All Chapters of พันธะลวงรัก: Chapter 81 - Chapter 90

นักศึกษาฝึกงานที่กระหืดกระหอบ มาถึงโรงงาน แต่ก็ยังสาย ใบหน้าขาวใสที่วิ่งกระหืดกระหอบขึ้นไปที่แผนกบุคคล ยืนหอบเพราะหายใจไม่ทัน มือที่ถือบัตรชั่วคราวเอาไว้ พร้อมกับเป้ ที่สะพายอยู่ข้างหลัง มองรุ่นพี่ ที่ไปทานอาหารด้วยกัน เมื่อวาน"น้องปราบ เป็นอะไร ""ผมมาช้า 5 นาที "รุ่นพี่รับใบลงเวลามา แล้วยิ้มด้วยความเอ็นดู"สายได้ 1ครั้งค่ะ ต่อไปนี้ห้ามสายแล้วนะคะ ""ครับ ไม่สายแล้ว " คนที่กระหืดกระหอบเดินเข้ามา เดินลงไปข้างล่าง ไม่ได้บอกว่า ใครอีกคนป่วย นอนโรงพยาบาล เพราะ คนป่วย ย้ำแล้วย้ำอีก ว่าห้ามบอกใครนักศึกษาฝึกงานที่กำลังเตรียมตัวจะทำงาน มองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา แล้วก็เก็บของ ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงรุ่นพี่ ที่มาเทรนงานให้ เรียกนักศึกษา หลายคน แล้วเริ่มงานของวันนี้ คนที่นอนไปไม่กี่ชั่วโมง แต่แรงใจดีมาก นั่งลงทำงานของตัวเอง แล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่งข้อความไปหาคนป่วย แต่เธอก็ไม่ได้ตอบอะไร อาหารมื้อกลางวัน ยังเป็นอาหารอ่อนอยู่เช่นเดิม คนป่วยที่โทรไปลางาน แล้วก็นอนหลับไปอีกครั้ง หลังจากกินยาหลังอาหาร อาการอ่อนเพล

กระดาษสีเหลือง ถูกดึงออกจากแก้วแล้วเก็บใส่เอาไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน ความรู้สึก ที่อบอุ่นหัวใจถาโถมเข้ามา อย่างที่เธอ แทบจะตั้งรับเอาไว้ไม่ไหว อีกแล้ว ใบหน้าหล่อเหลา ยังไม่รวมกับความเอาใจใส่ที่เธอได้รับจากเขา มันทำให้เธอ คิดอะไรไปไกล แต่แล้ว บทเรียนขีวิตที่ผ่านมา มันก็คอยฉุดรั้งให้เธอ กลับมาจมดิ่งอยุ่กับตัวเอง ผู้ชายอย่างเขา กับผู้หญิงแบบเธอ มันจะไปด้วยกันได้จริงๆ ใช่ไหม ไอ้คำนิยาม พี่สาวกับน้องชาย มันแค่คำจำกัดความ ที่ขีดกั้นเอาไว้ ให้เธอ ต้องยอมรับ ความจริงว่าเขาคิดกับเธอ แค่ไหน แต่เป็นเธอ ที่คิดฝันไปเอง"ภัช ""คะ พี่จอย "คนที่ใจลอย ขานรับ เมื่อพี่จอยเคาะโต๊ะเบาๆ"ดูแลตัวเองนะ จะได้รีบหาย วันเสาร์นี้ ยังไงก็ต้องไปนะทะเล ไปสูดอากาศกัน ""ค่ะ "คนที่เพิ่งหายป่วยรับปาก แล้วเริ่มลงมือทำงานของตัวเอง ความจริงแล้ว การไปเที่ยว ก็เหมือนการได้พักผ่อน และ ได้ไปเปิดหูเปิดตา และเธอก็หวังว่า จะได้ลืมเรื่องของเขาไปได้บ้าง เสียงกริ่งพักรับประทานอาหารดังขึ้น กลุ่มสาวๆ เดินลงไปที่โรงอาหาร และจับจองโต๊ะที่นั่ง ก่อนจะไปเลือกซื้ออาหาร กลิ่

