Alle Kapitel von บ่วงรักร้ายนายมาเฟีย: Kapitel 11 – Kapitel 20

“ญาดา คุณมาร์ตินหล่อมาก ตอนแรกฉันก็คิดว่าเขาจะเป็นเศรษฐีลูกครึ่งแก่ ๆ แต่ที่ไหนได้ทั้งหนุ่ม ทั้งหล่อ ทั้งรวย ฉันเห็นเขามองแกตาไม่กะพริบเลยญาดา ฉันว่าเขาต้องสนใจแกแน่ ๆ เลย” ข้าวฟ่างอดไม่ได้ที่จะชื่นชมชายหนุ่มที่พวกเขาได้ยินเพียงแค่ชื่อมาแรมเดือน ไม่คิดไม่ฝันว่าชีวิตนี้จะได้เจอผู้ชายที่หล่อเหมือนภาพวาดขนาดนี้“พูดอะไรก็ไม่รู้ข้าวฟ่าง เราเพิ่งเจอเขาครั้งแรก อีกอย่างฉันรู้สึกว่าเขาดูน่ากลัวยังไงก็ไม่รู้” ญาดาที่กำลังจัดเก็บข้าวของเข้าตู้เสื้อผ้าเอ่ยบอกกับเพื่อนรักของเธอที่เอาแต่ทำใบหน้าเคลิบเคลิ้มไม่หยุดตั้งแต่ได้พบกับผู้บริจาครายใหญ่ของชมรม“โอ๊ย ญาดาอะ อย่าตายด้านขนาดนั้นสิ แกต้องรู้จักชื่นชมคนหล่อบ้าง แบบให้ชีวิตมันมีสีสันบ้าง ไม่ใช่เอาแต่เรียน ๆ ตามคำสั่งของพ่อ แกเป็นคนนะไม่ใช่หุ่นยนต์” ข้าวฟ่างอดไม่ได้ที่จะบ่นเพื่อนรักด้วยความห่วงใย เพราะตลอดเวลาที่รู้จักกันมาญาดาไม่เคยทำอะไรตามใจตัวเองเลย เธอเลือกที่จะเดินตามเส้นทางที่ผู้เป็นพ่อขีดเส้นไว้ให้ มีเพียงการอยู่ชมรมค่ายอาสาเท่านั้นที่ญาดาได้ทำในสิ่งที่เธอชื่นชอบ โดยต้องแลกกับการเรียนอย่างหนักเพื่อให้ได้เกียรตินิยมเท่านั้น“จ้า ๆ รู้แล้ว

“ขอบคุณคุณมาร์ตินมากนะคะ สำหรับเงินบริจาคและการดูแลต้อนรับพวกเราอย่างดี จริง ๆ คุณไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้นะคะ พวกเราอยู่กับชาวบ้านได้สบาย ๆ ค่ะ” ในระหว่างที่เดินไปยังรถยนต์ของชายหนุ่มญาดาก็เอ่ยพูดถึงความรู้สึกของเธอที่รู้สึกเกรงใจมาร์ตินเป็นอย่างมาก เพราะเขาเป็นธุระจัดการทุกอย่างจนพวกเธอแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลย ปกติกับคนแปลกหน้าหญิงสาวจะไม่ค่อยพูดคุยด้วยเท่าไรนัก แต่กับผู้ชายตรงหน้านี้ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกไว้วางใจจนสามารถคุยกับเขาได้อย่างสนิทใจ และที่สำคัญรอยยิ้มของเขานั้นช่างสร้างความอบอุ่นให้หัวใจดวงน้อยได้อย่างน่าประหลาด “ผมเต็มใจทำให้ครับ ไม่ต้องเกรงใจนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม และส่งยิ้มอบอุ่นไปให้หญิงสาวที่ยืนหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย “เดินทางปลอดภัยนะคะ” ญาดาที่เริ่มทำตัวไม่ถูกจึงเอ่ยบอกลากับชายหนุ่มทันทีที่เดินมาถึงรถของเขา เพราะนี่ก็ดึกมากแล้วเกรงว่าการเดินทางของเขาจะยิ่งลำบากมากขึ้น แม้จะรู้ดีว่าที่นี่เป็นถิ่นของเขาแต่มันก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี “ครับ แล้วเจอกันนะครับ” เมื่อเอ่ยร่ำลากันแล้วติณณภพก็เดินไปยังรถยนต์คันหรูที่ม

