กรงขังรักมาเฟียทมิฬ

บทนำ : รอยเลือดและคำสาปแช่ง

มหานครเซี่ยงไฮ้... เมื่อสิบห้าปีก่อน

เปรี้ยง!!

เสียงสายฟ้าฟาดกึกก้องกัมปนาทฉีกกระชากความมืดมิดของค่ำคืนที่พายุโหมกระหน่ำ สายฝนสาดซัดเข้าใส่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลหยางอย่างบ้าคลั่ง ทว่าเสียงคำรามของธรรมชาติ กลับไม่อาจกลบเสียงหวีดร้องและเสียงปืนที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์ได้เลย

ภายในตู้เสื้อผ้าไม้สักเก่าแก่ที่ทั้งมืดและแคบ ร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสิบขวบกำลังนั่งขดตัวสั่นสะท้าน สองมือเล็กยกขึ้นปิดหูแน่น น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลอาบแก้มที่ซีดเผือด 'หยางเฟยหลง' พยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้สุดชีวิตตามคำสั่งสุดท้ายของมารดาที่ต้อนเขาเข้ามาซ่อนในนี้

"อย่าส่งเสียงนะลูก... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เฟยหลงห้ามออกมาเด็ดขาด"

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งลอยลอดช่องว่างใต้ประตูตู้เข้ามาเตะจมูก เด็กชายค่อยๆ ลดมือลงจากหู รวบรวมความกล้าขยับตัวเข้าไปใกล้บานประตูไม้ ขยับดวงตาที่สั่นระริกมองลอดผ่านช่องระแนงเล็กๆ ออกไปสู่ห้องทำงานของบิดา

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า... คือฝันร้ายที่จะสลักลึกลงไปในวิญญาณของเขาตราบชั่วชีวิต!

ร่างสูงใหญ่ของผู้นำตระกูลหยาง ผู้เป็นบิดาที่เขาเคารพรัก นอนจมกองเลือดสีแดงฉานอยู่กลางห้อง โดยมีมารดาของเขานั่งทรุดตัวกอดร่างไร้วิญญาณนั้นพลางร้องไห้แทบขาดใจ ล้อมรอบด้วยกลุ่มชายชุดดำสวมหน้ากากนับสิบคนที่ถือปืนจ่อตรงมาที่เธอ

ทว่า... สิ่งที่ทำให้หัวใจของเด็กชายเฟยหลงแตกสลาย ไม่ใช่เพียงภาพการตายของบิดา แต่เป็นร่างของชายอีกคนที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มมือสังหารเหล่านั้น

'หลี่เฉิน'

ชายผู้เป็นมือขวาคนสนิท ชายที่บิดาของเขารักและไว้ใจดั่งพี่น้องร่วมสาบาน ชายที่เฟยหลงเคารพเรียกขานว่า 'คุณลุง' มาตั้งแต่จำความได้ บัดนี้... หลี่เฉินกลับยืนถือปืนด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยความเสียใจใดๆ อยู่ฝั่งเดียวกับศัตรู!

"ทำไม... ทำไมแกทำแบบนี้หลี่เฉิน!" มารดาของเฟยหลงกรีดร้องทั้งน้ำตา เงยหน้าขึ้นมองชายทรยศ "พี่หยางดีกับแกแค่ไหน ทำไมแกถึงเปิดประตูรับพวกมันเข้ามาฆ่าเขา!"

หลี่เฉินไม่ตอบคำถามนั้น นัยน์ตาของเขาหลุบต่ำลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หันใบหน้ามาทางตู้เสื้อผ้าไม้สักที่เฟยหลงซ่อนตัวอยู่

เสี้ยววินาทีนั้น... สายตาของหลี่เฉินประสานเข้ากับดวงตาที่เบิกกว้างของเด็กชายผ่านช่องระแนงไม้ เฟยหลงเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก เขามั่นใจว่าลุงหลี่เห็นเขา! ลุงหลี่รู้ว่าเขาซ่อนตัวอยู่ตรงนี้!

