บททั้งหมดของ ข้าคือนางร้ายที่หมายปอง(เตียง)ของพระรอง: บทที่ 1 - บทที่ 10

บทที่ 2: รัชทายาท... ข้าไม่รู้จัก!ความเงียบโรยตัวปกคลุมไปทั่วทั้งถนนหน้าหอสุราชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ต่างกลั้นหายใจ ลู่หวูเหยียนยังคงนั่งหลังตรงอยู่บนหลังม้า นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองสตรีบนระเบียงชั้นสองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก“ใต้เท้า...” อาสือกระซิบเรียกเจ้านายเสียงสั่น “เอาอย่างไรดีขอรับ โยนทิ้งดีหรือไม่?”ลู่หวูเหยียนไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกผ้าเช็ดหน้าและป้ายหยกในมือขึ้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะยัดมันเก็บเข้าไปในสาบเสื้อตรงอกอย่างหน้าตาเฉย!“ริบไว้เป็นหลักฐาน” เสียงทุ้มกังวานเอ่ยเรียบๆ “ข้อหาก่อความวุ่นวายในที่สาธารณะและล่วงละเมิดเจ้าพนักงาน หากคุณหนูเสิ่นอยากได้คืน... ก็จงไปที่หน่วยผู้ตรวจการด้วยตัวเอง”พูดจบ ยมทูตหน้าน้ำแข็งก็กระตุกบังเหียนม้า นำขบวนองครักษ์เสื้อแพรเคลื่อนผ่านไปอย่างองอาจ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสตรีที่ยืนอ่อยอยู่บนระเบียงอีกเลยทิ้งให้ชาวบ้านอ้าปากค้าง... นี่ใต้เท้าลู่รับของแทนใจ(แบบมัดมือชก)ไปแล้วงั้นรึ!?ส่วนเสิ่นเจียวเจียวน่ะหรือ? นางแทบจะจุดพลุฉลองอยู่รอมร่อ!กรี๊ดดด! เขาเก็บป้ายหยกของข้าไปแล้ว! ไม่ได้โยนทิ้งลงพื้น! นี่มันสัญญาณเริ่มต้นที่ดีเยี่ยม!“เสิ่นเจียวเจี

บทที่ 4: เดตแรกในระหว่างที่นั่งรออาสือไปทำภารกิจ บรรยากาศในห้องรับรองก็กลับมาเงียบกริบอีกครั้งเสิ่นเจียวเจียวพยายามงัดสารพัดเรื่องขึ้นมาชวนคุย แต่ลู่หวูเหยียนกลับเอาแต่นั่งหลับตาพิงพนักเก้าอี้ ถามสิบคำ ตอบหนึ่งคำ... แถมคำที่ตอบก็มีแค่ “อืม” กับ “ไร้สาระ” หญิงสาวเริ่มกลอกตาบน ร่นระยะความอดทนลงเรื่อยๆ เย็นชาเบอร์นี้ ไม่ทราบว่ากินน้ำแข็งไสแทนข้าวหรืออย่างไร! ข้ากำลังจะแข็งตายอยู่แล้วนะ!“ปัง!”ประตูห้องรับรองถูกผลักออกอย่างแรง อาสือพุ่งพรวดเข้ามาในสภาพหอบแฮก เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ทว่าในมือของเขากลับชูสมุดปกสีน้ำเงินเข้มเล่มหนึ่งเอาไว้แน่น แววตาขององครักษ์หนุ่มเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนแทบจะปิดไม่มิด“ใต้เท้า! เจอแล้วขอรับ! สมุดบัญชีเล่มนี้ถูกซ่อนอยู่ในช่องลับใต้ฐานพระโพธิสัตว์ในเรือนอนุสี่จริงๆ ด้วยขอรับ!”ลู่หวูเหยียนรับสมุดบัญชีมาเปิดดูผ่านๆ เพียงแค่เห็นตัวเลขและตราประทับลับ นัยน์ตาก็วาวโรจน์ขึ้นมาทันที หลักฐานชิ้นนี้มัดตัวราชเลขาจางได้ดิ้นไม่หลุดแน่... และมันก็แปลว่า...ชายหนุ่มตวัดสายตากลับไปมองสตรีที่นั่งจิบชาอยู่ฝั่งตรงข้าม นางส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้เขา พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ

บทที่ 6: พี่สาวแสนดีณ ห้องรับรองส่วนตัว โรงเตี๊ยมชิงเฟิงบรรยากาศบนโต๊ะน้ำชาเต็มไปด้วยความชื่นมื่น เสิ่นเจียวเจียวสั่งขนมหวานขึ้นชื่อมาวางจนเต็มโต๊ะ คอยคีบป้อนซูชิงชิงอย่างเอาอกเอาใจ ประหนึ่งพี่สาวที่แสนดี โดยมีลู่หวูเหยียนนั่งกอดอกหน้าตึงเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง คอยสังเกตการณ์อยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง“น้องชิงชิง เจ้าฟังพี่สาวนะ” เสิ่นเจียวเจียวจิบชาจวี๋ฮวาดับกระหาย ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการล้างสมองขั้นพื้นฐาน“บุรุษที่เอาแต่ยัดเยียดของขวัญให้โดยไม่เคยเอ่ยปากถามความสมัครใจ ไม่ได้แปลว่าเขารักเจ้าหรอกนะ แต่มันแปลว่าเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวและเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางต่างหาก!”ซูชิงชิงชะงัก ช้อนตากลมโตขึ้นมองอย่างสับสน “แต่... ตี้จวินบอกว่านั่นคือความหวังดี...”“หวังดีกับผีน่ะสิ!” เสิ่นเจียวเจียวตบโต๊ะป้าบ (จนลู่หวูเหยียนที่นั่งอยู่มุมห้องยังแอบเลิกคิ้ว) “วันนี้เขาใช้ยศถาบรรดาศักดิ์บังคับให้เจ้ารับปิ่นปักผมได้ วันหน้าเขาก็จะบังคับให้เจ้าทำในสิ่งที่เจ้าไม่อยากทำ! สตรีเราต้องมีจุดยืนนะ สวยและฉลาดอย่างเจ้า ไม่จำเป็นต้องง้อบุรุษพรรค์นั้นเลย ขืนแต่งเข้าไปในวังหลังที่มีสตรีเป็นร้อยคอยแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น เจ้ามิถ

