Todos os capítulos de ข้าคือนางร้ายที่หมายปอง(เตียง)ของพระรอง: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 11: ความรู้สึกของการมีคนรอคอยยามเหม่า ณ เหมืองเถื่อน หุบเขาอู๋ซานหมอกหนาทึบยามเช้าตรู่ปกคลุมไปทั่วหุบเขา ทว่าความเงียบสงบกลับถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าม้าและเสียงตะโกนก้อง!“ผู้บุกรุก! องครักษ์เสื้อแพรบุกมาแล้ว! ฆ่าพวกมันซะ!” หัวหน้าผู้คุมเหมืองเถื่อนตวาดลั่น ชักดาบเล่มเขื่องออกมากวัดแกว่ง เหล่าโจรภูเขาและผู้คุมเหมืองนับร้อยนายกรูกันออกมาจากที่ซ่อนหมายจะปะทะทว่าพวกมันประเมิน 'พญายมแห่งเมืองหลวง' ต่ำเกินไป...ลู่หวูเหยียนพุ่งทะยานลงจากหลังม้าดุจพญาเหยี่ยวถลาลม ดาบซิ่วชุนในมือถูกชักออกจากฝัก เปล่งประกายเย็นเยียบสะท้อนแสงรุ่งอรุณ ร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้า ทุกครั้งที่ตวัดดาบ เลือดสีสดจะสาดกระเซ็นลงบนพื้นดิน ไม่มีท่วงท่าสูญเปล่า ไม่มีแม้แต่ความปรานี!ฉัวะ! ฉัวะ! เคร้ง!เสียงโลหะปะทะกันและเสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วหุบเขา องครักษ์เสื้อแพรภายใต้การนำของลู่หวูเหยียนและอาสือบุกทะลวงแนวป้องกันของโจรแตกพ่าย“เข้าไปช่วยสตรีในกรงขังด้านหลังซะ!” ลู่หวูเหยียนตะโกนสั่งลูกน้อง ขณะที่ตนเองพุ่งตรงเข้าไปหาหัวหน้าผู้คุมเหมืองหัวหน้าผู้คุมรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ มันจึงตัดสินใจใช้แผนสกปรก

บทที่ 13 : คำชวนเดตของว่าที่ฮูหยินณ เรือนคุณหนูรอง จวนตระกูลหลี่เพล้ง!ถ้วยชาเคลือบชั้นดีถูกปาอัดกำแพงจนแตกกระจายเกลื่อนพื้น ตามด้วยเสียงกรีดร้องอย่างเหลืออดของสตรีที่เพิ่งแสดงบทบาทอ่อนแอปลิวลมเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน“เสิ่นเจียวเจียว! นังจิ้งจอกหน้าหนา! กล้าดีอย่างไรมาฉีกหน้าข้าต่อหน้าใต้เท้าลู่!”นัยน์ตาที่เคยใสซื่อบัดนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยความริษยาอาฆาต สาวใช้คนสนิทได้แต่คุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่มุมห้อง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง“คุณหนูรอง... ใจเย็นๆ ก่อนเถิดเจ้าค่ะ หากนายท่านมาเห็นเข้า...”“จะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร!” หลี่หว่านเอ๋อร์แผดเสียงหลี่หว่านเอ๋อร์กัดเล็บตัวเอง คิดหาวิธีเอาคืนอย่างรวดเร็ว ในเมื่อใช้ความน่าสงสารซึ่งๆ หน้าไม่ได้ผล นางก็ต้องใช้วิธีบีบบังคับทางอ้อม!“ไปเตรียมน้ำเย็นจัดมาให้ข้าอาบ! ข้าจะป่วยหนักเพราะความหวาดผวาจากเหตุการณ์ที่เหมืองเถื่อน! ในฐานะที่หน่วยผู้ตรวจการเป็นเจ้าของคดี... หากบุตรีของขุนนางขั้นสามอย่างข้าป่วยปางตาย ใต้เท้าลู่ก็ต้องถูกเบื้องบนกดดันให้มาเยี่ยมเยียนดูอาการข้าที่จวนอย่างเลี่ยงไม่ได้!”ริมฝีปากเหยียดยิ้มร้ายกาจ... เสิ่นเจียวเจียว คอยดูเถอะ ข้าจะแย

