ข้าคือนางร้ายที่หมายปอง(เตียง)ของพระรอง

ข้าคือนางร้ายที่หมายปอง(เตียง)ของพระรอง

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-04-02
โดย:  แคลร์ออสตินจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
10
8 การให้คะแนน. 8 ความคิดเห็น
42บท
17.1Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ทะลุมิติมาทั้งที ดันมาอยู่ในร่าง 'เสิ่นเจียวเจียว' นางร้ายที่กำลังถูกตวาดด่ากลางหอสุรา เพราะเอาแต่ตามตื๊อรัชทายาทจ้าวเย่จนเสียสติ ซ้ำร้ายยังรู้ล่วงหน้าว่าอีกสามปีตระกูลเสิ่นจะต้องถูกใส่ร้ายและต้องโทษประหารล้างตระกูล! เพื่อหนีจากลานประหาร นางจึงตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมายด่วน ทิ้งตี้จวินเฮงซวย แล้วหันไปล็อกเป้าหมายใหม่เพื่อเอาชีวิตรอด นั่นคือ 'ลู่หวูเหยียน' หัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการลับ ฉายายมทูตหน้าน้ำแข็ง ผู้กุมอำนาจล้นฟ้า และเป็นคนที่จะสั่งประหารชีวิตครอบครัวนางในอนาคต! ยุทธการ 'อ่อยเพื่อรอดตาย' จึงถูกงัดออกมาใช้อย่างฉับพลัน! นางลงทุนปาของแทนใจทอดสะพานให้เขาถึงกลางถนน ต่อให้ยมทูตหน้าน้ำแข็งจะขู่จับนางโยนเข้าคุกหลวง สตรีหน้าหนาอย่างนางก็ไม่หวั่น! "หากคุกหลวงมีใต้เท้าลู่คอยเฝ้า... ต่อให้ต้องติดคุกไปตลอดชีวิต ข้าก็ยินดีเจ้าค่ะ!" เมื่อเป้าหมายคือการทำให้ยมทูตผู้นี้ยอมมาเป็นสามี ปฏิบัติการหน้ามึนตามจีบพระรองเพื่อหนีตายจึงเริ่มต้นขึ้น!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 เปลี่ยนเป้าหมายด่วน! ทิ้งตี้จวินเฮงซวย

I had seventeen minutes before the royal escort came to take me away. My father signed me up as the Alpha Prince's surrogate candidate. Alpha Prince Grayson, the King's only heir. He'd been in a coma for months.

The King and Queen wanted a backup plan. An heir. So they'd sent word to all thirteen packs: each pack must offer at least one unmated female candidate. Virgin. Healthy. Ready to breed.

My boyfriend was supposed to save me from that.

Wait for me, he'd said. I'll knock three times. We'll be gone before anyone notices.

It was nearly two in the morning.

Calvin hadn't knocked.

I sat on the edge of my bed in my mother's old cotton dress — faded blue, two buttons missing at the collar, a coffee stain on the hem that wouldn't come out no matter how many times I scrubbed it.

My bag was packed between my boots. Two sets of clothes, the locket my mother left me before she died, every coin I'd saved from three years of kitchen work, and a photo of my brother Ronan grinning with his two front teeth missing. He was twelve now, and both teeth had grown back, but I liked the photo better this way.

That was everything I owned worth taking.

I trusted Calvin. I'd trusted him since I was fourteen, when he first called me pretty in the lunch hall — dark hair falling into his eyes, that easy future-Alpha smile already settling across his jaw. Three years of hand-holding under the table, stolen kisses behind the training yard.

He was going to be Alpha. I was going to be his Luna. That was the plan.

Most of the girls in the pack thought the Prince's surrogate program was an opportunity. They whispered about it in the kitchens with clasped hands and bright eyes. Imagine living in the palace, imagine eating royal food every day, and if the Prince ever woke up, imagine being his Luna Queen. A fairy tale with a sleeping prince, and all you had to do was lie down next to him and carry his child.

I just wanted Calvin. But my father didn't care what I wanted. He never had.

Fourteen minutes.

My wolf stirred behind my ribs. She was agitated, pacing inside me, scraping at the walls my mother had built to contain her.

My mother had given me medicine as a child. Bitter drops on the tongue every full moon to keep my wolf from developing too fast. "You're different," she'd whispered, her hand cold on my cheek, her eyes already going glassy with the sickness that would kill her three months later. "Too different. People will try to use it."

