กรงขังรักมาเฟียทมิฬ

มหานครเซี่ยงไฮ้ในยามค่ำคืนไม่เคยหลับใหล แสงไฟนีออนหลากสีสันสาดส่องกระทบตึกระฟ้าและสายฝนโปรยปรายที่ตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย สร้างภาพสะท้อนที่ทั้งงดงามและเยือกเย็น ท่ามกลางความเจริญรุ่งเรืองที่พุ่งทะยานราวกับมังกรผงาดฟ้า เมืองนี้ยังคงซุกซ่อนความลับและเงามืดเอาไว้ในตรอกซอกซอยและสถานบันเทิงระดับไฮเอนด์ที่คนธรรมดาไม่อาจเอื้อมถึงสำหรับพิมรดาหรือที่เพื่อนร่วมคลาสเรียนเรียกเธอว่าซินเหยียน เซี่ยงไฮ้ไม่ใช่แค่เมืองแห่งความฝัน แต่มันคือสมรภูมิชีวิต หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปีในฐานะนักเรียนแลกเปลี่ยนด้านการออกแบบแฟชั่นจากประเทศไทย ต้องแบกรับภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าบ่าเล็กๆ ของเธอจะรับไหว เธอไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อไขว่คว้าปริญญา แต่เป้าหมายหลักที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ คือการมาช่วยมารดาตามหาบิดาชาวจีนที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อหลายปีก่อน ทิ้งไว้เพียงสร้อยคอเงินสลักลายโบราณเส้นหนึ่งที่เป็นดั่งของดูต่างหน้าและเบาะแสเดียวที่พวกเธอมีค่าครองชีพที่สูงลิ่วในเซี่ยงไฮ้ บวกกับค่าใช้จ่ายในการตามหาพ่อ ทำให้พิมรดาต้องทำงานพาร์ทไทม์อย่างหนักหน่วง เธอต้องซ่อนรูปโฉมที่แท้จริงของตัวเองเอาไว้ ภายใต้แว่นตาหนาเตอะก

บาดแผลในใจที่ถูกเย็บปิดไว้ด้วยความเย็นชา บัดนี้ถูกฉีกทึ้งออกอย่างหยาบคาย ความแค้นที่ฝังรากลึกมานานนับสิบห้าปีปะทุขึ้นมาประดุจลาวาเดือดพล่าน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนบอดี้การ์ดรอบข้างต้องก้าวถอยหลังด้วยความหวาดหวั่น บรรยากาศรอบตัวหยางเฟยหลงเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเกรี้ยวกราด ระดับทำลายล้าง มัจจุราชได้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลแล้วพิมรดาที่เพิ่งตั้งสติได้ สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายร่างสูงตรงหน้า และต้องสั่นสะท้านไปทั้งดวงใจ แววตาที่เขาเคยมองเธอด้วยความตกตะลึงในความงาม บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง อาฆาตแค้น และดำมืดจนน่าขนลุก ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือ ก่อนที่พิมรดาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เฟยหลงก็ก้าวพรวดเดียวเข้ามาประชิดตัวเธอ รองเท้าหนังอิตาลีราคาแพงของเขาเหยียบย่ำลงบนเศษกระจกที่แตกกระจายจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบชวนสยดสยอง"อ๊ะ!"พิมรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อมือหนาที่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กพุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่ลำคอระหงของเธออย่างรุนแรงและไร้ความปรานี เฟยหลงออกแรงบีบ และกระชากร่

แต่ไม่ทันเสียแล้ว ร่างสูงก้าวพ้นขอบประตูไป ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อแข็งจะปิดกระแทกใส่หน้าเธออย่างแรงกริ๊ก!เสียงล็อคกุญแจจากด้านนอกดังขึ้นอย่างชัดเจน ตัดขาดพิมรดาออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง หญิงสาวทุบประตูไม้สุดแรงเกิด ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจนแสบคอ แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบรับกลับมานอกจากความเงียบสงัดของคฤหาสน์หลังใหญ่ พิมรดาทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าพิงบานประตู น้ำตาแห่งความสิ้นหวังพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป เธอถูกจองจำอยู่ในกรงเล็บของมังกรทมิฬอย่างสมบูรณ์แบบ โดยที่เธอเองก็ไม่รู้เลยว่า... นรกขุมนี้จะคงอยู่ไปอีกนานแค่ไหน และเธอจะเอาชีวิตรอดจากผู้ชายที่ชื่อ ‘หยางเฟยหลง’ ได้อย่างไรแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า พยายามเล็ดลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านกำมะหยี่สีทึบเข้ามาภายในห้องกว้าง ทว่าไม่อาจขับไล่ความหนาวเหน็บและบรรยากาศอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่แทบทุกตารางนิ้วได้เลย พิมรดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วทั้งร่าง ศีรษะของเธอหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วจากการกระแทกเมื่อคืน เปลือกตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น ภาพเพดานห้องสไตล์ยุโรปที่ประดับด้วย

