Todos os capítulos de ข้าคือนางร้ายที่หมายปอง(เตียง)ของพระรอง: Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 21 : วันวิวาห์... บททดสอบหน้าประตูจวนและแล้วฤกษ์งามยามดีก็มาถึง! ภาพลักษณ์อันแสนเยียบเย็นของหน่วยผู้ตรวจการลับถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยริ้วขบวนรับเจ้าสาวสีแดงตระการตาที่ทอดยาวพาดผ่านใจกลางเมืองหลวง เสียงดนตรีปี่พาทย์บรรเลงก้องประชันกับเสียงโห่ร้องยินดี ความยิ่งใหญ่ของขบวนและองครักษ์ฝีมือดีที่เดินเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ทำเอาชาวบ้านสองฝั่งถนนต่างแห่ชะโงกหน้ามามุงดูด้วยความตื่นตะลึงจนแทบหยุดหายใจลู่หวูเหยียนปรากฏกายบนหลังม้าเหงื่อโลหิตสีดำขลับ วันนี้เขาละทิ้งชุดสีทะมึน สวมเพียงชุดมงคลสีแดงสดปักลายกิเลนสีทอง สวมกวานหยกครอบผม ใบหน้าที่เคยเรียบตึงดุจน้ำแข็ง บัดนี้กลับประดับไปด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ทำเอาสตรีทั้งเมืองหลวงใจละลายไปตามๆ กันทว่าเมื่อขบวนเดินทางมาถึงหน้าจวนตระกูลเสิ่น ประตูจวนกลับถูกปิดสนิท เบื้องหน้ามีแม่ทัพหนุ่มเสิ่นอวี้ยืนถือทวนขวางทางอยู่“อยากรับน้องสาวข้าไป ไม่ใช่ง่ายๆ ใต้เท้าลู่!” เสิ่นอวี้ประกาศกร้าว “ด่านกั้นประตูวันนี้ หากท่านรับการโจมตีจากทวนของข้าได้สามกระบวนท่าโดยไม่ชักดาบ ข้าถึงจะยอมหลีกทางให้!”เหล่าข้ารับใช้ในจวนและองครักษ์เสื้อแพรต่างพากันกลั้นหายใ

บทที่ 23 : คำอธิษฐานที่ไร้การตอบรับสายน้ำอุ่นจัดจากฝักบัวไหลชโลมรดเรือนร่างบาง ทว่าความอุ่นนั้นกลับไม่อาจแทรกซึมผ่านผิวเนื้อ เพื่อชะล้างความหนาวเหน็บที่เกาะกินลึกถึงขั้วหัวใจออกไปได้เลยหลินเจียวในโลกปัจจุบันยืนเหม่อลอยอยู่ท่ามกลางม่านน้ำ หยาดน้ำตาอุ่นร้อนรินไหลปะปนไปกับสายน้ำอย่างเงียบงัน ภาพความทรงจำในโลกนิยายฉายชัดในห้วงความคิด... เธอคิดถึงเขาเหลือเกิน คิดถึงลู่หวูเหยียนจนแทบขาดใจหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนมาสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสีอ่อน หญิงสาวเดินก้าวเท้าที่หนักอึ้งมาทิ้งตัวลงบนโซฟา ดวงตาที่บวมช้ำทอดมองไปยัง 'ป้ายหยกขาวพระราชทาน' บนโต๊ะกระจก... ตราอาญาสิทธิ์ผ่านเข้าออกหน่วยผู้ตรวจการลับที่ฮ่องเต้เคยมอบให้เธอ วัตถุโบราณชิ้นนี้คือหลักฐานเพียงหนึ่งเดียวที่ย้ำเตือนว่า เรื่องราวความรักที่เพิ่งพานพบ ไม่ใช่เพียงความฝันตื่นหนึ่ง!เดี๋ยวก่อนนะ...จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว หลินเจียวเบิกตากว้าง ร่างบางผุดลุกขึ้นจากโซฟาอย่างแรงราวกับเพิ่งนึกถึงจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่สุดออก“หนังสือนิยาย... หนังสือนิยายเรื่องนั้น!”หญิงสาวพุ่งตรงไปยังชั้นหนังสือไม้มุมห้อง มือเล็กที่สั่นเทาไล่กวาดไปตามสันหนังสืออย่า

