นของฉัน ร่างกายของเธอเป็นของฉัน ฉันไม่อนุญาตให้เธอตาย เธอก็ห้ามตาย... เพราะถ้าเธอคิดจะประท้วงฉันด้วยวิธีโง่ๆ แบบนี้อีก บทลงโทษครั้งต่อไป มันจะไม่จบแค่คำขู่แน่!"พูดจบ หยางเฟยหลงก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรว

"ยาตัวนี้มันจะกระตุ้นความต้องการส่วนลึกของเธอ ซินเหยียน..." เฟยหลงกระซิบเสียงแหบพร่า ก้าวขึ้นมาบนเตียง คลานเข่าเข้าไปหาร่างบางที่กำลังบิดเร่าอยู่ "มันจะทำให้เธอทรมานจนแทบขาดใจ ถ้าไม่ได้รับการ 'เติมเต็ม' จากฉัน""ฮึก... ไอ้เลว... เอายาแก้มาให้ฉันเดี๋ยวนี้... อ๊า..." พิมรดาพยายามด่าทอ แต่เสียงที่หลุดออกมากลับกลายเป็นเสียงครางหวานหูที่สั่นสะท้าน เธอพยายามจะถอยหนี แต่โซ่ตรวนที่ข้อเท้ากลับดึงรั้งเธอเอาไว้ความรู้สึกปั่นป่วนทวีความรุนแรงขึ้นทุกวินาที ผิวเนื้อของเธอไวต่อสัมผัสจนน่ากลัว เพียงแค่สายลมจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่าน ก็ทำให้เธอสะท้านไปทั้งร่าง ความปรารถนาอันน่าละอายตีตื้นขึ้นมาจนเธอต้องกัดริมฝีปากล่างของตัวเองจนเลือดห้อ เพื่อเรียกสติสัมปชัญญะที่กำลังหลุดลอยให้กลับคืนมาเฟยหลงทนมองภาพความเย้ายวนนั้นแทบไม่ไหว เขาก้มลงไปกระซิบชิดใบหูเล็กที่แดงจัด ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดซอกคอขาวเนียน ทำให้พิมรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายแอ่นหยัดเข้าหาสัมผัสของเขาอย่างลืมตัวตามสัญชาตญาณที่ถูกยาควบคุม"ทรมานใช่ไหม... รู้สึกเหมือนร่างกายมันกำลังเรียกร้องหาฉันใช่ไหมล่ะ..." มือหนาลูบไล้ไปตามท่อนแขนเรียวที่เปียกช

พิมรดายกมือขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงสะอื้น เธอเบือนหน้าหนีภาพการผ่าตัดสดๆ ที่น่าหวาดเสียว กลิ่นแอลกอฮอล์ล้างแผลผสมกับกลิ่นคาวเลือดทำเอาเธอแทบอาเจียน เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ เสียงเครื่องมือแพทย์กระทบกันดังกริ๊กๆ สลับกับเสียงครางต่ำๆ ในลำคอของเฟยหลงยามที่คีมคีบกระสุนทะลวงเข้าไปในเนื้อ"แกร๊ก..." เสียงหัวกระสุนสีทองแดงตกลงในถาดสแตนเลส พร้อมกับเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของหมอหลิน "เอากระสุนออกได้แล้วครับ โชคดีที่ไม่โดนเส้นเลือดใหญ่หรือกระดูกสำคัญ แต่เสียเลือดมากและแผลอักเสบ คืนนี้คงจะจับไข้สูงแน่นอน"หมอหลินจัดการเย็บแผลและพันผ้าพันแผลรอบหัวไหล่แกร่งอย่างแน่นหนา ก่อนจะหันไปสั่งการอาเว่ยที่ยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง"ผมให้ยาฆ่าเชื้อและยาลดไข้ทางสายน้ำเกลือแล้ว แต่คืนนี้ต้องมีคนคอยเช็ดตัวและเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด ถ้านายท่านไข้ขึ้นสูงเกินไปอาจจะช็อคได้"อาเว่ยพยักหน้ารับ แต่สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวล "ผมต้องออกไปคุมกำลังล่าตัวพวกที่ลอบกัดนายท่านคืนนี้ ไม่รู้ว่าพวกมันมีแผนอะไรซ้อนไว้อีก หมอหลินช่วยจัดพยาบาลมาเฝ้า...""ไม่... ต้อง... เอาใคร... เข้ามา..."เสียงแหบพร่าแ

