《แค่ตัวแทนที่คุณไม่รัก》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่มีสองร่างกอดกันกลมใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน หวานยี่หวาปรือตาขึ้นเชื่องช้าพร้อมกับยันกายให้ลุกขึ้นนั่งแต่ต้องชะงัก เนื่องจากมือใหญ่รั้งเอวคอดไว้แน่นก่อนดึงร่างเล็กเข้าสู่วงแขน“จะรีบไปไหน” เอ่ยถามเสียงงัวเงียขณะดวงตาคมสองข้างปิดสนิท“ปล่อยค่ะ” หญิงสาวพยายามจะแกะแขนแกร่ง“อย่าทำให้ฉันหงุดหงิดแต่เช้ายี่หวา” อินทัชลืมตาขึ้น จากนั้นจ้องเขม็งคนตัวเล็กที่พยศไม่เลิก“ปล่อยนะคะคุณอิน วันนี้ฉันมีเรียนเช้า”“ฉันกับคุณเหรอ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันกับสรรพนามใหม่ของคนตัวเล็กกล่าวเมื่อสักครู่ เขาฟังแล้วรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก“ใช่ค่ะ ฉันกับคุณ เราไม่ได้สนิทกันสักหน่อย”“ว่าไงนะยี่หวา!!” อินทัชจับคนตัวเล็กให้นอนหงายกับเตียง นัยน์ตาคู่คมจ้องเขม็งเธอด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ คำพูดของเธอสร้างความหงุดหงิดให้เขาแต่เช้า ปากบอกไม่ได้เป็นอะไรกันแต่เมื่อคืนแนบชิดยิ่งกว่าอะไรเสียอีกแล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร“เธอลืมข้อตกลงเมื่อคืนแล้วเหรอยี่หวา”“ไม่ได้ลืมค่ะ” ข้อตกลงที่เขาบอกคือเขามีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเธอ แต่เธอไม่มีทางได้รับความรักจากเขาสักนิด ระหว่างเขาตามหาตัวเมษาเธ

มือน้อยยกขึ้นมากุมหน้าอกข้างซ้ายด้วยใจเต้นรุนแรงแทบปะทุออกนอกอก เธอมองประตูห้องของเขาด้วยใจสั่น แม้เวลานี้ผู้คนกำลังหลับใหลและไม่กลัวใครจะบังเอิญผ่านมาเห็นแต่ก็อดกลัวไม่ได้หวานยี่หวาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกชักช้า รวบรวมความกล้าเอื้อมมือเคาะประตู เธอยืนคอยเพียงไม่นานเสียงทุ้มเจ้าของห้องตอบรับกลับมา“ไม่เป็นไรยี่หวา” มือน้อยยื่นไปจับลูกบิดประตูก่อนหมุนหนึ่งครั้งและค่อย ๆ ดันประตูเข้าข้างในอย่างระมัดระวัง ทันทีที่เข้าไปถึงในห้องกลับพบร่างสูงใหญ่นั่งบนเตียงในสภาพชุดคลุมอาบน้ำเผยให้เห็นอกเปลือยเปล่า “มานี่สิยี่หวา” อินทัชเรียกคนตัวเล็กที่มีท่าทีเขินอายให้มานั่งข้างตนเอง“พี่อินไปใส่เสื้อก่อนสิคะ” เสียงหวานบอกคนตัวโต เธอไม่กล้ามองเขาจึงทำได้แค่ก้มหน้างุดมองพื้นแล้วสาวเท้าไปหาเขา“ใส่ทำไมเดี๋ยวก็ถอด” ท่าทางของเธอทำเขาหงุดหงิดยิ่งนัก ชายหนุ่มกระชากร่างเล็กให้มานั่งบนตักแกร่ง“ว้าย! พี่อิน” มือบางทาบบนอกเปลือยเปล่ายิ่งทำให้รู้สึกอับอายมากขึ้นกว่าเดิม“เขินเหรอ” จับเชยคางมนให้หันมาสบตากัน ใบหน้าแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุกของเธอทำให้เขาอดไม่ได้จะจูบแก้มนุ่มเบา ๆ อย่างหลงใหล กลิ่นกายเฉพาะจากคนตัวเล็

น้ำใสไหลพรั่งพรูอาบแก้มนุ่มก่อนร่างอรชรจะทรุดลงไปกองกับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง ใจดวงน้อยราวกับถูกมีดคมปักกลางใจแล้วค่อย ๆ เฉือนลง“คุณทำแบบนี้กับเมษาได้ไง” มือเรียวเอื้อมขึ้นมากุมหน้าอกข้างซ้ายด้วยความรู้สึกปวดหนึบ ร่างเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเสียใจปนความผิดหวังสิ่งที่เธอได้รับรู้เมื่อสักครู่ คือการเห็นข่าวคนรักหักหลังและทรยศ วันนี้เธอตื่นขึ้นด้วยอาการวิงเวียนศีรษะและนึกไม่ถึงทันทีที่เปิดโทรทัศน์เพื่อหาอะไรดูเล่นผ่อนคลายจิตใจ แต่กลับต้องพบข่าวของนักธุรกิจชื่อดังอย่างธาวินแฟนหนุ่มของเธอกำลังจะหมั้นหมายกับผู้หญิงอื่น โดยเธอไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าเขามีผู้หญิงอีกคน“ฮึก ฮือ คุณทำแบบนี้กับเมษาได้ไงคะวิน” เมษาเอนกายนอนบนพื้นพรมพร้อมแหงนหน้ามองเพดานสีขาวล้วน เธอไม่เคยคิดมาก่อนผู้ชายที่อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายเดือนและพร่ำบอกรักกันจะทำกันได้ลงคอนัยน์ตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลงสนิท บัดนี้สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออกสักอย่าง สิ่งเดียวที่พอจะทำได้คือการปล่อยโฮออกมา เธอไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันทำไมต้องอ่อนไหวเช่นนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนค่อนข้างเข้มแข็งและไม่เสียน้ำตากับอะไรง่าย ๆ“ไอ้ผู้ชายเลว เมษาเกลียดคุณ

