Todos os capítulos de ข้าคือนางร้ายที่หมายปอง(เตียง)ของพระรอง: Capítulo 31 - Capítulo 40

บทที่ 32 : ข่าวลวงลวงตา มังกรระแวงณ ตำหนักตะวันออกอันวิจิตรตระการตา ทว่าบรรยากาศภายในกลับอึมครึมและกดดันจนเหล่านางกำนัลแทบไม่กล้าหายใจแรงองค์รัชทายาทประทับอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอม นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพนักพิงเป็นจังหวะเชื่องช้าทว่าชวนให้ผู้ฟังขนลุกซู่ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น แววตาที่ทอดมองออกไปนอกหน้าต่างฉายชัดถึงความอำมหิตและหวาดระแวงตามหมากกระดานที่องค์รัชทายาททรงวางเอาไว้แต่แรกเริ่ม... เป้าหมายที่แท้จริงคือการลอบสังหารลู่หวูเหยียนให้สิ้นชีพ แล้วชิงตัวเสิ่นเจียวเจียวมาเป็นนางบำเรอเร้นกายในตำหนักตะวันออก เพื่อใช้สตรีผู้นี้เป็นตัวประกันตัวสำคัญ ในการข่มขู่บีบบังคับให้ตระกูลเสิ่นต้องยอมก้มหัว ยอมจำนนต่อแผนการก่อกบฏของพระองค์แต่โดยดี ทว่าใครเล่าจะคาดคิด ว่าลูกศรอาบยาพิษดอกนั้นจะพลาดเป้าไปพรากชีวิตของนางแทนทว่าถึงแม้หมากกระดานนี้จะพลิกผันไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังนับว่าคุ้มค่ามหาศาล! เพราะในยามนี้ ตระกูลเสิ่นกับมัจจุราชหน้าหยกกำลังแตกหักและผิดใจกันอย่างรุนแรง ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวงว่าสองขั้วอำนาจนี้แค้นเคืองกันหนักหนา แทบจะจับอาวุธห้ำหั่นกันให้ตายไปข้างหนึ

บทที่ 34 : ลายแทงจากอนาคตณ ตำหนักตะวันออก บรรยากาศบัดนี้หนาวเหน็บและกดดันจนแทบขาดใจ“พะ... พวกกระหม่อมไร้ความสามารถพ่ะย่ะค่ะ คุณชายเสิ่นบุกมา แถมยังประกาศกร้าวว่านางคือคู่หมั้นของเขา...”หัวหน้าขันทีหมอบกราบอยู่แทบพระบาท ตัวสั่นงันงกราวกับลูกนกตกน้ำ ทันทีที่รายงานความล้มเหลวจบลง ถ้วยชาเคลือบชั้นดีก็ถูกปาเฉียดหัวมันไปกระแทกผนังจนแตกกระจาย!“ไร้ประโยชน์! เลี้ยงเสียข้าวสุก!”องค์รัชทายาทตวาดลั่นสุดเสียง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมักจะประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน บัดนี้บิดเบี้ยวไปด้วยแรงโทสะ หน้ากากของ 'สุภาพชนผู้แสนดี' ที่ทรงเพียรสร้างภาพหลอกลวงผู้คนมาเนิ่นนาน ถูกกระชากออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นธาตุแท้ของมังกรทรราชที่อำมหิตและเกรี้ยวกราดเพล้ง!เสียงตวาดที่ดังกึกก้อง ทำให้สาวใช้ตัวน้อยที่กำลังยกถาดน้ำชาชุดใหม่เข้ามาสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดผวา ถาดในมือร่วงหล่นลงพื้น น้ำร้อนลวกรดหลังมือจนนางทรุดลงไปกองกับพื้น“ฝะ... ฝ่าบาท! หม่อมฉันสมควรตาย! หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจเพคะ!” สาวใช้โขกศีรษะลงกับพื้นจนเลือดซิบ น้ำตาไหลพรากอ้อนวอนขอความเมตตาองค์รัชทายาทปรายตาลงมองสตรีเบื้องล่างด้วยแววตาที่เย็นเยียบและว่างเปล่า

บทที่ 36 : มังกรจนตรอกรุ่งอรุณของวันใหม่ ทว่าบรรยากาศภายในตำหนักตะวันออกกลับมืดครึ้มราวกับมีพายุฝนฟ้าคะนององค์รัชทายาทประทับอยู่บนตั่งทองด้วยใบหน้าซีดเผือด สองมือสั่นเทาจนแทบประคองถ้วยชาไว้ไม่อยู่ เมื่อได้รับรายงานด่วนจากสายข่าวว่า ขุมกำลังลับและฐานที่มั่นทั้งสามแห่งที่ทรงซุ่มสร้างมานานนับปี บัดนี้ถูกถล่มทำลายจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน!“เป็นไปได้อย่างไร...” ทรราชหนุ่มพึมพำอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามลั่น “เป็นไปได้อย่างไร! ลู่หวูเหยียนกับเสิ่นอวี้... พวกมันเกลียดชังกันแทบจะกินเลือดกินเนื้อ แล้วพวกมันหันมาร่วมมือกันตลบหลังข้าได้อย่างไร!”พระองค์ทรงตระหนักได้ในวินาทีนั้นเอง ว่าความขัดแย้งของสองตระกูลที่ลือกระฉ่อนไปทั่วเมืองหลวง เป็นเพียงงิ้วฉากใหญ่ที่หลอกให้พระองค์ตายใจ!ยังไม่ทันที่องค์รัชทายาทจะได้สงบสติอารมณ์ ขุนนางคนสนิทก็รีบคลานเข่าเข้ามารายงานข่าวร้ายระลอกสองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ฝ... ฝ่าบาท! สายสืบในวังหลวงรายงานมาว่า... เมื่อคืนนี้ ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งลับๆ ให้ส่งคนม้าเร็วไปตามตัว 'องค์ชายรอง' ให้รีบเสด็จกลับมายังเมืองหลวงโดยด่วนพ่ะย่ะค่ะ!”เพล้ง!ถ้วยชาในมือองค