I never understood what she meant. All I knew was that my wolf was bigger than it should have been. Stronger than any Gamma girl's wolf had a right to be.

And I hid it. Wore loose dresses, hunched my shoulders, kept my voice soft. Calvin said he liked his women delicate.

So I was delicate. For him.

Ten minutes. I couldn't wait anymore.

I grabbed my bag, eased my door open, and crept into the hallway. The second floor was dark. Most of the pack was downstairs, probably toasting my departure with cheap beer.

My boots were wrapped in cloth at the soles, a trick Calvin taught me for sneaking past curfew, and the hardwood was silent under my feet.

I was halfway to the main packhouse when I heard it.

Calvin's laugh. Low and easy and unmistakable. Coming from behind my stepsister Maren's door, which was cracked open an inch, warm lamplight bleeding through the gap.

I should have kept walking. I should have told myself it meant nothing.

I looked.

Calvin was on Maren's bed. Shirtless, his back against the headboard. Maren was draped across his lap, her arms looped around his neck, her mouth trailing slow kisses along his jaw.

His hand rested on her bare thigh, his thumb tracing lazy circles against her skin. Her nightgown was bunched up around her waist.

Touching.

My stomach went cold. My face caught fire.

"She probably has no idea I've been right here the whole time." Calvin sounded bored. Almost amused. "I told her to wait for my knock. She's still sitting in that room like a good little dog."

Maren giggled and nuzzled into his neck. "That's so mean."

"She's stupid, Maren." He tipped his head back and let her kiss his throat. "I stopped wanting her months ago. But what was I supposed to do — dump the Gamma's daughter in front of the whole pack? People talk. A future Alpha can't be seen tossing girls aside."

Every word hit a different part of my chest.

"So Daddy helped you work it out?" Maren traced a fingernail down the center of his chest.

"Your father came to me first, actually." Calvin shrugged like he was talking about the weather. "The King demands at least one candidate from every pack for the surrogate thing. Lillian's a virgin. She checks every box. And this way nobody can say I abandoned her. I'm sending her to serve the crown." He smirked. "Very noble of me."

My grip on the doorframe was the only thing keeping me upright.

"But what if she doesn't get chosen?" Maren sat up. She pouts, "What if she comes back? You promised me a Luna ceremony, Calvin. You promised."

Calvin's eyes went flat. For a second he didn't look like the boy who'd held my hand at the river and told me I was his world.

"She won't come back." His voice was cold. "The Prince's inner wolf is still active even in the coma. It guards the body, attacks anyone who gets close. I know people on the inside. Candidates have tried. Some of them died. The rest came out crippled." He pulled Maren against his chest and kissed her temple. "Best case, Lillian crawls back here in a wheelchair. And a cripple can't be Luna. That's basic pack law."

"So I'm Luna no matter what?" Maren's eyes lit up.

Calvin smiled. "Baby. You were always going to be my Luna."

He kissed her, slow and deep, with the same mouth that had whispered I love you against my hair just yesterday.

My mother's locket slipped from my shaking fingers. It hit the hardwood floor with a crack that split the silence in half.

The laughter stopped. Calvin's head snapped toward the gap in the door. Maren's eyes followed.

They saw me standing there in my dead mother's dress, with tears running down my face and my bag packed at my feet.

I told myself to stop crying. Not in front of him. Not in front of her.

I couldn't stop. Calvin didn't flinch.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

