All Chapters of แค่ตัวแทนที่คุณไม่รัก: Chapter 21 - Chapter 30

“สวยเหลือเกินที่รัก” ธาวินเอ่ยขึ้นหลังจากจับคนตัวเล็กปลดเสื้อผ้าออกจนหมด เผยให้เห็นร่างงดงามดั่งไข่มุก นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องคนใต้ร่างด้วยความหลงใหล เธอสวยมากจนไม่อาจละสายตาได้สักวินาทีเดียว“วินขา คุณอย่าทำรุนแรงกับเมษาได้ไหมคะ” เธอไม่รู้ว่าจะกระทบถึงลูกน้อยหรือไม่ เพราะไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน“ทำไมเหรอเมษา ปกติคุณชอบให้ผมเอาแรง ๆ ไม่ใช่เหรอ” กระซิบถามข้างใบหูขาวสะอาด ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ทั่วผิวกายของคนตัวเล็ก เธอต้องเป็นของเขาคนเดียวตลอดไป ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์“ขอร้องละวิน” เมษาไม่อยากบอกเรื่องลูกแก่เขา กลัวเขาจะสั่งให้เอาเด็กออกถ้าเป็นแบบนั้นต้องแย่แน่นอน ถึงเด็กในท้องจะเกิดจากความแค้นของคนเป็นพ่อ แต่ลูกเกิดจากความรักที่เธอมอบให้เขา“จะพยายามละกัน” นิ้วแกร่งสอดเข้าในร่องรักคับแน่นทำเอาคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว“อื้อ วินขา...” เธอเรียกชื่อเขาเสียงกระเส่า มือเรียวจิกเล็บลงบนท่อนแขนแกร่งอย่างเคลิบเคลิ้ม ท่าทางของคนตัวเล็กสร้างความพึงพอใจแก่เขาอย่างยิ่ง“ว่าไงครับที่รักของผม”“เมษาเสียวจังเลยค่ะ” มือหนาที่ขยับเข้าออกในร่องรักทำเอาซาบซ่านทั่วสรรพางค์กาย สติเริ่มเลือนรางทุ

ตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา หวานยี่หวาพยายามเลี่ยงที่จะเจอหน้าอินทัชและชายหนุ่มเองก็ทำเหมือนไม่สนใจคนตัวเล็กเช่นกัน ซึ่งช่วงนี้หญิงสาวกำลังยุ่งวุ่นวายกับการสอบจึงทำให้เธอไม่มีเวลานึกถึงเขามากนัก อาจมีบ้างบางจังหวะหลั่งน้ำตาเพราะคิดถึงเขา“อื้อ ง่วงจังเลย” หวานยี่หวาบิดขี้เกียจหนึ่งที จากนั้นปิดหนังสือและย่างกรายขึ้นไปบนเตียง พรุ่งนี้จะเป็นวันสอบวันสุดท้ายแล้วคืนนี้จึงตั้งใจจะนอนเร็วอีกด้านหนึ่งภายในผับหรู อินทัชเอาแต่ดื่มเหล้าไม่พูดไม่จากับผู้ใดสักคน จนเพื่อนทั้งสองอย่างกองทัพและภูทิปไม่รู้จะห้ามยังไงดีเพราะอินทัชไม่ฟังใครเลย“ไอ้อิน พอเถอะเดี๋ยวก็ตายก่อนหรอก” ภูทิปแย่งแก้วเหล้าจากมือเพื่อนมาถือไว้“เรื่องของกู” คนเมาเริ่มโวยวาย“มึงเป็นอะไรวะไอ้อินเพราะน้องยี่หวาเหรอ” กองทัพถามขึ้น“ไม่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น อย่าพูดชื่อนี้ให้กูได้ยินอีก กูเกลียดเด็กนั่น!” คนเมาคว้าหมับคอเสื้อของกองทัพ จ้องเขม็งเพื่อนอย่างเอาเรื่อง“เออ ๆ กูรู้แล้ว งั้นกูขอน้องเขาได้ไหมวะ น้องยี่หวาน่ารักขนาดนั้นสเปกกูเลย”ผลัวะ! สิ้นคำพูดของกองทัพ หมัดหนักของอินทัชซัดเข้าหน้าเพื่อนอย่างจัง“มึงอย่ายุ่งกับยี่หวา” นิ้วแกร

“เมษาลูก” ร่างเล็กของบุตรสาวคนโตเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นทำให้กันตาถึงกับลุกขึ้นยืนมองเมษาด้วยความคิดถึง“คุณแม่ขา” หญิงสาววิ่งไปกอดมารดาพร้อมปล่อยโฮออกมา เธอรู้สึกผิดเหลือเกินที่ทิ้งแม่กับน้องสาวไว้เพียงลำพัง “เมษาขอโทษ”“เป็นยังไงบ้างลูกสาวของแม่ หนูสบายดีไหม ผอมลงหรือเปล่า” กันตาผละออกจากอ้อมกอดบุตรสาว แล้วสำรวจคนตรงหน้า มือเหี่ยวย่นสัมผัสแก้มขาวเนียนของลูกสาวด้วยความคิดถึง“เมษาคิดถึงคุณแม่จังเลย แล้วน้องยี่หวาล่ะคะ” นัยน์ตาคู่หวานกวาดสายตามองหาน้องสาว หน้าของมารดาสลดลงทำให้เธออดสงสัยไม่ได้“เกิดอะไรขึ้นคะ” จ้องมองมารดาอย่างต้องการคำตอบ“นั่งก่อนสิ เดี๋ยวแม่เล่าให้ฟัง” กันตาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในครอบครัวตั้งแต่หญิงสาวจากไป“เมษาขอโทษนะคะ เมษาไม่คิดว่าอินเขาจะโมโหขนาดนี้” เธอบอกเสียงเศร้า รู้สึกสงสารน้องสาวเหลือเกินต้องรับกรรมในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ก่อ “น้องยี่หวาเป็นไงบ้างคะคุณแม่ตอนนี้”“ไม่ค่อยดีเลย” จากที่สังเกตตอนหวานยี่หวามาเยี่ยม เธอรู้ดีว่าลูกคนเล็กพยายามทำตัวเข้มแข็งเพื่อปกปิดความรู้สึกในใจ แต่เธอไม่รู้จะช่วยอย่างไร เธอยังไม่มีเงินจ่ายหนี้ แถมผลประกอบการของบริษัทไม

