جميع فصول : الفصل -الفصل 36

Mabilis na humaharurot ang itim na SUV sa madilim na highway, ang bawat paglihis nito sa kurbada ay tila isang pagtakas mula sa realidad na unti-unti nang bumibigay. Sa labas, ang nasusunog na Archive Building ay nagiging maliit na tuldok na lamang sa abot-tanaw, isang alaala ng apoy at lihim na iniwan nila sa likod. Sa loob ng sasakyan, mabigat ang katahimikan—isang uri ng katahimikan na mas nakabibingi kaysa sa anumang sigaw.Si Aria Rivera-Valderama ay nakaupo sa gitna ng backseat, naipit sa pagitan ng dalawang armadong lalaking tila mga estatwa na walang emosyon. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa gilid ng upuan, ang kanyang mga kuko ay tila bumaon sa leather cover nito habang pilit niyang pinipigilan ang panginginig ng kanyang mga kamay. Ang kanyang isip ay parang isang radar na naghahanap ng labasan, ngunit sa bawat direksyong tingnan niya, pader ang kanyang nararating. Hindi niya alam kung saan siya dinadala, at higit sa lahat, hindi niya alam kung sino ang tunay na kalaban.Sa

Mabigat ang bawat hakbang ni Aria Rivera-Valderama habang tinatahak nila ang main hall ng lumang gusali. Ang espasyo ay malawak, isang abandonadong grand hall na tila nakakulong sa nakaraan. Tanging ang liwanag ng malamlam na buwan mula sa matatayog na bintana ang nagsisilbing ilaw, na nagbibigay ng mahahabang anino sa sahig na gawa sa lumang kahoy—umuungol at dumadaing sa bawat bigat ng kanilang pagtapak.Parang matagal nang walang taong pumasok dito, ngunit ramdam ni Aria ang presensya ng isang taong matagal nang naghihintay. Huminto siya sa gitna ng silid, ang kanyang mga mata ay nakapako sa dulo ng hall. Doon, may isang upuang nakatalikod, nakaharap sa malaking bintana na naglalantad sa madilim na kagubatan.“Who is that?” mahinang tanong ni Aria, ang boses ay tila isang bulong na natatakot ma-detect ng hangin.Hindi agad sumagot si Gabriel Rivera. Sa halip, bahagya siyang ngumiti, isang ekspresyong puno ng misteryo. “Someone who knows the truth better than any of us, Aria. Higit

Isang matinis na click ang umalingawngaw sa buong main hall, parang hatol ng isang hukom sa isang silid na puno ng mga makasalanan. Sa isang iglap, BUMUKAS ang lahat ng ilaw. Ang dilim na kanina ay nagsisilbing proteksyon ay naglaho, pinalitan ng isang masakit at nakasisilaw na puting liwanag.Napapikit si Aria Rivera-Valderama. Nang imulat niya ang kanyang mga mata, ang hall ay hindi na mukhang abandonadong gusali—mukha na itong isang interrogation room kung saan ang bawat sulok ay lantad. Ngunit hindi lang ang kaliwanagan ang nagpabigat sa hangin.Nanlaki ang mata ni Mark Anthony Salvador. “Shit… C4,” bulong niya, ang boses ay puno ng matinding pagkabahala.Napatingin si Aria sa paligid. Ang kanyang puso ay tumigil nang makita ang katotohanan: sa bawat haligi, sa ilalim ng sahig, at nakadikit sa mga dingding—dose-dosenang explosive charges. Ang buong gusali ay naging isang higanteng bomba na naghihintay na lamang ng senyas.Isang marahang palakpak ang bumasag sa tensyon. Clap. Clap.