All Chapters of กรงขังรักมาเฟียทมิฬ: Chapter 11 - Chapter 20

คำขู่ที่หยาบโลนและตรงไปตรงมาทำเอาพิมรดาเบิกตากว้างด้วยความช็อค เลือดในกายเย็นเฉียบ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เธอรู้ดีว่าผู้ชายป่าเถื่อนอย่างเขา พูดจริงและทำจริงแน่!"ม...ไม่เอา..." เธอส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา ความพยศที่เคยมีพังทลายลงราบคาบเหลือเพียงความหวาดกลัวจับใจ "อย่าทำอะไรฉันเลยนะ... ฉันกลัวแล้ว..."เฟยหลงจ้องมองหยาดน้ำตาที่ไหลรินและความหวาดกลัวที่ฉายชัดในแววตาของเธอ ความพึงพอใจในอำนาจแล่นพล่านในอก แต่ลึกๆ แล้วเขากลับรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นเธอร้องไห้หนักขนาดนี้ ชายหนุ่มสะบัดหน้าไล่ความรู้สึกบ้าๆ นั้นทิ้งไป เขาคลายมือที่บีบคางเธอออก เปลี่ยนมาลูบไล้ริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธออย่างคุกคามแทน"งั้นก็ทำตัวให้มันว่าง่ายๆ! อย่าท้าทายความอดทนของฉัน!" เขาประกาศกร้าว ก่อนจะผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน"อาเว่ย! ไปตามหมอหลินมาจัดการเจาะน้ำเกลือให้ผู้หญิงคนนี้ใหม่เดี๋ยวนี้!" เฟยหลงหันไปตวาดสั่งลูกน้องที่ยืนรออยู่หน้าประตู ก่อนจะหันกลับมาปรายตามองพิมรดาที่นอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนเตียงเป็นครั้งสุดท้าย"และจำคำพูดของฉันไว้ให้ดี ซินเหยียน... ถ้าสายน้ำเกลือนั่นหลุดออกอีก เธอได้เจอ 'นร

พูดจบ เขาก็ผลักร่างเธอลงไปกองกับพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ แล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไป ทิ้งให้พิมรดานั่งร้องไห้ตัวสั่นอยู่ท่ามกลางเศษแก้วและคราบไวน์ พิมรดายกมือขึ้นกอดตัวเองแน่น ร้องไห้จนแทบขาดใจ เธอหวาดกลัว... กลัวเหลือเกินว่าสักวันหนึ่ง ความอดทนของเขาจะสิ้นสุดลง และเธอจะต้องตกเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์ กลายเป็นของเล่นระบายความแค้นและความใคร่ที่ไม่มีวันได้เห็นแสงสว่างอีกต่อไปแต่ท่ามกลางความหวาดกลัวนั้น ความเข้มแข็งลึกๆ ในใจก็ถูกจุดประกายขึ้น เธอจะไม่ยอมแพ้! เธอจะไม่ยอมตกเป็นทาสของมาเฟียเลวคนนี้ไปตลอดชีวิต! พิมรดาปาดน้ำตาออกจากแก้ม แววตาที่เคยอ่อนแอแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นเธอต้องอดทน... ต้องทำตัวว่าง่ายเพื่อลดความหวาดระแวงของเขา และเฝ้ารอ... รอจังหวะเวลาที่เหมาะสมที่สุด เพื่อหาทางหนีออกไปจากนรกขุมนี้ให้จงได้!นาฬิกาเรือนเก่าบนผนังห้องเก็บของ ที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องนอนซอมซ่อ บอกเวลาเกือบเที่ยงคืน ร่างเล็กบอบบางของพิมรดาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงสปริงแข็งๆ อย่างหมดสภาพ หยาดเหงื่อชื้นซึมไปทั่วกรอบหน้าและแผ่นหลัง หน้าที่ ‘ทาสรับใช้ส่วนตัว’ ที่