ปิยนุช แสนอามาตย์
ปิยนุช แสนอามาตย์
น่าสนุก ชอบ ติดตามแล้วอัพต่อเนื่องโปรดอย่าหายไปจากชั้นนะคะ
2026-06-02 18:51:02
3
0
Nattery
Nattery
สนุก สั้น กระชับ ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-05-19 09:24:34
2
0
Kanyakorn
Kanyakorn
น่ารัก สนุกมาก
2026-05-13 17:06:00
3
0
Sittiphan Pho-ngam
Sittiphan Pho-ngam
ชอบมาก อยากให้ทำเป็นซีรีย์ ของพี่ใหญ่เสิ่นอวี้ องค์รัชทายาทหรง
2026-04-27 16:06:37
1
0
🌪️🍟🍙 ml
🌪️🍟🍙 ml
ให้ความรู้สึกเหมือนอ่านการ์ตูนตาหวาน
2026-04-16 20:35:40
1
0
42
บทที่ 1 เปลี่ยนเป้าหมายด่วน! ทิ้งตี้จวินเฮงซวย
บทที่ 1 เปลี่ยนเป้าหมายด่วน! ทิ้งตี้จวินเฮงซวย“เพล้ง!”เสียงถ้วยชาเคลือบชั้นดีแตกกระจายเกลื่อนพื้น ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ตวาดกร้าวด้วยความรำคาญใจขั้นสุด“เสิ่นเจียวเจียว! ต่อให้เจ้าจะอาละวาดพังหอสุรานี้จนราบเป็นหน้ากลอง หรือขู่จะผูกคอตายเรียกร้องความสนใจอีกกี่รอบ เปิ่นหวางก็ไม่มีวันชายตามองสตรีร้ายกาจไร้ยางอายเช่นเจ้า! เลิกตามตื๊อข้าเสียที!”เสิ่นเจียวเจียวกะพริบตาปริบๆ อาการปวดหัวจี๊ดแล่นพล่านราวกับถูกใครเอาค้อนปอนด์มาทุบ ภาพตรงหน้าคือบุรุษรูปงามสวมชุดหรูหราปักลายมังกรสี่เล็บ เขากำลังมองนางด้วยสายตาขยะแขยงราวกับมองก้อนกรวดเปื้อนโคลนริมทางเดี๋ยวนะ... สตรีร้ายกาจ? เปิ่นหวาง?หญิงสาวยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนมองคนแปลกหน้า “ขออภัยนะเจ้าคะ เมื่อครู่... ท่านเรียกข้าว่าอะไรนะ?”บุรุษตรงหน้าแค่นเสียงเหอะ “นี่เจ้าถึงขั้นแกล้งเลอะเลือนลืมชื่อตัวเองเพื่อยื้อเวลาอย่างนั้นรึ? ได้! ข้าจะเรียกชื่อเจ้าซ้ำอีกครั้งให้เต็มสองหู... เสิ่น-เจียว-เจียว!”เปรี้ยง!ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกะหม่อม ความทรงจำสายหนึ่งไหลทะลักเข้ามาในหัวทำเอานางแทบทรุด บ้าไปแล้ว! นี่นางทะลุมิติเข้า
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2: รัชทายาท... ข้าไม่รู้จัก!
บทที่ 2: รัชทายาท... ข้าไม่รู้จัก!ความเงียบโรยตัวปกคลุมไปทั่วทั้งถนนหน้าหอสุราชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ต่างกลั้นหายใจ ลู่หวูเหยียนยังคงนั่งหลังตรงอยู่บนหลังม้า นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองสตรีบนระเบียงชั้นสองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก“ใต้เท้า...” อาสือกระซิบเรียกเจ้านายเสียงสั่น “เอาอย่างไรดีขอรับ โยนทิ้งดีหรือไม่?”ลู่หวูเหยียนไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกผ้าเช็ดหน้าและป้ายหยกในมือขึ้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะยัดมันเก็บเข้าไปในสาบเสื้อตรงอกอย่างหน้าตาเฉย!