บทที่ 38 : แขกผู้มาเยือนในยามวิกาลยามดึกสงัด ภายในจวนผู้ตรวจการลับ เสิ่นเจียวเจียวที่นั่งรอคอยด้วยความกระวนกระวายใจรีบผุดลุกขึ้นยืน ทันทีที่เห็นร่างสูงใหญ่ของสามีก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามาหญิงสาววิ่งถลาเข้าไปหา กวาดสายตากลมโตสำรวจเรือนกายของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความตื่นตระหนก “ท่านพี่! ท่านปลอดภัยดีใช่หรือไม่ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าเจ้าคะ!”เมื่อเห็นว่าบนชุดสีนิลของเขาไม่มีร่องรอยฉีกขาดหรือคราบเลือด เสิ่นเจียวเจียวก็ลอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทว่าลู่หวูเหยียนกลับดึงตัวนางเข้ามากระซิบเสียงเบา“ข้าปลอดภัยดี แต่คืนนี้... ข้าไม่ได้กลับมาคนเดียว”สิ้นคำกล่าวของสามี บุรุษผู้หนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีเข้มปกปิดมิดชิดก็ก้าวตามเข้ามาภายในห้อง ทันทีที่เขาทิ้งผ้าคลุมศีรษะลง ลู่หวูเหยียนก็เอ่ยแนะนำสั้นๆ “นี่คือองค์ชายรอง”เสิ่นเจียวเจียวเบิกตากว้าง นางรีบย่อตัวลงทำความเคารพอย่างอ่อนช้อยตามธรรมเนียมทันที “ถวายบังคมองค์ชายรองเพคะ”ขณะที่ก้มหน้า เสิ่นเจียวเจียวก็อดไม่ได้ที่จะลอบช้อนสายตาขึ้นมองแขกผู้สูงศักดิ์ ในนิยายที่นางเคยอ่าน ผู้แต่งบรรยายถึงองค์ชายรองเอาไว้เพียงสั้นๆ ว่าเป็นบุรุษรักสงบที่ไม่มีบท

บทที่ 40 : เลือดล้างบัลลังก์มังกรสิ้นคำสั่งสังหารขององค์รัชทายาท ทหารกบฏในชุดเกราะนับสิบคนก็ส่งเสียงคำราม พุ่งทะยานเข้าหาเป้าหมายพร้อมกระบี่ในมือทันที!ทว่ายังไม่ทันที่ปลายกระบี่ของพวกมันจะได้สัมผัสแม้แต่ชายแขนเสื้อของเป้าหมาย ร่างสูงใหญ่ของเสิ่นอวี้ก็พุ่งทะยานตัดหน้าดุจพยัคฆ์ร้าย แม่ทัพหนุ่มชักดาบประจำกายตวัดรับการโจมตี ปกป้องเบื้องหน้าของฮ่องเต้และองค์ชายรองเอาไว้ราวกับกำแพงเหล็กกล้า!“ผู้ใดกล้าแตะต้องฮ่องเต้ ข้าจะสับมันให้เป็นชิ้นๆ!” เสิ่นอวี้คำรามลั่น เพลงดาบของแม่ทัพผู้ผ่านศึกเหนือเสือใต้ช่างดุดันและเฉียบขาด เพียงการตวัดดาบไม่กี่ครั้ง ทหารกบฏแนวหน้าก็ล้มลงไปนอนจมกองเลือด ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดในขณะเดียวกัน ทางด้านของลู่หวูเหยียน มัจจุราชหน้าหยกไม่แม้แต่จะละสายตาไปจากภรรยา แขนแกร่งรวบเอวบางของเสิ่นเจียวเจียวเข้ามากอดกระชับไว้แนบอกเพื่อปกป้องนางจากอันตรายทุกทิศทาง ส่วนมืออีกข้างชักกระบี่อ่อนที่ซ่อนอยู่ออกมา ร่ายรำเพลงกระบี่สังหารที่รวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ!ฉัวะ! ฉัวะ!เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็น ลู่หวูเหยียนก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าว ทหารกบฏนับสิบคนที่ดาหน้าเข้ามาหมายจะเอาชีวิตเขากับภรร