บทที่ 8: ของรางวัลจากฮ่องเต้ณ รถม้าหน่วยผู้ตรวจการลับลู่หวูเหยียนก้าวขึ้นรถม้าด้วยใบหน้าเรียบตึง อาสือที่กระโดดตามขึ้นมาทำหน้าที่สารถีอดรนทนไม่ไหว เอ่ยถามถึงเหตุการณ์ในท้องพระโรง“ใต้เท้า... เหตุใดท่านไม่ปฏิเสธเรื่องคุณหนูเสิ่นต่อหน้าพระพักตร์ ปกติท่านเกลียดการถูกจับคู่ที่สุด”ลู่หวูเหยียนหลับตาพิงเบาะ “ข้าแค่อยากเห็นตี้จวินกระอักเลือด... มีสิ่งใดตบหน้าเขาเจ็บแสบไปกว่าการถูกแย่งสตรีที่เคยคลั่งรักเขาเล่า?” เขาตอบเสียงเรียบ ทว่าในใจรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงข้ออ้าง“แล้วเรื่องเด็กขอทานล่ะ?” ลู่หวูเหยียนเปลี่ยนเรื่อง“สืบแล้วขอรับ!” อาสือรายงาน “คุณหนูเสิ่นจ่ายค่ารักษาทั้งหมด ซ้ำยังรับเด็กสองพี่น้องไปดูแลในจวนจริงๆ ไม่ได้ทำเพื่อสร้างภาพเลยขอรับ”ลู่หวูเหยียนพยักหน้า นัยน์ตาทอประกายอ่อนโยนวูบหนึ่ง... แปลว่าความเมตตาในตรอกสกปรกเมื่อวาน ไม่ใช่การเสแสร้งสินะณ จวนตระกูลเสิ่นทันทีที่แม่ทัพเสิ่นถึงจวน ก็สั่งให้คนไปตามลูกสาวมาสอบสวนที่ห้องโถงทันที“เจียวเจียว อธิบายมาเดี๋ยวนี้! เจ้าไปรู้เรื่องที่ซ่อนสมุดบัญชีลับได้อย่างไร!” แม่ทัพเสิ่นจ้องบุตรีเขม็งเสิ่นเจียวเจียวแสร้งทำหน้าซื่อตาใส “โธ่ ท่านพ่อ

บทที่ 10: คุกใต้ดินสีชมพูณ คุกหลวง หน่วยผู้ตรวจการลับบรรยากาศในคุกใต้ดินชื้นแฉะ มืดมิด และเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ทว่าคืนนี้กลับมีสิ่งแปลกปลอมที่ขัดกับสถานที่ขั้นสุด...เสิ่นเจียวเจียวนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้บุนวมอย่างดี (ที่อาสือรีบวิ่งไปยกมาจากห้องทำงานเจ้านาย) มือขวาถือเมล็ดแตงโม แทะกินดังกร้วมๆ อย่างสบายอารมณ์ มองดูการสืบสวนเบื้องหน้าประหนึ่งกำลังดูงิ้วโรงใหญ่ลู่หวูเหยียนยืนตระหง่านอยู่หน้าโจรชุดดำทั้งสามที่ถูกมัดตรึงกับเสา รังสีสังหารแผ่ซ่านจนนักโทษตัวสั่นเป็นลูกนก“สตรีที่พวกเจ้าจับตัวไปก่อนหน้านี้อยู่ที่ใด? ใครเป็นคนสั่งการ?” เสียงทุ้มตวาดถาม ดุดันจนสลักคุกแทบสั่นสะเทือน“ขะ... ข้าไม่รู้! ฆ่าพวกข้าเสียเถอะ ข้าไม่มีวันทรยศนายท่าน!” โจรใจแข็งกัดฟันตอบ เตรียมใจตายลู่หวูเหยียนขมวดคิ้ว กำลังจะพยักหน้าให้อาสือนำเครื่องทรมานสารพัดชนิดเข้ามา ทว่า...“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ ใต้เท้า”เสิ่นเจียวเจียวปัดเศษแตงโมออกจากมือ ลุกขึ้นเดินนวยนาดเข้ามาแทรกกลางวงการสอบสวน นางก้มหน้าลงกระซิบข้างหูโจรด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ทำเอาแม้แต่ลู่หวูเหยียนยังต้องหรี่ตามอง“นายท่านของพวกเจ้าน่ะหรือ? หมายถึง ตี