“ริบไว้เป็นหลักฐาน” เสียงทุ้มกังวานเอ่ยเรียบๆ “ข้อหาก่อความวุ่นวายในที่สาธารณะและล่วงละเมิดเจ้าพนักงาน หากคุณหนูเสิ่นอยากได้คืน... ก็จงไปที่หน่วยผู้ตรวจการด้วยตัวเอง”พูดจบ ยมทูตหน้าน้ำแข็งก็กระตุกบังเหียนม้า นำขบวนองครักษ์เสื้อแพรเคลื่อนผ่านไปอย่างองอาจ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสตรีที่ยืนอ่อยอยู่บนระเบียงอีกเลยทิ้งให้ชาวบ้านอ้าปากค้าง... นี่ใต้เท้าลู่รับของแทนใจ(แบบมัดมือชก)ไปแล้วงั้นรึ!?ส่วนเสิ่นเจียวเจียวน่ะหรือ? นางแทบจะจุดพลุฉลองอยู่รอมร่อ!กรี๊ดดด! เขาเก็บป้ายหยกของข้าไปแล้ว! ไม่ได้โยนทิ้งลงพื้น! นี่มันสัญญาณเริ่มต้นที่ดีเยี่ยม!“เสิ่นเจียวเจี
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3: สินสอดแรกของว่าที่ภรรยา... คือเบาะแสคดีทุจริต!
บทที่ 3: สินสอดแรกของว่าที่ภรรยา... คือเบาะแสคดีทุจริต!ยามเซิน ณ โรงเตี๊ยมชิงเฟิงบรรยากาศในห้องรับรองพิเศษชั้นสองเงียบสงัดจนน่าอึดอัด ลู่หวูเหยียนเอนกายพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างเหนื่อยล้า นัยน์ตาหลับพริ้มลงชั่วครู่เพื่อพักสายตาจากกองเอกสารคดีที่สุมหัวมาตลอดสามวันสามคืนคดีทุจริตเสบียงกองทัพของ 'ราชเลขาจาง' กำลังมาถึงทางตัน แม้เขาจะส่งสายลับพลิกจวนตระกูลจางค้นหาแทบทุกซอกทุกมุม แต่ก็หา 'บัญชีลับ' ที่เป็นหลักฐานมัดตัวไม่พบ หากภายในสามวันยังหาไม่เจอ รัชทายาทที่คอยหนุนหลังราชเลขาจางอยู่เบื้องหลัง จะต้องหาข้ออ้างเข้าแทรกแซงและปัดตกคดีนี้ไปอย่างแน่นอน“ใต้เท้าขอรับ ชาร้อนๆ มาแล้วขอรับ” อาสือผลักประตูเข้ามาพร้อมถาดน้ำชาแต่ยังไม่ทันที่องครักษ์หนุ่มจะวางป้านชาลงบนโต๊ะ ร่างระหงที่ดูคุ้นตาก็พรวดพราดแทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับรอยยิ้ม“บังเอิญเสียจริงใต้เท้าลู่! สวรรค์ช่างมีเมตตา ขีดเส้นวาสนาให้เราสองมาพบกันเช่นนี้!”เสิ่นเจียวเจียวแอบหัวเราะร่วนอยู่ในใจ สวรรค์ลิขิตบ้าบออะไรล่ะ หนังสือนิยายในมือข้าต่างหากที่ลิขิต! นางอ่านสปอยล์มาหมดแล้วว่าเวลานี้ยมทูตหน้าน้ำแข็งผู้นี้จะมาสิงอย
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4: เดตแรก
บทที่ 4: เดตแรกในระหว่างที่นั่งรออาสือไปทำภารกิจ บรรยากาศในห้องรับรองก็กลับมาเงียบกริบอีกครั้งเสิ่นเจียวเจียวพยายามงัดสารพัดเรื่องขึ้นมาชวนคุย แต่ลู่หวูเหยียนกลับเอาแต่นั่งหลับตาพิงพนักเก้าอี้ ถามสิบคำ ตอบหนึ่งคำ... แถมคำที่ตอบก็มีแค่ “อืม” กับ “ไร้สาระ” หญิงสาวเริ่มกลอกตาบน ร่นระยะความอดทนลงเรื่อยๆ เย็นชาเบอร์นี้ ไม่ทราบว่ากินน้ำแข็งไสแทนข้าวหรืออย่างไร! ข้ากำลังจะแข็งตายอยู่แล้วนะ!“ปัง!”ประตูห้องรับรองถูกผลักออกอย่างแรง อาสือพุ่งพรวดเข้ามาในสภาพหอบแฮก เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ทว่าในมือของเขากลับชูสมุดปกสีน้ำเงินเข้มเล่มหนึ่งเอาไว้แน่น แววตาขององครักษ์หนุ่มเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนแทบจะปิดไม่มิด“ใต้เท้า! เจอแล้วขอรับ! สมุดบัญชีเล่มนี้ถูกซ่อนอยู่ในช่องลับใต้ฐานพระโพธิสัตว์ในเรือนอนุสี่จริงๆ ด้วยขอรับ!”ลู่หวูเหยียนรับสมุดบัญชีมาเปิดดูผ่านๆ เพียงแค่เห็นตัวเลขและตราประทับลับ นัยน์ตาก็วาวโรจน์ขึ้นมาทันที หลักฐานชิ้นนี้มัดตัวราชเลขาจางได้ดิ้นไม่หลุดแน่... และมันก็แปลว่า...ชายหนุ่มตวัดสายตากลับไปมองสตรีที่นั่งจิบชาอยู่ฝั่งตรงข้าม นางส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้เขา พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5: ปฏิบัติการชิงตัวนางเอก
