All Chapters of MY SPIRIT ตรวจใจเธอเจอแต่รัก: Chapter 31 - Chapter 40

ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังหลังจากที่กลับจากบ้านหมอธนัชชัย ทั้งสามคนก็แวะที่ห้างสรรพสินค้ากันต่อ เพราะมาริกาต้องการซื้อของด้วยความที่ไม่สบายใจ มาริกาก็เลยจะมาพักด้วยซักสองสามวัน ก่อนจะกลับบ้าน เพราะรู้ดีว่า ผู้ชายคนนั้นต้องตามหาเธอแน่ ๆ และเธอยังไม่พร้อมจะคุยอะไรกับเขาตอนนี้ทั้งคู่เดินไปด้วยกัน ส่วนอันดาได้แต่เดินตามอยู่ข้างหลัง เธอทั้งรู้สึกน้อยใจ แล้วก็เป็นส่วนเกิน ถึงแม้มาริกาจะพูดกับเธอดีมาก แต่ด้วยสถานะของเธอในตอนนี้ ก็ย่อมทำให้รู้สึกแคลงใจ“พี่หมอคะ ร้านนี้” เมื่อเห็นร้านขนมหวาน ร้านโปรดสมัยเด็ก ๆ มาริกาก็อยากกินขึ้นมา“อยากกินไหม พี่ก็ไม่ได้กินไอติมร้านนี้นานแล้วเหมือนกัน”“ค่ะ มิรินก็รู้สึกอยากกินเหมือนกัน”“ป่ะ” แล้วกันต์ก็จับมือพามาริกาเข้าร้านไอติมไป อันดาก็เพียงแต่มองตาม เธอยืนอยู่หน้าร้านมองทั้งคู่ ด้วยความรู้สึกที่อึดอัดในใจติ้ง(หมอกันต์ : กลับไปรอที่ห้องก่อนนะ) เป็นข้อความจากเขาที่ส่งมาหาเธอ เมื่ออ่านข้อความนั้นกระบอกตาก็ร้อนผ่าว ดวงตากลมโตมองทั้งคู่ ที่ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ดูยังไงก็เหมาะสมกันมาก จนเธอรู้ถึงเหตุผลที่เขาให้เธอกลับไปรอที่ห้อง และเวลาของเธอกับเขาก็คงใ

ณ เพนท์เฮ้าหลังจากกลับมา อันดาก็มาเตรียมอาหารไว้รอกันต์ต่อ ด้วยที่หวังว่าเขาและเธอต่อจากนี้ คงจะมีเรื่องราวดี ๆ เกิดขึ้นบ้าง เธออยากใช้ช่วงเวลาในตอนนี้ให้ได้มากที่สุด ถึงแม้จะเป็นความเห็นแก่ตัว แต่นอกจากความรักแล้ว มันก็ไม่มีเหตุผลอื่นแกร๊กเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออก อันดาก็หลุดออกจากห้วงความคิด หันไปมองใบหน้าหล่อเหลา ที่เธอเอาแต่คิดถึงตลอดเวลาเขาที่เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มนั้น ก็ก้าวขายาว ๆ เข้ามากอด เขาและเธอไม่ได้แสดงความรักแบบนี้ให้กันหลายวันแล้ว เนื่องจากเกรงใจผู้มาเยือน เขาก็เลยต้องเว้นระยะห่างไว้อันดากอดกระซับความอบอุ่นนั้นไว้จนแน่น ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกัน เพียงแต่ตอนนี้มีแต่ความรู้สึกดี ๆ“เป็นอะไรไป” เป็นหมอหนุ่มที่ถามขึ้นก่อน“หนูอยากกอดคุณ ไว้แบบนี้นาน ๆ”“เราก็กอดกันทุกวันอยู่แล้วไง”“...” อันดาถึงกับสะอึก เมื่อนึกไปถึงช่วงเวลาก่อนหน้านี้ เป็นสัปดาห์แล้ว ที่เธอไม่ได้กอดเขาแล้วสบายใจแบบนี้“ไปบ้านป๊ามาเป็นยังไงบ้าง”“ก็ดีค่ะ” อันดาตอบพร้อมกับยิ้มขืน แม้จะไม่ได้รับคำพูดที่รุนแรง แต่มันก็ทำให้เธอคิดมากจนรู้สึกแย่“ถ้าป๊าพูดอะไรไม่ดีด้วย หนูก็อย่าคิดมากนะ” เขาพูดออกไปอย่างรู้