เฟยหลงไม่ฟังเสียงอ้อนวอน เขาพลิกตัวเธอให้นอนหงายราบไปกับเตียง กดตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มต้นการลงทัณฑ์ที่แสนป่าเถื่อนและเร่าร้อน เขาทั้งจูบ ทั้งซุกไซ้ ทั้งขบเม้มไปทั่วทุกตารางนิ้วที่ริมฝีปากและฝ่ามือร้อนผ่าวจะลากผ่าน ทุกสัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความรุนแรง หยาบกระด้าง ทว่ากลับแฝงไปด้วยความปรารถนาอันลึกล้ำที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้ความเจ็บปวดทางกายผสมปนเปกับความอัปยศอดสูทางใจ พิมรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแตกสลายกลายเป็นเสี่ยงๆ ภายใต้เงื้อมมือของซาตานร้าย ร่างกายของเธอถูกบังคับให้ตอบสนองต่อสัมผัสที่คุกคามนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสียงสะอื้นไห้ของเธอดังระงมไปทั่วห้อง แต่กลับไม่มีใครสามารถยื่นมือเข้ามาช่วยเธอได้เลยในนรกขุมนี้ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจรู้ การดิ้นรนขัดขืนของพิมรดาค่อยๆ อ่อนแรงลงเรื่อยๆ ร่างกายที่บอบช้ำจากการถูกกระแทกเมื่อคืน ประกอบกับความเครียด ความหวาดกลัว และการถูกรังแกอย่างหนักหน่วง ทำให้ขีดจำกัดของร่างกายเธอมาถึงจุดสิ้นสุดลมหายใจของหญิงสาวเริ่มหอบถี่และติดขัด อุณหภูมิในร่างกายที่เคยเย็นเฉียบกลับร้อนผ

ปัง!!เสียงประตูห้องทำงานที่อยู่ถัดไปไม่ไกลถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง หยางเฟยหลงก้าวออกมาด้วยใบหน้าทะมึนทึง ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพญามัจจุราช รังสีความโกรธแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในโถงทางเดินลดฮวบลงอย่างฉับพลัน"เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!!" เขาตวาดลั่นจนทุกคนสะดุ้งสุดตัวจื่อรั่วหันขวับไปหาชายหนุ่ม รีบวิ่งเข้าไปเกาะแขนเขาพร้อมกับชี้หน้าไปที่ประตูห้อง "เฟยหลง! คุณซ่อนใครไว้ในนั้น! นังแพศยาที่ไหนมันกล้ามาเหยียบเกาะนี้ ฉันเป็นคู่หมั้นคุณนะ คุณทำแบบนี้หยามเกียรติฉันเกินไปแล้ว สั่งให้คนเปิดประตูเดี๋ยวนี้ ฉันจะเข้าไปฉีกอกมัน!"เฟยหลงสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของจื่อรั่วอย่างแรงจนเธอเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นพรม นัยน์ตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้น ด้วยความรังเกียจและเกรี้ยวกราดถึงขีดสุด"ฉันเตือนเธอแล้วใช่ไหม จื่อรั่ว ว่าอย่าแส่เรื่องของฉัน!" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและเฉียบขาดจนคนฟังขนลุกซู่ "ผู้หญิงที่อยู่ในห้องนั้น จะเป็นใคร มันก็ไม่ใช่กงการอะไรของเธอ! และจำใส่สมองเอาไว้ การหมั้นบ้าบ่อนั่นมันก็แค่เรื่องธุรกิจตลกๆ ที่ผู้ใหญ่ตกลงกันเอง ฉัน-ไม่-เคย-ยอม-รับ!"จื่อรั่วหน้าชาน้ำตาคลอเบ้า "คุณ