แต่หญิงสาวผู้แสนใสซื่อนั้นหารู้ไม่ว่าภายใต้ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปถึงหัวใจ กำลังมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จากผู้ชายที่เธอปล่อยให้เขาเข้ามาครอบครองหัวใจโดยไม่รู้ตัว“ยัยจืด ร้ายไม่เบาเลยนะกล้าดียังไงมายุ่งกับคุณมาร์ติน...อื้อ” บัวตองที่แอบเดินตามมาร์ตินมาแล้วต้องมาเห็นภาพบาดตาบาดใจ กำลังจะเดินไปขัดขวางความหวานชื่นของหนุ่มสาวที่แอบมานัดเจอกันที่จุดชมวิวของหมู่บ้านเพราะมองจากด้านหลังจะเห็นได้ชัดว่าทั้งคู่กำลังโอบกอดกันอย่างน่าอิจฉาที่สุด แต่ก็ต้องชะงักไปเพราะมีมือแข็งแกร่งมาฉุดรั้งเธอไว้ก่อน“นี่ไอ้บ้า ปลอยฉันนะ ยัยจืดเพื่อนนายกำลังจะคาบผู้ชายของฉันไปกินแล้ว” เมื่อบัวตองหันมาเห็นคนที่เข้ามาขัดขวางว่าเป็นเจไดก็อดที่แว้ดเสียงใส่ไปไม่ได้ แต่ด้วยระยะห่างที่ค่อนข้างจะไกลทำให้หนุ่มสาวอีกคู่ที่นั่งอยู่ริมหน้าผาไม่ได้ยินเสียงต่อล้อต่อเถียงของคนที่อยู่ด้านหลัง“ผู้ชายของเธอเหรอ แต่เท่าที่ฉันเห็นแม้แต่หางตาของคุณมาร์ตินยังไม่เหลียวแลเธอเลยนะ”“นี่ ไอ้ผู้ชายปากหมา แกมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน” บัวตองเปลี่ยนเป้าหมายหันมาแผดเสียงใส่เจไดทันทีที่เขาพูดจาไม่เข้าหูเธอ เพราะนอกจากพ่อผู้ใหญ่แล้วก็ไม่มีใครในหมู่บ้านกล้าต่

“คุณญาดาครับ พอดีนายติดงานเลยโทรมาบอกให้ผมพาคุณญาดาไปพักผ่อนรอที่บ้านของนายครับ ช่วงเย็นจะออกเดินทางพร้อมกันครับ” ญาดางุนงงเล็กน้อยว่าทำไมมาร์ตินถึงไม่โทรหรือส่งข้อความมาบอกกับเธอเอง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไปเพราะเข้าใจดีว่าแฟนหนุ่มนั้นงานค่อนข้างจะยุ่งพอสมควร หญิงสาวเลือกที่จะมองโลกในแง่ดีว่าเขาคงยุ่งเลยโทรสั่งลูกน้องทีเดียวเลยจะได้ไม่ต้องวุ่นวายโทรหาหลายคนให้มากความ ร่างเล็กหันมาเอ่ยลาผู้ใหญ่แสงและเหล่าชาวบ้าน แม้จะได้รับการเชิดหน้าใส่จากบัวตองแต่ญาดาก็ไม่คิดจะถือสาอะไร จากนั้นก็เดินตามบอดี้การ์ดหนุ่มไปยังรถยนต์สีดำเงาวับคันหรู ที่ตอนนี้กระเป๋าเสื้อผ้าของเธอถูกนำไปเก็บไว้ที่หลังรถเรียบร้อยแล้ว เมื่อรถยนต์เคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตาของเหล่าชาวบ้านที่พร้อมใจกันมาส่งนักศึกษากันแล้ว ชาวบ้านก็พากันแยกย้ายไปทำงานของตน ทิ้งไว้เพียงครอบครัวของผู้ใหญ่แสงที่กำลังจะม้วนตัวเดินเข้าบ้านไปพักผ่อน “พ่อ” แต่ก็ต้องชะงักไปด้วยเสียงเรียกของลูกสาวเพียงคนเดียว “......” ผู้ใหญ่แสงไม่พูดอะไรทำเพียงแค่หมุนตัวกลับมารอฟังคำพูดของลูกสาว “

แกร๊ก!!! เสียงประตูบ้านบานใหญ่เปิดอ้าออกเรียกความสนใจให้ร่างเล็กหันไปมองด้วยใจที่ลุ้นระทึกว่าคนที่เข้ามาจะใช่คนที่เธอเฝ้ารอหรือไม่ ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็กสีดำที่เขาชอบใส่แบบนี้เป็นประจำ ก้าวเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออก 2 เม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งอย่างไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งก็ทำเอาใบหน้าสวยร้อนผ่าวรีบก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย “รอพี่นานไหมครับ” ชายหนุ่มรีบเอ่ยถามร่างเล็กด้วยท่าทีร้อนรน ทำเอาสติของคนที่หลุดลอยไปรีบกลับมาทันทีญาดาเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่เดินมานั่งเคียงข้างเธอ แม้น้ำเสียงจะดูอบอุ่นดังปกติ แต่ญาดากลับรู้สึกว่าดวงตาของแฟนหนุ่มดูนิ่งเรียบกว่าที่เคยเป็น แต่ญาดาก็เลือกที่จะมองข้ามความผิดปกติเล็กน้อยนี้ไป “พี่ติณคะ ทำไมทุกคนที่นี่ถึงทำเหมือนญาดาเป็นนักโทษเลยคะ” ไม่รอให้เวลาเสียเปล่าหญิงสาวรีบเอ่ยถามถึงความข้องใจที่มีอยู่ทันทีที่แฟนหนุ่มทิ้งตัวนั่งเบียดชิดกับเธอทั้งที่โซฟานั้นออกจะกว้างขวาง “พี่ขอโทษแทนคนของพี่ด้วยนะครับที่ทำให้ญาดาไม่สบายใจ พวกเขาชินกับการทำงานกับพี่เลยอาจจะดูต