“เฮีย! แต่กูกับมิริน เราเป็นผัวเมียกันแล้ว กูรักมิริน! มิรินรักกู!”“มึงยังจะคิดแบบนั้นอยู่อีกเหรอ”“มันคือความจริง! กูกับมิรินเราเป็นผัวเมียกัน กูจะเสียเมียไปให้ใครไม่ได้เด็ดขาด นะเฮีย” ชินกรเปลี่ยนกลับมาพูดอย่างอ้อนวอน เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขาเป็นคนไม่ยอมอะไรง่าย ๆ เว้นแต่เรื่องของมาริกากันต์มองชินกรอย่างใช้ความคิด ปกติแล้ว มันเป็นคนไม่ยอมใคร แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า มันยอมได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งเอ่ยคำร้องขอ“นะเฮีย กูขอ” จากแววตาที่แข็งกร้าว ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน“มึงฟังกูนะ กูกับมิรินยังไม่ได้เป็นอะไรกัน มันเป็นเพียงแค่ข้อตกลงของครอบครัว ที่กูต้องรับผิดชอบ!” เมื่อเป็นแบบนี้ กันต์เองก็รู้สึกเห็นใจขึ้นมา“จะ...จริงเหรอเฮีย”“เออ!”“งั้นมึงไม่ต้องรับผิดชอบอะไรแล้ว กูจะเป็นคนรับผิดชอบแทนมึงเอง”“แล้วเรื่องอะไรที่กูต้องให้มึงรับผิดชอบแทน” เมื่อเห็นแบบนั้น ผู้เป็นพี่ชายก็อยากแกล้งขึ้นมา“ก็กูกับมิรินเป็นผัวเมียกัน แต่มึงยังไม่ได้เป็นอะไรกับมิรินไง ใครรับผิดชอบก็คงเหมือนกัน”“หึ นี่มึงขนาดนั้นเลยเหรอ”“ตอนมึงไล่กูออกมา ตอนเห็นมิรินร้องไห้ ใจกูแทบขาดเลยมึงรู้ไหมเฮีย กูมาตามหา

“แล้วก็ขอบคุณมากค่ะ ที่อุตส่าห์เป็นห่วง แต่ต่อจากนี้ คุณไม่ต้องห่วงหนูแล้วนะคะ หนูดูแลตัวเองได้”“หึ ดูแลตัวเองได้ เธอคิดว่าเธอเป็นใคร เธอลืมแล้วเหรอ ตัวเธอก็ยังไม่สามารถเลี้ยงตัวเองได้ แล้วแม่เลี้ยงเธออีก เธอไม่กลัวเขาเอาตัวเธอไปแล้วหรือไง”“...” อันดาก็ถึงกับจุกไปทั้งอกเมื่อเขาพูดมาแบบนี้ เขาไม่ได้นึกถึงใจเธอเลยหรือ ทั้งที่ก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเกิดมาจากอะไร“รีบกลับ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำอีกหลายครั้ง”“ไม่ค่ะ หนูจะไม่กลับไปอีกแล้ว”“เธออย่าอวดเก่งตอนนี้นะอันดา”“หนูไม่เคยอวดเก่งเลยค่ะ แต่ที่หนูกำลังทำอยู่ คือสิ่งที่หนูเลือกแล้ว ขอบคุณคุณมาก ที่เลี้ยงดูหนูมาตั้งแต่ต้น แต่หนูคิดว่าตอนนี้ หนูควรดูแลตัวเองได้แล้ว”“...”“ส่วนเรื่องแม่เลี้ยงของหนู ถ้าบังเอิญเจอเขาจริง ๆ หนูก็ยังคงจะหาทางหนีเหมือนเดิมค่ะ”“เธอคิดว่าเธอจะหนีพ้นเหรอถ้าไม่มีฉัน เธออย่าอวดเก่งให้มาก ถ้าไม่อยากถูกส่งไปเข้าบ่อน อย่างที่เคยกลัว” แล้วเขาก็เริ่มพูดออกมาด้วยความโมโห“...” อันดาที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับน้ำตาไหล นี่เป็นเรื่องเดียว ที่เธออยากลืมที่สุดในชีวิต และเขาก็รับรู้ ว่าเธอไม่อยากนึกถึงเรื่องนี้อีก

ณ เพนเฮ้าส์กันต์กลับมาที่เพนเฮ้าส์ ด้วยความรู้สึกที่อิดโรย ทุกอย่างในตอนนี้สำหรับเขามันแย่ไปหมด ภายในห้องกว้างที่เงียบสงัด บรรยากาศมันหดหู่ ชวนเศร้าหมองเมื่อมองไปรอบ ๆ ทั้งที่เป็นที่ ที่เขาอยู่ทุกวันต่างกันคือไม่มีอันดาแล้ว[“ทำไมวันนี้กลับมาเร็วจังคะ” ใบหน้าสวยยิ้มหวานให้ แล้วรีบเดินเข้ามาหา“ฟอดดดด หนูคิดถึงคุณจังเลย” ร่างบางโถมตัวเข้ามากอด พร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปหอมแก้ม“วันนี้หนูทำแต่อาหารที่คุณชอบทั้งนั้นเลย” เธอใส่ใจและดูแลเขาทุกอย่าง“เหนื่อยไหมคะ” เป็นคำถามที่เธอถามเขาทุกครั้ง“หนูนวดให้นะ” มือบางก็นวดไปตามตัว เพื่อช่วยให้เขาผ่อนคลาย]ความทรงจำทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ มันผุดขึ้นมาเป็นฉาก ทุกอย่างมันชัดเจนไปหมด ตอนนี้ภายในห้องที่เงียบสงัด แต่เสียงอันดากับดังชัดเจนอยู่ในหู เธอใส่ใจและดูแลเขาดีทุกอย่าง เธอน่ารักกับเขาเสมอช่วงเวลาที่ผ่านมา ก็ต้องยอมรับว่า ตั้งแต่มีอันดาเข้ามา ชีวิตเขาก็มีสีสันมากขึ้น เธอเป็นความน่ารักสดใส เป็นคนที่ทำให้ชีวิตเขาสดชื่นและมีพลัง ตอนนี้มันมีแต่ความคิดถึง จนแทบกินไม่ได้และนอนไม่หลับ ทำให้รู้ว่า “เขาเองก็รักเธอมาก”1 สัปดาห์ต่อมาณ PWJem คลับเนื่องจากมี