พ้นร่างสูงใหญ่ของชายคนรักไม่นาน เมษาถึงกับทรุดกายล้มลงกับพื้นดั่งคนหมดแรง คำพูดมากมายของธาวินยังคงดังก้องทั่วโสตประสาทจนทำให้เธอปล่อยโฮออกมาอีกครั้งอย่างกลั้นไม่อยู่“ฮึก คุณอยากให้เมษาตายมากเลยเหรอวิน” ถ้อยคำและวาจาเชือดเฉือนดั่งมีดคมของชายคนรักทำเอาหัวใจดวงน้อยแหลกสลายไม่มีชิ้นดีน้ำตาแห่งความรู้สึกเสียใจยังคงหลั่งไหลต่อเนื่องไม่ขาดสาย ขณะนี้สมองขาวโพลนไปหมดคิดอะไรไม่ออกสักอย่าง มือน้อยยกขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวปานจะขาดใจตาย เธอไม่ใช่คนอ่อนแอแต่ทำไมถึงร้องไห้ขนาดนี้ หนำซ้ำความคิดที่อยากจะฆ่าตัวตายผุดขึ้นในสมองร่างเล็กยันกายลุกขึ้นด้วยท่าทางทุลักทุเล เธอเดินตรงไปยังระเบียงห้องของคอนโดอย่างคนเหม่อลอย บัดนี้ไม่อาจรับรู้อะไรอีกแล้วนอกจากอยากหายไปจากโลกใบนี้“คุณแม่คะ เมษาขอโทษถ้าชาติหน้ามีจริงขอเมษาเกิดมาเป็นลูกคุณแม่อีกครั้งนะคะและขอให้เมษาไม่ต้องเจอกับเขาอีกแล้ว เมษาเจ็บเหลือเกิน” พูดจบ เท้าเล็กเหยียบตรงราวระเบียงเตรียมจะก้าวขาเรียวข้างหนึ่งออก ทันใดนั้นธาวินวิ่งมากอดคนตัวเล็กแน่นและรีบพาเข้าข้างในด้วยความไว“เมษา คุณจะทำอะไร”“ปล่อยนะวิน” พยายามขัดขืนสุดฤทธิ์ เธอเ

หลังจากอินทัชอุ้มคนตัวเล็กมาวางบนที่นอน ชายหนุ่มรีบจัดการหาผ้ามาเช็ดตัวให้หญิงสาวและช่วยเปลี่ยนเสื้อให้โดยให้เธอใส่เชิ้ตตัวใหญ่ของเขา“ทำไมไม่บอกว่าป่วยวะ” เขารู้สึกหัวเสียเป็นอย่างมากที่เธอยอมฟังอะไรง่าย ๆ แถมไม่ขัดขืนเหมือนที่ผ่านมา และยิ่งได้เห็นรอยแดงบริเวณฝ่ามือเรียวเกิดจากการขุดดิน มันยิ่งทำให้เขาโมโหตัวเองมาก“โธ่เว้ย! มึงทำอะไรของมึงวะไอ้อิน” อาการที่เขาเป็นอยู่ไม่สามารถอธิบายอะไรได้เลย คืออะไรกันแน่ แค่เห็นคนตัวเล็กเจ็บหรือมีน้ำตารู้สึกปวดหนึบอย่างยิ่งชายหนุ่มโน้มหน้าหล่อเหลาประทับจูบหน้าผากเกลี้ยงเกล้าด้วยความอ่อนโยน“พี่ขอโทษ” กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่ม จากนั้นตรงเข้าไปชำระร่างกายในห้องน้ำซึ่งใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาทีก็เรียบร้อยก่อนจะรีบแต่งตัวและมานอนข้างกายคนตัวเล็กเขาไม่ปล่อยให้เธอเดียวดาย ยกแขนกำยำโอบเอวคอดพร้อมกับประคองศีรษะเล็กของหวานยี่หวาซุกอกล่ำสัน ฝ่ามือใหญ่ลูบเส้นผมยาวสลวยก่อนเข้าสู่ห้วงนิทรา“อื้อ” หวานยี่หวาปรือตาขึ้นในช่วงเวลาเที่ยงคืน เธอรู้สึกเหมือนถูกแขนแกร่งของใครบางคนโอบกอด เมื่อแหงนหน้าขึ้นมองกลับเห็นคนใจร้ายที่เอาแต่แกล้งเธอทั้งวันทำให้ไม่ได้เจอกัปตัน“นอนยี