แต่หลี่เฉินกลับละสายตาออกไปอย่างเย็นชา เขาหันหลังเดินก้าวออกไปจากห้องทำงาน ทิ้งประโยคสั้นๆ ที่บาดลึกถึงกระดูกดำไว้เบื้องหลัง

"จัดการให้เรียบร้อย... อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว"

ปัง!!

สิ้นคำสั่งของชายทรยศ เสียงปืนนัดสุดท้ายก็ดังสนั่นขึ้น ร่างของมารดาที่เฟยหลงรักยิ่งกว่าชีวิตร่วงหล่นลงทาบทับร่างของบิดา เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นพรม

"แม่!!!"

เฟยหลงแผดเสียงกรีดร้องสุดเสียงในใจ สองมือเล็กยกขึ้นปิดปากตัวเองแน่นจนฟันกัดริมฝีปากตัวเองเลือดซิบ เพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกไป ร่างกายของเด็กชายสั่นเทาอย่างรุนแรงราวกับจับไข้ น้ำตาสายเลือดไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย เขาได้แต่มองดูศัตรูเดินจากไป ทิ้งซากศพของบุพการีไว้ให้เขาดูต่างหน้า

ในค่ำคืนที่เหน็บหนาวและมืดมิดที่สุดในชีวิต ความหวาดกลัวและความอ่อนแอของเด็กชายวัยสิบขวบได้ตายจากไปพร้อมกับบิดามารดาของเขา สิ่งที่หล่อหลอมขึ้นมาใหม่ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด คือความเกลียดชังที่ลุกโชนดั่งไฟนรก และความแค้นที่ฝังลึกลงไปในทุกอณูของเส้นเลือด

ดวงตาที่เคยสดใสไร้เดียงสา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดและเย็นเยียบดุจมัจจุราช เฟยหลงจ้องมองรอยเลือดบนพื้นพรม พร้อมกับสาบานกับตัวเองด้วยวิญญาณทั้งหมดที่มี

‘หลี่เฉิน... แกทรยศครอบครัวฉัน แกพรากทุกอย่างไปจากฉัน... สักวันหนึ่ง ฉันจะลากคอแกมาคุกเข่าขอขมาหน้าหลุมศพพ่อกับแม่... และต่อให้แกตายไปแล้ว ฉันก็จะตามล่าล้างผลาญสายเลือดของแกทุกดวงวิญญาณ จะขยี้ให้แหลกคามือ จะทรมานให้พวกมันต้องร้องขอความตายยิ่งกว่าที่พ่อกับแม่ฉันต้องเจอ!’

สิบห้าปีต่อมา...

ณ ไนท์คลับระดับไฮเอนด์ 'ดราก้อนส์ เลานจ์' มหานครเซี่ยงไฮ้

เสียงดนตรีเบสหนักหน่วงกระแทกจังหวะหัวใจ หยางเฟยหลงในวัยยี่สิบห้าปี นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาวีไอพี นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองผู้คนเบื้องล่างด้วยความเย่อหยิ่งและไร้ความรู้สึก บัดนี้ เขาไม่ใช่เด็กชายที่ซ่อนตัวร้องไห้ในตู้เสื้อผ้าอีกต่อไป แต่เขาคือ 'มังกรทมิฬ' ผู้นำตระกูลหยางที่ทรงอิทธิพลและโหดเหี้ยมที่สุดในโลกใต้ดิน

เวลาสิบห้าปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยลืมคำสาปแช่งในคืนนั้นแม้แต่วินาทีเดียว เขาพลิกแผ่นดินตามหาหลี่เฉินและครอบครัวของมันแทบพลิกแผ่นดิน แต่พวกมันกลับหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับระเหยกลายเป็นไอ

จนกระทั่งคืนนี้... คืนที่โชคชะตาเล่นตลก นำพาสายเลือดของคนทรยศ ให้เดินมาสะดุดล้มลงแทบเท้าของเขา... พร้อมกับสร้อยคอรูปมังกรคาบดาบที่เป็นดั่งสัญลักษณ์แห่งความตาย!

มัจจุราชได้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลแล้ว และกรงขังแห่งความแค้น... ก็พร้อมที่จะเปิดต้อนรับเหยื่อตัวน้อยของมัน!