บทที่ 5: ปฏิบัติการชิงตัวนางเอก“ใต้เท้าลู่! ทางนี้ๆ!”เสิ่นเจียวเจียวออกแรงลากท่อนแขนแกร่งของลู่หวูเหยียนฝ่าฝูงชนไปอย่างไม่ลดละ แม้ว่าบุรุษชุดดำข้างกายจะทำหน้าไม่พอใจและแผ่รังสีอำมหิตออกมาจางๆ แต่แปลกนักที่เขากลับไม่ได้สะบัดแขนออกอย่างจริงจัง เพียงแค่เดินตามแรงลากของนางไปด้วยใบหน้าเคร่งขรึมเท่านั้นณ หน้าร้านเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดในตลาด“ชิงชิง ปิ่นปักผมหยกมันหยางชิ้นนี้เหมาะกับเจ้ามาก เปิ่นหวางซื้อให้ เจ้ารับไว้เถอะ” รัชทายาทจ้าวเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้อ่อนโยนที่สุด พลางยัดเยียดกล่องไม้จันทน์หอมใส่มือของสตรีบอบบางตรงหน้าซูชิงชิงถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้างดงามฉายแววอึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด “ตี้จวิน... ของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป หม่อมฉันรับไว้ไม่ได้หรอกเพคะ อีกอย่าง หม่อมฉันเพียงแค่มาเดินดูของประดับเล่นๆ ไม่ได้คิดจะซื้อหาอันใด...”“ของล้ำค่าก็ต้องคู่กับสตรีที่คู่ควรสิ เจ้าปฏิเสธเปิ่นหวางมาหลายครั้งแล้วนะชิงชิง หรือเจ้าคิดว่าข้าไม่มีสิทธิ์มอบของขวัญให้เจ้า?” น้ำเสียงของจ้าวเย่เริ่มติดจะขุ่นเคือง แฝงการบีบบังคับกลายๆ ตามสไตล์บุรุษที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลซูชิงชิงเม้ม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6: พี่สาวแสนดี
บทที่ 6: พี่สาวแสนดีณ ห้องรับรองส่วนตัว โรงเตี๊ยมชิงเฟิงบรรยากาศบนโต๊ะน้ำชาเต็มไปด้วยความชื่นมื่น เสิ่นเจียวเจียวสั่งขนมหวานขึ้นชื่อมาวางจนเต็มโต๊ะ คอยคีบป้อนซูชิงชิงอย่างเอาอกเอาใจ ประหนึ่งพี่สาวที่แสนดี โดยมีลู่หวูเหยียนนั่งกอดอกหน้าตึงเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง คอยสังเกตการณ์อยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง“น้องชิงชิง เจ้าฟังพี่สาวนะ” เสิ่นเจียวเจียวจิบชาจวี๋ฮวาดับกระหาย ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการล้างสมองขั้นพื้นฐาน“บุรุษที่เอาแต่ยัดเยียดของขวัญให้โดยไม่เคยเอ่ยปากถามความสมัครใจ ไม่ได้แปลว่าเขารักเจ้าหรอกนะ แต่มันแปลว่าเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวและเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางต่างหาก!”ซูชิงชิงชะงัก ช้อนตากลมโตขึ้นมองอย่างสับสน “แต่... ตี้จวินบอกว่านั่นคือความหวังดี...”“หวังดีกับผีน่ะสิ!” เสิ่นเจียวเจียวตบโต๊ะป้าบ (จนลู่หวูเหยียนที่นั่งอยู่มุมห้องยังแอบเลิกคิ้ว) “วันนี้เขาใช้ยศถาบรรดาศักดิ์บังคับให้เจ้ารับปิ่นปักผมได้ วันหน้าเขาก็จะบังคับให้เจ้าทำในสิ่งที่เจ้าไม่อยากทำ! สตรีเราต้องมีจุดยืนนะ สวยและฉลาดอย่างเจ้า ไม่จำเป็นต้องง้อบุรุษพรรค์นั้นเลย ขืนแต่งเข้าไปในวังหลังที่มีสตรีเป็นร้อยคอยแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น เจ้ามิถ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7: ปิดคดีเสบียง
