All Chapters of แค่ตัวแทนที่คุณไม่รัก: Chapter 1 - Chapter 10

การแต่งงานระหว่างอินทัชและเมษาถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนดจนกว่าชายหนุ่มจะตามหาตัวสาวคนรักเจอ ส่วนหวานยี่หวาตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่เธอต้องทำงานทุกอย่างไม่ต่างจากคนใช้คนหนึ่งหญิงสาวมักจะโดนสาวใช้ด้วยกันรังแกเพราะคำสั่งของอินทัชต้องการทำให้เธอเจ็บปวดและไม่มีความสุข“อ้าวมาแล้วเหรอ” เสียงของพิกุลสาวใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างบอบบางสวมใส่ชุดนักศึกษาเดินเข้ามาในห้องครัว“สวัสดีค่ะพี่พิกุล พี่สาลี่ พี่บังอร” มือเรียวยกขึ้นไหว้คนที่มีอายุมากกว่าอย่างไม่ถือตัว“แล้วนั่นจะไปไหน” สาลี่ถามขึ้นด้วยความสงสัย“วันนี้ยี่หวามีเรียนค่ะ ช่วงบ่ายยี่หวากลับมาช่วยงานบ้านนะคะ”“แล้วจะยืนทำเซ่ออีกนานไหมรีบมาช่วยยกอาหารไปสิ คุณผู้หญิงกับคุณอินใกล้ลงมาแล้ว” บังอรแทรกขึ้นเธอคือสาวใช้ที่ไม่ชอบหน้าหวานยี่หวามากที่สุด“ค่ะพี่บังอร” หวานยี่หวาวางหนังสือลงบนโต๊ะและรีบเข้าไปช่วยถือถาดข้าวต้มจากมือของพิกุลแต่ไม่วายโดนสาลี่ชนเข้า กระทั่งข้าวต้มกระเด็นโดนมือเรียว หญิงสาวเผลอปล่อยถาดอาหารร่วงหล่นพื้น“ว้าย! ทำอะไรยี่หวาเห็นไหมข้าวต้มหกหมดเลย” บังอรเอ็ดหวานยี่หวาเสียงดัง“นั่นสิแค่นี้ก็มือไม้อ่อน” สาลี่เบะปากใส

“นี่คะ” หวานยี่หวานำเครื่องดื่มที่ลูกค้าสั่งวางไว้บนโต๊ะของชายกลุ่มหนึ่ง งานที่คมกริชให้ทำคือพนักงานเสิร์ฟซึ่งเธอไม่ได้ติดใจอะไรทั้งสิ้นเพราะไม่ได้ยากเกินความสามารถ“เพิ่งมาทำงานใหม่เหรอ พี่ไม่เคยเห็นหน้าน้องมาก่อน” ชายคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นพร้อมกวาดสายตามองหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้ายังคงสวมใส่ชุดนักศึกษา“ขอตัวก่อนนะคะ”“เดี๋ยวสิน้อง” ชายคนเดิมคว้าข้อมือเล็กอย่างถือวิสาสะ“ปล่อยนะคะ” เธอพยายามจะแกะมือหยาบกร้านของชายคนนั้นออกแต่แรงอันน้อยนิดกลับสู้ไม่ได้“จะรีบไปไหนล่ะคนสวย นั่งคุยกับพี่ก่อนสิ”“ยี่หวาจะรีบกลับไปทำงานค่ะ ปล่อยเถอะ”“ชื่อยี่หวาเหรอจ๊ะ ชื่อเพราะจังเลย”“ว้าย!” หวานยี่หวาร้องเสียงหลงเมื่อถูกกระชากให้ไปนั่งบนตักของชายคนนั้น ซึ่งภายในกลุ่มต่างหัวเราะชอบใจและไม่มีใครจะห้ามปรามการกระทำของเพื่อน“ปล่อยนะคะ” ดวงตากลมโตพยายามมองหาพนักงานด้วยกันเพื่อขอความช่วยเหลือแต่ขณะนี้ทุกคนกำลังวุ่นวายกับแขกโต๊ะอื่นจึงไม่มีใครมาสนใจเธอ“อยู่เฉย ๆ น่าคนสวย ถ้าทำให้พี่ถูกใจพี่จะให้ทิป ขอจูบหน่อยเถอะ”“อย่านะคะ” ใบหน้างดงามพยายามเลี่ยงไปด้านอื่นก่อนเธอจะกัดแขนของชายคนนั้นจนโดนสลัดอย่างแรง“โอ๊ย