แสงแดดอ่อนละมุนของเช้าวันใหม่ สาดส่องลอดผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์หินอ่อน พายุฝนที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งตลอดทั้งคืนได้สงบลงแล้ว เหลือเพียงเสียงเกลียวคลื่นที่กระทบฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บรรยากาศภายนอกดูเงียบสงบ แตกต่างจากพายุอารมณ์และความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในห้องนี้อย่างสิ้นเชิงหยางเฟยหลงค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่โจมตีโสตประสาทคือความปวดหนึบที่บริเวณหัวไหล่ซ้ายราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบซ้ำๆ บาดแผลจากการถูกลอบยิงเมื่อคืนยังคงประท้วงการขยับตัว ทว่าสิ่งที่ทำให้มาเฟียหนุ่มรู้สึกประหลาดใจที่สุด ไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นความรู้สึกปลอดโปร่ง อาการไข้ขึ้นสูงจนหนาวสั่นและภาพฝันร้ายที่คอยตามหลอกหลอนเมื่อคืนได้มลายหายไปสิ้น ร่างกายของเขาแม้จะอ่อนเพลียแต่ก็ไม่ได้รุมๆ ด้วยพิษไข้เหมือนตอนที่สลบไปเขาขยับศีรษะเล็กน้อย ก่อนที่ลมหายใจจะสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นและน้ำหนักเบาหวิวที่ทาบทับอยู่บริเวณท่อนแขนข้างขวาที่ไม่ได้บาดเจ็บ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองไปด้านข้าง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาหัวใจที่เคยด้านชาและเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกขอ

คำขู่ที่เต็มไปด้วยความหวงแหนและเผด็จการนั้น ทำให้พิมรดารู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงไขสันหลัง เธอรู้ดีว่าผู้ชายอย่างหยางเฟยหลงพูดจริงและทำจริง ต่อให้ไม่มีโซ่ตรวนที่ข้อเท้า แต่เธอก็ยังคงถูกจองจำอยู่ในกรงขังที่มองไม่เห็น กรงขังที่ชื่อว่า 'อำนาจของตระกูลหยาง' หญิงสาวทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างจำนน หยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังเอ่อคลอเบ้า"ข...เข้าใจค่ะ ฉันจะไม่หนี..." เธอตอบเสียงแผ่วเบา ยอมจำนนต่อโชคชะตาอย่างราบคาบเฟยหลงจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเธอเพื่อประเมินความสัตย์จริง เมื่อเห็นว่ากวางน้อยยอมสิ้นฤทธิ์และยอมรับสถานะของตนเองอย่างแท้จริง เขาจึงค่อยๆ ปล่อยมือออกจากข้อมือของเธอ พิมรดารีบรวบรวมชามและแก้วน้ำ เดินกะเผลกออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วราวกับหนีผี ช่วงสายของวัน อาการของเฟยหลงดีขึ้นตามลำดับ แต่หมอหลินยังคงสั่งให้นอนพักนิ่งๆ ห้ามขยับเขยื้อนหัวไหล่ พิมรดาถูกสั่งให้ออกมานั่งรอรับใช้ที่โซฟาด้านนอกห้องนอน เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเวลาพักผ่อนของเจ้านายในขณะที่พิมรดากำลังนั่งเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ คิดถึงมารดาที่ป่านนี้คงจะร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็เดินเข้าม