บทที่ 7: ปิดคดีเสบียงณ จวนตระกูลจาง ยามรุ่งสาง“ปล่อยข้า! พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรมาจับกุมข้า ข้าคือราชเลขาจาง คนของตี้จวิน! หากตี้จวินรู้เรื่องนี้ พวกเจ้าหน่วยผู้ตรวจการลับเตรียมหัวหลุดจากบ่าได้เลย!”ราชเลขาจางดิ้นรนโวยวาย ขณะถูกองครักษ์เสื้อแพรสองนายกดลงกับพื้นลานจวน ท่ามกลางเสียงร้องไห้ระงมของเหล่าฮูหยินและอนุภรรยาลู่หวูเหยียนก้าวฝ่าความวุ่นวายเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวแผ่ซ่านด้วยรังสีสังหารเยียบเย็น เขาก้มมองขุนนางกังฉินด้วยหางตา ก่อนโยนสมุดบัญชีปกสีน้ำเงินเข้มลงตรงหน้าอีกฝ่ายปึก!“บัญชีสับเปลี่ยนเสบียงกองทัพ ซ่อนอยู่ใต้ฐานพระโพธิสัตว์ในเรือนอนุสี่ของเจ้า... หลักฐานทุจริตครบถ้วนพร้อมตราประทับลับ” เสียงทุ้มเรียบเอ่ย ทว่าดุดันดั่งเสียงกระซิบจากยมทูต “ต่อให้ตี้จวินยืนอยู่ตรงหน้าข้าตอนนี้ ก็ช่วยคุ้มกะลาหัวเจ้าไม่ได้... ลากตัวไปคุกหลวง!”ราชเลขาจางหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทิ้มพูดไม่ออก สิ้นความจองหองในทันทีณ ท้องพระโรง ตำหนักไท่เหอบรรยากาศการประชุมเช้าตึงเครียดจนเหล่าขุนนางแทบไม่กล้าหายใจ ฮ่องเต้ประทับบนบัลลังก์มังกรด้วยพระพักตร์ถมึงทึง พระหัตถ์ฟาดฎีกาและสมุดบัญชีลับลงบนโต๊ะ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8: ของรางวัลจากฮ่องเต้
บทที่ 8: ของรางวัลจากฮ่องเต้ณ รถม้าหน่วยผู้ตรวจการลับลู่หวูเหยียนก้าวขึ้นรถม้าด้วยใบหน้าเรียบตึง อาสือที่กระโดดตามขึ้นมาทำหน้าที่สารถีอดรนทนไม่ไหว เอ่ยถามถึงเหตุการณ์ในท้องพระโรง“ใต้เท้า... เหตุใดท่านไม่ปฏิเสธเรื่องคุณหนูเสิ่นต่อหน้าพระพักตร์ ปกติท่านเกลียดการถูกจับคู่ที่สุด”ลู่หวูเหยียนหลับตาพิงเบาะ “ข้าแค่อยากเห็นตี้จวินกระอักเลือด... มีสิ่งใดตบหน้าเขาเจ็บแสบไปกว่าการถูกแย่งสตรีที่เคยคลั่งรักเขาเล่า?” เขาตอบเสียงเรียบ ทว่าในใจรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงข้ออ้าง“แล้วเรื่องเด็กขอทานล่ะ?” ลู่หวูเหยียนเปลี่ยนเรื่อง“สืบแล้วขอรับ!” อาสือรายงาน “คุณหนูเสิ่นจ่ายค่ารักษาทั้งหมด ซ้ำยังรับเด็กสองพี่น้องไปดูแลในจวนจริงๆ ไม่ได้ทำเพื่อสร้างภาพเลยขอรับ”ลู่หวูเหยียนพยักหน้า นัยน์ตาทอประกายอ่อนโยนวูบหนึ่ง... แปลว่าความเมตตาในตรอกสกปรกเมื่อวาน ไม่ใช่การเสแสร้งสินะณ จวนตระกูลเสิ่นทันทีที่แม่ทัพเสิ่นถึงจวน ก็สั่งให้คนไปตามลูกสาวมาสอบสวนที่ห้องโถงทันที“เจียวเจียว อธิบายมาเดี๋ยวนี้! เจ้าไปรู้เรื่องที่ซ่อนสมุดบัญชีลับได้อย่างไร!” แม่ทัพเสิ่นจ้องบุตรีเขม็งเสิ่นเจียวเจียวแสร้งทำหน้าซื่อตาใส “โธ่ ท่านพ่อ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9: คดีใหม่โผล่