น้ำตาไหลรินข้างแก้มนุ่ม หวานยี่หวาพยายามบังคับเสียงร้องสะอึกสะอื้นให้เบาที่สุดเพราะกลัวคนข้างกายจะตื่นขึ้นมาได้ยิน บทรักเมื่อคืนที่ผ่านมาใช่ว่าเธอจะไม่มีความสุขแต่รู้สึกผิดต่อพี่สาวมากกว่าการตกเป็นของเขาเธอไม่เคยนึกเสียใจเลยสักครั้ง เพราะชายหนุ่มคือรักแรกของตนเองและจะเป็นคนเดียวที่อยู่ในใจตลอดไป แม้เขาจะไม่เคยมองเธอในฐานะคนรักสักครั้ง“พี่เมษา...ยี่หวาขอโทษ” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน เธอไม่กล้าหันหลังไปมองคนตัวโตขณะนี้ทำได้เพียงกระชับผ้าห่มให้แน่นพร้อมกับหลับตาสนิทแขนแกร่งยกขึ้นก่ายหน้าผากพลางทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเมื่อคืน เขาไม่ได้มีเจตนาให้เกิดเรื่องแบบนั้นเลย ตอนแรกแค่ตั้งใจจะสั่งสอนคนปากกล้าอย่างหวานยี่หวาเท่านั้นทว่าไม่คิดเรื่องราวจะบานปลายถึงขั้นนี้ เขาไม่อยากจะคิดเลยถ้าคนอื่นรู้เรื่องความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างเขากับเธอจะเกิดอะไรขึ้นใบหน้าคมคายหันมองแผ่นหลังเล็กด้วยความรู้สึกสับสนมากมายก่อนรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากคนตัวเล็ก เขาอยากจะเอื้อมมือไปแตะไหล่บอบบางแล้วปลอบประโลมแต่ต้องหักห้ามใจ เพราะถ้าทำแบบนั้นจะเหมือนเป็นการให้ความหวัง จึงตัดสินใจตัดไฟตั้งแต่ต้นลมเ

“ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับคนสวย” เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น สองสาวกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสหยุดชะงักและหันไปมองชายแปลกหน้าพร้อมกัน“ใครเหรอคะ เรารู้จักกันด้วยเหรอ” ลูกหว้าถามขึ้น“เราไม่รู้จักกันหรอกแต่อยากทำความรู้จัก”“ขอโทษค่ะ แต่พวกเราไม่อยากรู้จัก ไม่ต้องสนใจหรอก” ท้ายประโยคลูกหว้ากระซิบบอกอันดาแล้วหันหน้ามาคุยกันต่อทำราวกับกองทัพเป็นธาตุอากาศ จนชายหนุ่มแอบหน้าเสียนิดหน่อยเนื่องจากตั้งแต่เกิดมาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนปฏิเสธมาก่อน“เครื่องดื่มมาแล้วจ้ะ” หวานยี่หวายกเครื่องดื่มวางบนโต๊ะพลางปรายตามองกองทัพแวบหนึ่ง “ใครเหรอ” กระซิบถามเพื่อนทั้งสอง“ไม่รู้จัก” อันดาตอบ“เอ่อ น้องยี่หวาใช่ไหมครับ” กองทัพอาศัยจังหวะนี้พุ่งตรงไปทักทายหวานยี่หวา“ใช่ค่ะ พี่คือ...” คิ้วโก่งสวยเลิกขึ้น“พี่ชื่อกองทัพหรือน้องยี่หวาจะเรียกพี่ทัพก็ได้ครับ พี่เป็นเพื่อนกับไอ้อิน”“อ๋อค่ะ แล้วพี่มีอะไรกับยี่หวาหรือเปล่าคะ” เธอไม่เข้าใจเขาต้องการอะไรกันแน่“ถ้าไม่รังเกียจพี่ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ”“เอ่อ อันนี้ต้องถามเพื่อนยี่หวานะคะ ยี่หวาไม่ได้มานั่งดื่มกับเพื่อนค่ะ ยี่หวาต้องทำงาน” ปรายตามองเพื่อนทั้งสอง“ยี่หวาฝากบอกล

นัยน์ตาคู่สวยเบิกขึ้นชักช้าก่อนจะรู้สึกปวดศีรษะ มือเล็กเอื้อมขึ้นกุมขมับพลางนวดเบา ๆ“ปวดหัวจังเลย” หวานยี่หวาพยุงกายลุกขึ้นและไม่วายตวัดผ้าห่มขึ้นมาปิดเรือนร่างเปลือยเปล่า ใบหน้าจิ้มลิ้มหันมองรอบห้องซึ่งทำให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ห้องตนเอง“เกิดอะไรขึ้น” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ก่อนภาพความทรงจำเมื่อคืนจะผุดขึ้นในสมองและฉายออกมาเป็นฉาก ๆ จนใบหน้าหวานเห่อร้อนด้วยความเขินอาย“เมื่อคืนเรากับพี่อินจริงเหรอ” ปรายตามองข้างกายเพื่อตรวจสอบความแน่ใจแต่กลับไร้ร่างสูงใหญ่ของคนตัวโต“ไม่อยู่เหรอ”เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้เธอเงยหน้ามองเบื้องหน้า คนที่ก้าวเข้ามาในห้องคืออินทัช เธอรีบก้มหน้าอย่างไว“ตื่นแล้วเหรอ” เอ่ยถามเสียงเรียบ เขาเดินไปนั่งข้างคนตัวเล็ก“พี่อินคะ เรื่องเมื่อคืน…” พูดไม่ทันจบ อินทัชแทรกขึ้น“รีบแต่งตัวแล้วออกไปพบฉันข้างนอก เอานี่เสื้อผ้าชุดใหม่” เขาวางถุงเสื้อข้างเธอ“ค่ะ” ตอบเสียงแผ่วเบา“รีบ ๆ ฉันไม่อยากเสียเวลานาน” พูดจบ ชายหนุ่มย่างกรายออกไปรอข้างนอกทันที“พี่อินคงโกรธยี่หวามากใช่ไหมคะ” เธอบอกด้วยความรู้สึกเจ็บปวดอินทัชคอยหวานยี่หวาประมาณสิบนาที ร่างเล็กในชุดเดรสกระโปรงสีชมพูอ่อนเดินอ