บทที่ 25 : รอยยิ้มที่ลบเลือนฝันร้ายสัมผัสแผ่วเบาที่ลูบไล้เส้นผม ประกอบกับไออุ่นจากฝ่ามือเล็ก ปลุกให้ลู่หวูเหยียนหลุดพ้นจากห้วงนิทราอันแสนสั้น ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณระแวดระวัง ทว่าทันทีที่เปลือกตาเปิดขึ้น นัยน์ตาสีรัตติกาลก็พลันเบิกกว้างภาพแรกที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา คือใบหน้าจิ้มลิ้มของเสิ่นเจียวเจียวที่กำลังส่งยิ้มบางๆ มาให้... รอยยิ้มนั้นแม้จะดูอิดโรย ทว่ากลับงดงามและสว่างไสวที่สุดในสายตาของเขาหัวใจที่เคยเต้นอย่างตายด้าน บัดนี้กลับมากระหน่ำเต้นด้วยความปีติอีกครั้ง ความรู้สึกทรมานเจียนตาย ความโศกเศร้าที่กัดกินลึกถึงกระดูก และความหนักอึ้งที่กดทับวิญญาณมาตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืน... มลายหายไปจนสิ้น ราวกับหมอกควันที่ถูกแสงตะวันแผดเผาชายหนุ่มจ้องมองสตรีตรงหน้าไม่วางตา ลมหายใจเข้าออกของนางคือเครื่องยืนยันชั้นดีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน... สวรรค์ไม่ได้พรากหัวใจของเขาไปอย่างถาวร“ท่านพี่...” น้ำเสียงแหบพร่าทว่าหวานล้ำเอื้อนเอ่ยทำลายความเงียบ เสิ่นเจียวเจียวขยับฝ่ามือที่แนบอยู่บนแก้มสากของเขาเบาๆ นัยน์ตาคู่สวยเอ่อท้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความรัก “ข้ารักท่าน... รักท่านเหลือเกินเจ้าค่ะ”ค

บทที่ 27 : รอยร้าวและคำว่า 'หย่า'รถม้าแล่นมาจอดเทียบหน้าประตูจวนผู้ตรวจการลับ อาสือเดินนำหน้าชุนเถาที่เอาแต่สะอื้นไห้มาตลอดทาง หญิงสาวก้าวเท้าตามไปดั่งคนไร้วิญญาณ ในใจเตรียมตัวรับความจริงอันแสนปวดร้าว ว่าตนคงได้เห็นเพียงร่างที่เย็นชืดของคุณหนูอันเป็นที่รักเมื่อมาถึงหน้าเรือนหอที่เงียบสงัด อาสือผลักบานประตูไม้แกะสลักให้เปิดออกอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมของกำยานผสมผสานกับกลิ่นยาต้มจางๆ ลอยมากระทบจมูกชุนเถากลั้นหายใจ สองมือเล็กสั่นเทาขณะก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไปภายในห้องนอน... ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้นางต้องเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ!บนเตียงหลังใหญ่... เสิ่นเจียวเจียวกำลังนั่งพิงพนักเตียงอยู่ตรงนั้น!แม้วงหน้าของหญิงสาวจะยังคงซีดเซียวอิดโรย ทว่าดวงตากลมโตที่ทอดมองมาทางนางนั้นทอประกายความอบอุ่น และรอยยิ้มบางๆ ที่ประดับอยู่บนมุมปาก คือหลักฐานชั้นดีว่าสตรีตรงหน้าไม่ใช่ภูตผีหรือร่างไร้วิญญาณข้างกายของนาง มีร่างสูงใหญ่ของลู่หวูเหยียนยืนเคียงข้างอยู่ไม่ห่าง แววตาของมัจจุราชหน้าหยกที่เคยมองผู้คนอย่างเย็นชา บัดนี้กลับแฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลยามทอดมองภรรยาของตน“ชุนเถา...” น้ำเสียงแหบพร

บทที่ 29 : สัมผัสแห่งรักเมื่อบานประตูเรือนหอถูกปิดลงพร้อมกับการจากไปของซูชิงชิง ความเงียบสงบก็หวนกลับมาครอบครองพื้นที่อีกครั้ง เสิ่นเจียวเจียวหันใบหน้ากลับมา ก่อนจะเอ่ยเรียกบุรุษที่ยืนเร้นกายอยู่ในมุมมืดของห้องมาตลอดการสนทนา“ท่านพี่... ท่านได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?”ร่างสูงใหญ่ในชุดสีนิลค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด ลู่หวูเหยียนพยักหน้ารับช้าๆ แววตาของเขาเคร่งเครียดและเย็นเยียบเสิ่นเจียวเจียวจงใจให้เขาหลบอยู่ตรงมุมห้อง เพื่อรับฟังเรื่องราวทุกอย่างพร้อมกับสหายของนางแต่แรก เพราะหากให้มัจจุราชหน้าหยกผู้นี้ออกมายืนตระหง่านอยู่ข้างเตียง ซูชิงชิงคงหวาดผวาและอึดอัดจนไม่กล้าปริปากเอื้อนเอ่ยสิ่งใดเป็นแน่ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงเคียงข้างนาง นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ไปด้วยรังสีสังหาร“หากสิ่งที่เจ้าเห็นในนิมิตคือความจริง... เช่นนั้นข้าก็จะบุกไปบั่นคอองค์รัชทายาทเสียตั้งแต่คืนนี้ เรื่องราวทุกอย่างจะได้จบลง” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “และหากสวรรค์ต้องการคนชดใช้ความผิด ก็ให้ข้าเป็นผู้รับโทษทัณฑ์แต่เพียงผู้เดียว ขอเพียงเจ้าและครอบครัวปลอดภัย ข้าย่อมไม่เสียดายชีวิต”เพียะ!