บทที่ 9: คดีใหม่โผล่ณ กองบัญชาการหน่วยผู้ตรวจการลับลู่หวูเหยียนนั่งหน้าซีดเผือด จิบชาสมุนไพรล้างคอเพื่อดับรสชาติ หมูผัดเปรี้ยวหวานพิฆาต ที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น โดยมีเสิ่นเจียวเจียวนั่งอารมณ์ดีปอกผลไม้อยู่บนตั่งนุ่มในห้องทำงานของเขาอย่างสบายใจเฉิบ ราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของปัง! ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรง อาสือวิ่งหน้าตั้งเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ใต้เท้า! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ! คุณหนูรองตระกูลหลี่หายตัวไประหว่างไปไหว้พระ เป็นสตรีรายที่สามในรอบเดือนนี้แล้ว!”ลู่หวูเหยียนวางถ้วยชาลง สีหน้ากลับมาเยือกเย็นดุดันทันที “กรมอาญายังตามสืบไม่ได้อีกหรือ?”“กรมอาญาไร้น้ำยาขอรับ จับมือใครดมไม่ได้เลย ฮ่องเต้กริ้วมาก ฝ่าบาทมีรับสั่งด่วนให้หน่วยผู้ตรวจการลับของเราเข้ามาทำคดีนี้แทนแล้วขอรับ!”เสิ่นเจียวเจียวที่กำลังปอกแอปเปิลอยู่ถึงกับหูผึ่ง... คดีสตรีตระกูลใหญ่หายตัวไปอย่างลึกลับ? นี่มันหนึ่งในคดีใหญ่ของนิยายเรื่องนี้เลยนี่นา! แก๊งลักพาตัวพวกนี้ไม่ใช่โจรธรรมดา แต่เป็นเครือข่ายค้ามนุษย์ที่แอบจับหญิงสาวหน้าตาดีไปขาย... และเบื้องหลังของพวกมันก็เชื่อมโยงกับ เหมืองเถื่อน ของรัชทายาทจ้าวเย่!“
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10: คุกใต้ดินสีชมพู
บทที่ 10: คุกใต้ดินสีชมพูณ คุกหลวง หน่วยผู้ตรวจการลับบรรยากาศในคุกใต้ดินชื้นแฉะ มืดมิด และเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ทว่าคืนนี้กลับมีสิ่งแปลกปลอมที่ขัดกับสถานที่ขั้นสุด...เสิ่นเจียวเจียวนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้บุนวมอย่างดี (ที่อาสือรีบวิ่งไปยกมาจากห้องทำงานเจ้านาย) มือขวาถือเมล็ดแตงโม แทะกินดังกร้วมๆ อย่างสบายอารมณ์ มองดูการสืบสวนเบื้องหน้าประหนึ่งกำลังดูงิ้วโรงใหญ่ลู่หวูเหยียนยืนตระหง่านอยู่หน้าโจรชุดดำทั้งสามที่ถูกมัดตรึงกับเสา รังสีสังหารแผ่ซ่านจนนักโทษตัวสั่นเป็นลูกนก“สตรีที่พวกเจ้าจับตัวไปก่อนหน้านี้อยู่ที่ใด? ใครเป็นคนสั่งการ?” เสียงทุ้มตวาดถาม ดุดันจนสลักคุกแทบสั่นสะเทือน“ขะ... ข้าไม่รู้! ฆ่าพวกข้าเสียเถอะ ข้าไม่มีวันทรยศนายท่าน!” โจรใจแข็งกัดฟันตอบ เตรียมใจตายลู่หวูเหยียนขมวดคิ้ว กำลังจะพยักหน้าให้อาสือนำเครื่องทรมานสารพัดชนิดเข้ามา ทว่า...“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ ใต้เท้า”เสิ่นเจียวเจียวปัดเศษแตงโมออกจากมือ ลุกขึ้นเดินนวยนาดเข้ามาแทรกกลางวงการสอบสวน นางก้มหน้าลงกระซิบข้างหูโจรด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ทำเอาแม้แต่ลู่หวูเหยียนยังต้องหรี่ตามอง“นายท่านของพวกเจ้าน่ะหรือ? หมายถึง ตี
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status