All Chapters of แค่ตัวแทนที่คุณไม่รัก: Chapter 31 - Chapter 36

เสียงโอ้กอ้ากดังมาจากห้องน้ำปลุกคนตัวเล็กจากการหลับใหล หวานยี่หวาลุกขึ้นหันมองรอบกายและพบว่าที่นี่คือบ้านไม่ใช่โรงพยาบาลอ้วก อ้วก แหวะ “พี่อินเป็นอะไรหรือเปล่า” หวานยี่หวาเข้าไปในห้องน้ำและต้องตกใจกับสภาพของคนตัวโตกำลังโก่งคออาเจียนตรงหน้าอ่าง มือเล็กลูบแผ่นหลังกว้างด้วยความอ่อนโยน กระทั่งอินทัชเริ่มดีขึ้นเขาจึงหมุนตัวมาประชันหน้าคนตัวเล็ก“ออกไปพักข้างนอกหน่อยนะคะ” เธอช่วยประคองคนตัวโตที่มีหน้าตาอิดโรยไปนั่งยังโซฟากลางบ้าน“พี่ปวดหัวยี่หวา” ได้ทีอินทัชจึงอ้อนคนตัวเล็ก เขาเอนศีรษะไปซบไหล่บอบบางราวกับเด็กน้อย ทำเสียงออดอ้อนเธอหวังให้เห็นใจกันก่อนกุมมือเรียว“พี่อินเป็นอะไรเหรอคะ” ชำเลืองมองหน้าคมคาย เธอเห็นว่าเขาไม่ได้แสร้งทำเลยใจอ่อนยอมให้เขาซบไหล่“พี่แพ้ท้อง” ขณะพูดเหลือบมองหน้าหวานเพื่อสังเกตท่าทีคนตัวเล็ก ซึ่งเมื่อเธอได้ยินดังนั้นเผลอยกมือขึ้นสัมผัสหน้าท้อง‘พี่อินแพ้ท้องแทนยี่หวาเหรอ’ เธอทำได้แค่พูดในใจ โดยไม่รู้ตัวสักนิดขณะนี้สายตาคมกริบจ้องมองพฤติกรรมของเธออยู่ตลอดเวลา“ยี่หวา”“คะ” ช้อนตามองคนตัวโตที่จับไหล่มนทั้งสองข้างให้หันมาประชันหน้ากัน“ยี่หวาเกลียดพี่มากใช่ไหมครับ”“ไ

กลิ่นอาหารลอยโชนกระทบโดนจมูกโด่งของหวานยี่หวา ดวงตากลมโตปรือตาขึ้นชักช้าก่อนกวาดสายตามองรอบห้องนอน เสียงที่ดังมาจากห้องครัวราวกับคนกำลังทำอาหารทำให้เธอยันกายลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก้าวเท้าเล็กแตะสู่พื้นห้องและตรงไปยังต้นเสียงภาพเบื้องหน้าคือร่างสูงใหญ่ของอินทัชกำลังปรุงอาหารหน้าเตาแก๊สอย่างขะมักเขม้น เธอไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเขาทำอาหารได้ รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว“พี่อินคะ”“ครับ” อินทัชเอี้ยวคอมองคนตัวเล็กก่อนปิดเตาแก๊สและย่างเท้าไปหา“ตื่นแล้วเหรอ หิวไหมครับ” ถามเสียงอ่อนโยน มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยเส้นผมปรกหน้าหวานไปทัดหู“หิวค่ะ” พยักหน้าเล็กน้อย“พี่ทำอาหารเสร็จพอดี ไปกันเถอะ” เขาจูงข้อมือเล็กให้เดินตามหลังก่อนประคองเธอให้นั่งลงบนเก้าอี้“เดี๋ยวพี่มานะครับ เหลืออาหารจานสุดท้ายในกระทะขอพี่ตักก่อนแป๊บหนึ่ง”“ค่ะ” เธอมองแผ่นหลังกว้างอย่างมีความสุข เขาในตอนนี้น่ารักมากจนอยากเก็บเวลาเหล่านี้ไว้นาน ๆ“มาแล้วครับ” เขาวางไก่ผัดขิงเมนูโปรดของหวานยี่หวาบนโต๊ะ ก่อนนั่งลงตรงข้ามคนตัวเล็ก เธอมองอาหารบนโต๊ะพลางปรายตามองหน้าหล่อเหลาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไม่ได้บึ้งตึงเหมือนเมื่อช่วงกลางวัน“พี

เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งทำหวานยี่หวารู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก ตั้งแต่วันนั้นที่เธอและเขาปรับความเข้าใจกัน ซึ่งผ่านมาแล้วสองเดือน เขาคอยดูแลเธอเป็นอย่างดีและยังจดทะเบียนสมรสกับเธอ แต่ยังไม่จัดงานแต่งเพราะเธออยากคลอดลูกก่อนเรื่องราวมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตล้วนเป็นความทรงจำสำหรับหวานยี่หวา ทุกคนที่คฤหาสน์ของอินทัชเมื่อรู้ว่าเธอคือเจ้านายคนใหม่ต่างก็ให้ความเคารพและขอโทษกับการกระทำที่ผ่านมา ซึ่งเธอไม่ได้โกรธและเข้าใจว่าส่วนหนึ่งมาจากอินทัชและที่หวานยี่หวารู้สึกยินดีมากที่สุดคือเมษากับธาวินแต่งงานกันแล้วเมื่อสัปดาห์ที่ผ่าน งานแต่งของคนทั้งคู่เป็นงานเล็ก ๆ แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและโรแมนติกจนเธอแอบอิจฉาส่วนเพื่อน ๆ ของเธอต่างก็แสดงความยินดีเมื่อเธอกับอินทัชสมหวังตามปรารถนา เธอนึกขอบคุณเพื่อนเหลือเกินคอยอยู่เคียงข้างกันตลอดมาในทุกช่วงเวลา แต่ที่ทำให้มีความสุขมากกว่าสิ่งใดคือลูกน้อยที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตเธอและเขา“มาอยู่ตรงนี้เอง พี่ตามหาแทบแย่” อินทัชย่างกรายเข้ามาโอบกอดภรรยาสาวสุดสวย แค่ห่างกันไม่กี่นาทีเขาคิดถึงจนจะแย่อยู่แล้ว“ใครใช้ให้พี่อินทิ้งยี่หวาล่ะคะ มัวแต่ทำอาหารนั่นแหละ ยี่หวาก็เลย