All Chapters of MY SPIRIT ตรวจใจเธอเจอแต่รัก: Chapter 21 - Chapter 30

ณ เพนท์เฮาส์หลังจากร่วมทำกิจกรรมเสร็จ อันดาก็กลับมาที่เพนท์เฮาส์ในช่วงเวลาค่ำ เนื่องจากวันนี้กันต์บอกว่าเขาจะกลับมาเร็ว เพราะมีงานทำต่อ เธอก็เลยต้องกลับเองไม่ได้ไปหาเขาที่โรงพยาบาลแต่เมื่อเข้ามาภายในห้องก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่วางอยู่ เธอที่ชอบดอกไม้เป็นชีวิตจิตใจอยู่แล้ว ก็เดินเข้าไปดูใกล้ ๆ พร้อมกับก้มใบหน้าสวยลงไปสูดดมกลิ่นหอมนั้น ด้วยความลืมตัว“ชอบไหม” เสียงทุ้มหล่อของหมอหนุ่มก็ดังขึ้น“คะ...ค่ะ ขอโทษค่ะ หนูเห็นว่ามันสวยดี ก็เลยเผลอไปดม” เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะเอาไปไหน“ชอบก็ดี เพราะมันเป็นของหนู”“ของหนู?” เธอก็ถามอย่างไม่เข้าใจ“ใช่”“คุณให้หนู” อันดาถามอีกครั้งอย่างไม่เชื่อ“ชอบไหมละ” เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้ม ทั้งสรรพนามที่เปลี่ยนไป“หนู...”“เด็กดี” แล้วเขาก็เดินเข้าไปกอดกระชับร่างบางแน่น พรมจูบไปที่ขมับสองสามที“เป็นยังไงบ้างเรียนมาเหนื่อยไหม”“เอ่อ...”“เป็นอะไรหื้ม”“หนู...”“ครับ”“ทำไมคุณหมอถึงดีกับหนูขนาดนี้คะ”“หนูก็ชอบไม่ใช่เหรอ”“คะ...ค่ะ” แล้วอันดาก็ยิ้มออกมาอย่างปลื้มใจ ชีวิตเธอเคยมีอะไรแบบนี้ที่ไหน“หึ เด็กดี”“ขอบคุณมากนะคะ” อันดาถึงกับน

หลังจากผ่าตัดคนไข้คนสุดท้ายของวันนี้เสร็จ หมอกันต์ก็เดินออกมาจากห้องผ่าตัด“สวัสดีค่ะหมอกันต์” พยาบาลสาวอย่างปรางที่เห็นแบบนั้นก็รีบเข้ามาทักทาย ด้วยที่เธอกับหมอกันต์ ก็ค่อนข้างมีความสนิทสนมกัน เพราะเธอรู้สึกชอบและต้องการเขา และดูเหมือนบางครั้งเขาก็สนใจเธอด้วย แต่ก็ยังไม่มีโอกาสนั้นด้วยกันสักที“สวัสดี เข้าเวรด้วยเหรอวันนี้” หมอหนุ่มตอบรับพร้อมกับยิ้มให้ พยาบาลสาวสวยคนนี้ มักจะอ่อยเขาอยู่หลายครั้ง แต่ด้วยที่ไม่ค่อยมีโอกาส เขาก็เลยไม่ได้รวบหัวรวบหางเธอสักที“ค่ะ ปรางกำลังจะออกเวรพอดี ถ้าวันนี้ไม่มีอะไรแล้ว เราไปหาอะไร กิน! กันไหมคะ” ปรางพูดพร้อมกับ ลูบมือหมอหนุ่มเบา ๆ อย่างเป็นการเชิญชวน“หมอกันต์คะ” แต่ในตอนนั้นพยาบาลอีกคนก็เดินเข้ามาพอดี“เอ่อ...ครับ” เขาก็ค่อย ๆ ปัดมือพยาบาลสาวตรงหน้าออก“พอดีเห็นมีคนแจ้งว่า มีน้องนักศึกษาคนหนึ่งมารอหมอ ตั้งนานแล้วค่ะ”“จริงด้วย งั้นผมขอตัวก่อนนะ” เมื่อรู้แบบนั้นก็รีบออกไปทันที เพราะเขานึกได้ว่า ไม่ได้บอกอันดาด้วยว่าห้องทำงานเขาอยู่ตรงไหน แบบนี้เธอก็คงมารอนานแล้ว“พี่เอื้อม!” ปรางก็พูดขึ้นอย่างไม่พอใจ“หึ ออกเวรแล้วก็กลับได้แล้ว หล่อนจะทำหน้าบึ้งอะไ