วันเวลาล่วงเลยเกือบสองเดือน เรื่องราวมากมายผ่านพ้นไปรวดเร็วแต่หัวใจของหวานยี่หวาที่มีต่ออินทัชยังคงเดิม หลังจากเธอออกจากบ้านของเขา เธอมาอาศัยอยู่คอนโดของลูกหว้าซึ่งอันดามักจะแวะเวียนมาเยี่ยมบ่อยครั้งเพื่อปลอบประโลมจิตใจหวานยี่หวาร่างเล็กนั่งชันเข่าบนโซฟาพลางทอดสายตามองบรรยากาศข้างหน้า ซึ่งฝนกำลังโปรยปรายทั่วท้องฟ้า พักหลังมานี้เธอมักจะอ่อนไหวง่ายเอามาก ๆ บางครั้งเผลอร้องไห้คนเดียวอย่างเช่นตอนนี้เธอกำลังร้องไห้อีกแล้วเธออยากหายไปจากโลกใบนี้ พ่อและแม่น่าจะเอาเธอไปด้วย ไม่น่าทิ้งเธอไว้กับคนอื่นเลย เรื่องที่กันตาไม่ใช่แม่แท้ ๆ เธอยอมรับว่าเสียใจมาก มันใจหายมากเหลือเกินราวกับชีวิตนี้เกิดมาเพื่ออยู่คนเดียว ขนาดคนแอบรักมาเนิ่นนานและมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหลายครั้ง ก็ไม่เคยไยดี“ฮึก ฮือ ทำไมทุกคนถึงใจร้ายกับยี่หวาแบบนี้”“ยี่หวาร้องไห้อีกแล้ว” ลูกหว้านั่งลงข้างเพื่อนก่อนคว้าหวานยี่หวามากอด มือเล็กคอยทำหน้าที่ลูบไล้คนในอ้อมกอด“ยี่หวาเสียใจ...” เสียงสั่นเครือบอกเพื่อน ทำไมเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ เธอไม่ได้เข้มแข็งขนาดที่อะไรต่อมิอะไรเข้ามาในชีวิตจะรับมือได้หมด ตั้งแต่จำความได้เธอถูกเลี้ยงดูดุจดั

อินทัชเดินลงบันไดบ้านด้วยท่าทางอิดโรย สภาพของเขาไม่ต่างจากซอมบี้ หน้าตาไม่ค่อยสดชื่นเหมือนทุกวัน เนื่องจากวันนี้เขาตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยอาการพะอืดพะอมจนอาเจียนแทบหมดไส้หมดพุง ครั้นจะนอนต่อก็ไม่ไหวเหมือนบ้านหมุน เขาเลยจัดการชำระร่างกายและเดินลงมาหาอะไรกิน เผื่อจะดีขึ้น“อินเป็นอะไรหรือเปล่าลูก หน้าตาไม่ค่อยดีเลย” หลังซ่อนกลิ่นตักบาตรเสร็จเตรียมจะขึ้นข้างบน บังเอิญสวนทางกับลูกชายจึงไม่รอช้าจะช่วยประคองไปหาที่นั่งแถวนี้“เป็นอะไรเหรอลูก”“ผมปวดหัวครับคุณแม่” มือหนาบีบขมับพร้อมคลึงเบา ๆ แผ่นหลังกว้างเอนหลังเข้ากับโซฟา“ไปหาหมอหน่อยไหมลูก เดี๋ยวให้คนขับรถพาไป” ซ่อนกลิ่นบอกลูกชายด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไรครับ พักผ่อนหน่อยก็คงดีขึ้น”“แล้วนี่นอกจากปวดหัวแล้วยังเป็นอะไรอีกไหม”“เมื่อเช้าผมอาเจียนด้วยครับ” อินทัชหันมองหน้ามารดา เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน“เป็นหนักเลยเหรออิน แม่ว่าไปหาหมอดีกว่า” ถึงขั้นอาเจียน เธออยากให้ลูกไปพบแพทย์เผื่อเป็นอะไรขึ้นมาจะได้ช่วยทัน ช่วงนี้เธอสังเกตเห็นลูกชายทำงานหนักผิดปกติหามรุ่งหามค่ำ ตั้งแต่หวานยี่หวาจากไปรู้สึกว่าอินทัชจะขรึมลงและพูดน้อย เธอไม่รู้คิดไปเองหร