บทที่ 15 : คำสัญญาของบุรุษหน้าน้ำแข็งณ กองบัญชาการหน่วยผู้ตรวจการลับบรรยากาศภายในโถงบัญชาการเต็มไปด้วยความตึงเครียด ลู่หวูเหยียนเรียกตัวองครักษ์เสื้อแพรระดับหัวกะทิมาชุมนุมกันเพื่อวางแผนการใหญ่ แผนที่ถูกกางแผ่ออกบนโต๊ะไม้กว้างกลางโถง“คืนพรุ่งนี้ พวกมันจะลักลอบขนอาวุธเถื่อนผ่านทางศาลเจ้าร้างท้ายหมู่บ้านตงซาน อาสือ เจ้าจัดกำลังคนไปซุ่มดักรอที่นั่น...” ลู่หวูเหยียนสั่งการเสียงเฉียบขาดเสิ่นเจียวเจียวที่นั่งจิบชาอยู่มุมห้องเงียบๆ ไม่ได้เอ่ยขัดอันใด ทว่าในหัวของนางกำลังคิดอย่างหนัก... ศาลเจ้าร้างตงซาน? คุ้นๆ แฮะ... อ๊ะ! นึกออกแล้ว!ในเนื้อหานิยายต้นฉบับ รัชทายาทจ้าวเย่เป็นคนเจ้าเล่ห์และรอบคอบมาก เขาไม่เคยหลุดปากบอกสถานที่จริงให้พวกลูกกระจ๊อกหรือผู้คุมเหมืองรู้เด็ดขาด คำว่า 'หมู่บ้านตงซาน' (ภูเขาทองแดง) แท้จริงแล้วเป็นเพียง 'รหัสลับ' ที่ใช้ตบตา หากหน่วยผู้ตรวจการยกกำลังไปซุ่มที่นั่น ก็จะพบแต่ความว่างเปล่า และตกหลุมพรางถูกลอบโจมตีจนสูญเสียกำลังพล ส่วนอาวุธของจริงจะถูกลอบขนถ่ายผ่านทาง 'โรงตีเหล็กเก่าริมแม่น้ำซีเจียง' ต่างหาก!เมื่อการประชุมเสร็จสิ้นและเหล่าองครักษ์แยกย้ายกันออกไปเตรียมตัว

บทที่ 17 : งานเลี้ยงบุปผาอาบยาพิษ“ฮ่องเต้เสด็จ!”เสียงขันทีร้องประกาศดังก้องไปทั่วอุทยานหลวง เหล่าขุนนางและคุณหนูคุณชายต่างรีบคุกเข่าถวายบังคมอย่างพร้อมเพรียงกัน บรรยากาศงานเลี้ยงที่เคยจอแจพลันเงียบสงบเมื่อเสร็จสิ้นพิธีการเปิดงาน ขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ก็ลอบเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูของลู่หวูเหยียน บุรุษชุดดำขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองสตรีข้างกายด้วยแววตาเป็นกังวลอย่างปิดไม่มิด“ฝ่าบาทเรียกข้าไปเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว เจ้าอยู่ที่นี่ ดูแลตัวเองให้ดี... เข้าใจหรือไม่?”เสิ่นเจียวเจียวพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย คลี่ยิ้มหวานหยดย้อยเพื่อคลายความกังวลให้เขา “ท่านไปเถอะเจ้าค่ะ ไม่ต้องห่วง ข้ามีชิงชิงกับชุนเถาสาวใช้คนสนิทอยู่ด้วยทั้งคน ใครจะกล้ามารังแกข้ากันเล่า... ท่านรีบไปรีบกลับนะเจ้าคะ ข้าจะรอ”ลู่หวูเหยียนพยักหน้า ทอดทิ้งสายตาห่วงใยไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะจำใจหมุนตัวเดินตามขันทีออกไปเมื่อร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้เป็นดั่งเกราะคุ้มภัยเดินลับสายตาไป หลี่หว่านเอ๋อร์ที่ลอบสังเกตการณ์อยู่ก็ตาลุกวาวราวกับสุนัขจิ้งจอกเห็นเหยื่อ นางไม่รอช้า รีบสั่งให้สาวใช้ยกถาดไม้ที่วางจอกสุราเลิศรสสามจอกตรงดิ่งเข้า

บทที่ 19 : ข่าวใหญ่ประจำจวนณ โถงหลัก จวนตระกูลเสิ่นเสิ่นเจียวเจียวก้าวเท้าเข้าจวนมาด้วยอารมณ์เบิกบาน ใบหน้างดงามประดับด้วยรอยยิ้มหวานล้ำจนผู้เป็นบิดามารดาที่นั่งจิบชาอยู่ถึงกับแปลกใจ หญิงสาวเดินเข้าไปนั่งประจบออดอ้อนมารดา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ“ท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าคะ... พรุ่งนี้เช้า ใต้เท้าลู่จะส่งแม่สื่อนำหนังสือหมั้นหมายและขบวนสินสอดมาสู่ขอข้าที่จวนนะเจ้าคะ เตรียมตัวต้อนรับด้วย”พรวด! แค่กๆๆ!แม่ทัพเสิ่นผู้เกรียงไกรถึงกับสำลักน้ำชาพุ่งพรวด ไอหน้าดำหน้าแดงจนฮูหยินเสิ่นต้องรีบมาลูบหลังให้เป็นพัลวัน“เจียวเจียว... เจ้าว่าอย่างไรนะ!” ฮูหยินเสิ่นเบิกตากว้าง หันมามองบุตรสาวด้วยความตกตะลึง “เจ้าแน่ใจแล้วหรือที่จะตบแต่งกับใต้เท้าลู่? แม้เขาจะเป็นคนโปรดของฝ่าบาท ทว่าหากเปรียบเทียบกันแล้ว... หากเจ้าได้อภิเษกกับองค์รัชทายาท เจ้าก็จะมีชีวิตที่สุขสบายและมียศถาบรรดาศักดิ์ที่สูงส่งกว่ามิใช่หรือ?”เมื่อเห็นมารดายังคงเสียดายฐานะพระชายา เสิ่นเจียวเจียวก็งัดทักษะการแสดงระดับปรมาจารย์ออกมาใช้อีกครั้ง! นางยกมือขึ้นทาบอก แสร้งเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะบีบน้ำ