อันดา Talkหลังจากที่กันต์ออกไปแล้ว อันดาก็เข้าไปนอนห้องนอนเขา ตอนนี้ก็ถึงค่ำของอีกวันแล้ว เธอสูดกลิ่นกายของเขา อยากสัมผัสกับเขาให้มากกว่านี้ คิดถึงและโหยหาเหลือเกิน อยู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา เธอไม่เคยรู้สึกคิดถึงหรือโหยหาเขา ขนาดนี้มาก่อนเลย เธอพูดได้เต็มปากว่า ตอนนี้คงรักเขาไปแล้ว เธอตกหลุมรักคนที่ช่วยเหลือเธอ ความรู้สึกทุกอย่างมันชัดตั้งแต่เขาเดินออกจากห้องไปRrr Rrr Rrrและในตอนนั้นเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดัง ปรากฏปลายสายเป็นชื่อเขา(กันต์ : ทำอะไรอยู่) น้ำเสียงทุ้มหล่อถามขึ้น“นอนค่ะ” อันดาพยายามปรับเสียงให้ปกติที่สุด พยายามกั้นเสียงสะอื้นในลำคอไว้ ไม่อยากให้เขามองว่าเธองี่เง่า(กันต์ : เป็นอะไร ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น)“ปะ...เปล่าค่ะ หนูเพิ่งตื่น”(กันต์ : ตื่นตอนทุ่มหนึ่งเนี่ยนะ)“ค่ะ หนูเผลอหลับไป”(กันต์ : ไหนดูหน้าสิ) แล้วเขาก็เปิดกล้องวิดีโอ เพื่อที่จะได้เห็นในหน้าจิ้มลิ้ม ที่เขาคิดถึงตลอดเวลา“...” ทันทีที่เปิดกล้อง อันดาก็ต้องหลบสายตาคมคู่นั้น เพราะเขาจ้องเธอไม่วางตา(กันต์ : ร้องไห้ทำไม เป็นอะไรทำไมร้องไห้จนหน้าแดงแบบนั้น) เขาถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไรค่ะ”(กันต์ : จะไม่เป

เวลาล่วงเลยกว่าสองสัปดาห์แล้ว ที่ทั้งคู่ไม่เจอกัน และวันนี้เป็นวันที่เขากลับมา เป็นวันที่เธอรอคอยในทุกวัน พอมีเสียงประตูเปิดออก ร่างบางที่นั่งอยู่โซฟาก็รีบหันขวับไปมอง ด้วยความรู้สึกที่ดีใจทันทีที่ร่างสูงโผล่พ้นประตูเข้ามา เขาก็มองใบหน้าสวยที่โหยหา รอยยิ้มของความดีใจก็ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อ เขาเองในทุก ๆ วันก็คิดถึงเธอมากอันดารีบลุกขึ้นและวิ่งไปสวมกอดเขา ด้วยความรู้สึกที่คิดถึงมากล้น จนแทบทนไม่ไหว“จุ๊บ จ๊วบบบบบ อื้มมม”แล้วทั้งคู่ก็จูบกันอย่างดูดดื่ม ด้วยความรู้สึกที่โหยหา ตลอดเวลาห่างกัน มันมีแต่ความคิดถึงที่มากล้น“หนูคิดถึงคุณ” อันดารีบพูดความรู้สึกที่อยู่ในใจออกไป อย่างไม่ปิดบัง“ฉันก็คิดถึงหนูเหมือนกัน เป็นยังไงบ้าง”“ฮึก ๆ” แค่ได้กลิ่นกายของเขา น้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้ว ก็ไหลออกมาอย่างกั้นไม่อยู่“ร้องไห้ทำไม” กันต์ที่เห็นแบบนั้น ก็ถึงกับตกใจ“หนูคิดถึงคุณมาก ๆ”“หึ รู้แล้วว่าคิดถึงมาก ขี้แยอะไรขนาดนี้ หึ่ม” เป็นแบบนั้นเขายิ่งกระชับกอดเธอแน่นขึ้น ช่างน่าเอ็นดูจริง ๆน้ำในอ่างกระเพื่อม ตามแรงอารมณ์ที่มี สองร่าง โยกขย่มกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความคิดถึงที่พูดออกมาทั้งหมด ไม่สู้การกระ

ณ ร้านชาบูหลังจากเสร็จงานแล้ว รุ่นพี่ก็พาทั้งคู่มาเลี้ยงฉลอง ที่ร้านชาบูกันต่อ ทุกคนต่างพูดถึงการประกวด แล้วก็คุยกันต่อสนุกสนาน จนเวลาล่วงเลยถึงสองทุ่ม“ไม่อร่อยเหรออัน” เมื่อเห็นว่าอันดาเอาแต่นั่งเงียบและกินไปนิดเดียว ต้นที่คอยมองอยู่ก็ถามขึ้น“อร่อย แต่เราว่าจะขอกลับแล้วนะ นี่ก็สองทุ่มกว่าแล้ว”“ทำไมรีบกลับล่ะคะ” รุ่นพี่อีกคนก็ถามขึ้น“เอ่อ อันมีธุระนิดหน่อยค่ะ”“งั้นอันให้เราไปส่งนะ”“เอ่อ...ขอบใจนะต้น”“เนี่ย แค่ไปส่งนะคะไม่ได้ไปอย่างอื่น” รุ่นพี่ที่มองอยู่ก็พูดขึ้นอย่างสนุก“ไม่ครับ ไปส่งเฉย ๆ” ต้นก็ยิ้มให้อย่างคนที่ไม่คิดอะไร“งั้นอันขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนมากค่ะ”“ค่ะ แต่เราถ่ายรูปรวมกันหน่อยเนอะ” แล้วรุ่นพี่ก็หยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูป พร้อมกับอัพลงโซเชียล แล้วก็แท็กหาทุกคน“ขอบใจที่มาส่งนะต้น”“ไม่เป็นไร เรายินดีมาก ดีใจด้วยนะอัน”“ต้นก็เหมือนกัน ยินดีด้วยนะ”“เราได้ตำแหน่งเพราะอันเลยนะ”“เพราะเรา?”“อือ ถ้าอันไม่ประกวดกับเรา เราก็คงไม่ประกวดหรอก”“...”“เราชอบอันนะ ชอบตั้งแต่เจอกันวันแรก แล้วเราก็อยากจะบอกอันวันนี้”“ต้น...”“อันยังไม่ต้องชอบเราก็ได้ แต่เราแค่อยากให้อันร