มาเฟียหนุ่มสบถลั่น ก่อนจะขว้างแก้วคริสตัลในมืออัดกระแทกกำแพงจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เขาไม่เคยแพ้ใคร... แต่ทำไมกับแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เป็นสายเลือดของศัตรู... เขาถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสูญเสียการควบคุมไปทุกทีเช้าวันรุ่งขึ้น คำสั่งประกาศิตของหยางเฟยหลงก็ถูกนำมาปฏิบัติอย่างเฉียบขาด พิมรดาถูกบอดี้การ์ดคุมตัวให้เก็บข้าวของที่มีเพียงน้อยนิด ย้ายออกจากห้องเก็บของซอมซ่อ ก้าวเข้าสู่ 'ห้องนอนใหญ่' ที่เป็นดั่งรังของมังกรทมิฬอย่างเป็นทางการ ห้องนอนของเฟยหลงกว้างขวางและหรูหราเกินบรรยาย ตกแต่งด้วยโทนสีดำ เทา และทองที่สะท้อนถึงอำนาจและความเย่อหยิ่งของเจ้าของห้อง ผนังกระจกบานใหญ่เผยให้เห็นวิวทะเลกว้างไกลสุดสายตา ทว่าสำหรับพิมรดา ความกว้างขวางนี้กลับทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออก มันไม่ต่างอะไรกับลานประหารที่เธอต้องมาทนรับผลกรรมที่ตนไม่ได้ก่อ"ไปเตรียมน้ำอุ่นให้ฉันอาบ"เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง พิมรดาสะดุ้งเฮือก หันไปมองหยางเฟยหลงที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาในห้อง เขาปลดกระดุมเสื้อสูทออกอย่างหงุดหงิด โยนมันทิ้งลงบนโซฟาหนังอย่างไม่ไยดี นัยน์ตาคมกริบปรายมองร่างเล็กที่ยืนสั่นเทาอยู่กลางห้อง"ยืนบื้

สองชั่วโมงต่อมา ณ เกาะมังกรดำเสียงคำรามของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ดังสนั่นหวั่นไหว บอดี้การ์ดชุดดำนับสิบชีวิตวิ่งหน้าตั้งมารวมตัวกันที่ลานจอด เมื่อเห็นว่าผู้ที่ก้าวลงมาคืออดีตผู้นำตระกูลหยางและจางจื่อรั่ว ทุกคนก็หน้าซีดเผือด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเอ่ยปากขวางทาง นายท่านผู้เฒ่าหยางเดินนำหน้าด้วยท่วงท่าทรงอำนาจ โดยมีจื่อรั่วคอยพยุงและลอบยิ้มเยาะอยู่ในใจ เธอพาชายชราเดินตรงดิ่งขึ้นไปยังชั้นสอง มุ่งหน้าสู่ห้องพักปริศนาที่เธอเคยถูกไล่ตะเพิดออกมา"เปิดประตู!" ชายชราตวาดสั่งลูกน้องของเฟยหลงที่ยืนหน้าซีดอยู่หน้าห้อง"เอ่อ... นายท่านผู้เฒ่าครับ... คือว่า..." อาเว่ยที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาถึง เหงื่อแตกพลั่ก ก้มหน้าตอบเสียงตะกุกตะกัก "ผู้หญิงคนนั้น... ไม่ได้อยู่ห้องนี้แล้วครับ"จื่อรั่วหูผึ่ง รีบแหวขึ้นมาทันที "หมายความว่ายังไง! เฟยหลงพานังนั่นหนีไปแล้วเหรอ!""ป...เปล่าครับ" อาเว่ยหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าสบตาใคร "นายท่านหยาง... สั่งให้ย้ายเธอเข้าไปอยู่ที่ห้องนอนใหญ่... ห้องเดียวกับนายท่านครับ""อะไรนะ!!" คำตอบนั้นเหมือนระเบิดที่ลงกลางวง จื่อรั่วกรีดร้องออกมาด้วยความริษยาจนหน้าดำหน้าแดง ในขณะที่นายท่านผู้เฒ่า

ความมืดมิดและหนาวเหน็บ คือเพื่อนเพียงสองสิ่งของพิมรดาในยามนี้ ห้องใต้ดินของคฤหาสน์ตระกูลหยางไม่ต่างอะไรจากขุมนรกที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายสติสัมปชัญญะของมนุษย์ กลิ่นอับชื้นของเชื้อราและดินโคลนลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ อากาศที่เย็นเฉียบกรีดแทงทะลุเสื้อผ้าบางเบาจนบาดลึกถึงกระดูกติ๋ง... ติ๋ง...เสียงหยดน้ำที่ร่วงหล่นจากท่อเหล็กเก่าๆ กระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องไปทั่วความเงียบงัน มันเป็นเสียงเดียวที่ย้ำเตือนว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ พิมรดานั่งขดตัวกอดเข่าแน่นอยู่ที่มุมห้อง ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ความหวาดกลัวเกาะกินหัวใจจนภาพหลอนเริ่มคืบคลานเข้ามาในหัว ทุกครั้งที่หลับตา เธอจะเห็นแววตาดุดันของมัจจุราชหนุ่มที่พร้อมจะฉีกกระชากร่างของเธอให้แหลกเป็นชิ้นๆแอ๊ด...เสียงบานประตูเหล็กหนักอึ้งถูกเปิดออก แสงสว่างจ้าจากไฟฉายสาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา พิมรดาสะดุ้งเฮือก ถอยกรูดจนแผ่นหลังชิดกำแพงด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัว แต่เมื่อดวงตาปรับแสงได้ เธอก็พบว่าคนที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่หยางเฟยหลง แต่เป็นอาเว่ยบอดี้การ์ดคนสนิทของเขา อาเว่ยเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ในมือของเขา