อาหารมื้อเย็นที่เข้ามาหลังเลิกงาน หมดลงอย่างรวดเร็ว เพราะ วันนี้ เธอหิวมากกว่าปกติ มื้อเช้าที่แทบจะกินไม่ลงและมื้อกลางวัน ที่กินไปนิดเดียว ทำให้มื้อเย็น กินจนอิ่มแน่น มือบางจัดการล้างจาน แล้ววางคว่ำเอาไว้ก่อนจะ จัดการเลือกเสื้อผ้า ที่จะซัก เสียงกุกกักของห้อง ตรงข้าม ทำให้เธออดใจไม่ไหว ต้องลุกไปดูชายหนุ่มที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ล็อกประตูห้องของตัวเอง แล้วรีบออกไป คืนวันศุกร์แบบนี้ เขาคงไปเที่ยวแน่นอนคนที่อยู่คนเดียวมาตลอดถอนหายใจแล้วหอบผ้าของตัวเอง ไปซัก กวาดห้องถูห้อง และอาบน้ำ เปิดดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนเผลอหลับไปไฟในห้องนอน ที่ยังสว่างอยู่ ทำให้ ลืมตาตื่นขึ้นมา ดูเวลา เกือบจะตีสี่แล้ว ประตูห้องนอน ยังล็อกอยู่เหมือนเดิม นั่นหมายความว่า เขาไม่กลับ มือที่เร็ว เท่าความคิด เข้าไปดู ไอจีของเขา ก็ไม่พบอะไรที่เพิ่มเติม แล้วคนที่ปากแข็ง ก็ล้มตัวนอน รอฟังเสียงเขา จนเกือบจะเช้า เขาก็ไม่กลับมา แม่บ้านที่ขึ้นมาทำความสะอาดหน้าห้องถูที่หน้าห้องของเขา เป็นพิเศษ ประตูที่เช็ดทำความสะอาดสองรอบ ก่อนจะ ถูพื้นรอบที่สาม แล้วค่อยๆ เดินลงไป วันเสาร์ ที่หลายคนย

ริมฝีปากนุ่มๆที่สัมผัสที่หน้าปากขาวมน แล้วค่อยๆขยับลงมาที่แก้ม สบตากับคนที่นอนอยูใต้ร่าง ด้วยสายตาหวานฉ่ำ"ปราบ " เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา สั่นสะท้าน เพราะรู้ดีว่า เขากำลังจะทำอะไร"ครับ ทำไม เรียกปราบทำไม "คำขานรับแผ่วเบา ที่ตอบกลับมา เหมือนเสียงกระซิบ"ยังไม่พออีกเหรอ "ครั้งนี้ เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เธอก็ไม่ได้นับมือหนาลูบผมของเธอเบาๆ แล้วส่ายหน้า"ไม่พอ ปราบยังไม่พอ พี่ภัช ตามใจหน่อยนะครับ ได้ไหม "เสียงอ้อนของเด็ก มันทำให้เธอใจเต้นรัว นภาภัช ไม่เคยได้ยินใครอ้อนเธอแบบนี้เลย หัวใจที่เคยหนักแน่น มาตลอด กลับสั่นไหว อย่างไม่น่าเชื่อ"นะครับ พี่ภัช ขอนะ นะครับ "กายแกร่งที่ห่มผ้าห่มอยู่ สบัดผ้าออกจากตัวแล้วลุกขึ้นนั่งคล่อมตัวเธอเอาไว้ หน้าอกขาวของเขา มีรอยจูบหลายรอย ที่มาจากปากของเธอ คนที่ไม่ประสีประสาอย่างเธอ กลายเป็นคนแบบนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"อีกครั้งเดียว แล้วปราบจะให้พี่ภัชนอน "เขาขยับตัวไปหยิบ ถุงยางอนามัยออกมา แล้วใช้ฟันกัดซองออก ก่อนจะขยับตัวเอง แล้วสวมครอบลงไป อย่างชำนาญ ภาพที่ทำให้เธอ ใ

ข้อความไลน์ ขึ้นหน้าจอมารัวๆ ทำให้เจ้าของโทรศัพท์ต้องหยิบออกมาดูเพื่อนสนิทที่ส่งข้อความมาบอกว่า สาวสวยที่เคยเป็นหนึ่งในคนที่เคยมีความสัมพันธ์ด้วย อยากจะมาหา"ว่าไง มึง "คนที่ขี้เกียจพิมพ์ โทรกลับไป"เออ น้องวาด เขาอยากไปเจอมึง เขาบอกว่า เขาอยู่แถวนี้ "คนที่มาฝึกงานลงสตอรี่เอาไว้ ว่าอยู่แถวนี้ ทำให้สาวๆ ที่คอยติดตามรับรู้ความเคลื่อนไหว"กูทำงาน เย็นนี้ก็ไม่ว่าง ไม่สะดวกเจอใคร ""ปราบ มึงแปลก มึงดูเรียบร้อยผิดปกติ ไม่มาเจอเพื่อน เก็บเนื้อเก็บตัว อยู่ทางโน้น มึงมีใครเหรอว่ะ "เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกงานดังขึ้น ทำให้คนที่อยู่ปลายสายได้ยินด้วย"เขาไปหาถึงที่ มึงคิดว่าเขาแค่อยากจะแวะไปหาเฉยๆ หรอว่ะ เขาอาจจะอยากไปรำลึกความหลัง ""ความหลัง คืออดีต กูไม่อยากเจอใคร แค่นี้นะ แล้วบอกเขาด้วย กูไม่เจอ ไม่ว่าง "เพื่อนรักหัวเราะออกมาทันที อาการมันชัดเจน ว่ามันมีใครแน่ๆ แต่ว่า จะเป็นใคร ที่ทำให้ไอ้ปราบ เสียอาการ "พี่จอย เบล พี่กลับบ้านแล้วนะ "สองคนที่ต้องทำโอที พยักหน้า แล้วมอง พนักงานใหม่ที่ยั