บ่วงรักร้ายนายมาเฟีย

ณ คลับหรูย่านใจกลางเมืองในกรุงเทพฯ ซึ่งภายนอกนั้นก็เป็นเหมือนกับผับทั่ว ๆ ไป แต่ก็เป็นที่รู้กันของเหล่าผีพนันกระเป๋าหนักว่าเบื้องลึกเบื้องหลังของผับนี้คือกาสิโนขนาดใหญ่ ที่ต้อนรับเฉพาะผู้ที่เปิดเมมเบอร์ด้วยราคาหลักแสนเท่านั้น

            “นายครับ เด็กที่ร้านอาหารฝากมาคืนนายครับ” ติณณภพที่นั่งมองแก้ววิสกี้ที่ถืออยู่ในมือ ณ ห้องทำงานของเจ้าของผับชำเลืองตามองกล่องแหวน ที่ลูกน้องคนสนิทนำมาวางไว้ให้แล้วยกยิ้มด้วยความสมเพชตัวเอง

            ติณณภพ รังสีไพศาล ชายหนุ่มอายุ 30 ปี ภาพลักษณ์ภายนอกของเขาในแวดวงธุรกิจคือนักธุรกิจหนุ่มหน้าใหม่เจ้าของไร่องุ่นและโรงงานส่งไวน์องุ่นที่ยังมีชื่อเสียงไม่ติดหูนัก แต่นอกจากกลุ่มเพื่อนสนิทแล้วใครจะไปรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาคนนี้คือเจ้าของเหมืองแร่ทองคำที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย และยังเป็นเจ้าของผับควบด้วยกาสิโนหรูแห่งนี้ด้วย

            ซึ่งธุรกิจเหล่านี้ล้วนได้ทุนทรัพย์มาจากพ่อบุญธรรมชาวอังกฤษ จอห์น แองเจโล ที่เสียชีวิตไปตั้งแต่ชายหนุ่มอายุเพียง 15 ปี แล้วทิ้งมรดกหลายร้อยล้านไว้ให้กับเขาซึ่งเป็นทายาทแต่เพียงผู้เดียว เขาจึงใช้ชื่อ มาร์ติน แองเจโล สำหรับการทำงานในแวดวงธุรกิจดำมืดของเขา

            และเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมามาเฟียหนุ่มเพิ่งถูกแฟนสาวที่คบหากันมาเป็นเวลา 4 ปีบอกเลิก ในวันที่เขาตั้งใจจะขอเธอแต่งงานและบอกตัวตนที่แท้จริงของเขาให้หญิงสาวที่เขารักหมดหัวใจได้รับรู้

            แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรออกไป ปานวาด ลูกสาวของนักธุรกิจเจ้าของโรงงานอาหารเสริมที่กำลังประสบปัญหาขาดทุนอย่างหนักก็มาสะบั้นรักเขาเสียแล้ว

ย้อนกลับไป 3 ชั่วโมงก่อนหน้านี้

            ติณณภพกับปานวาดนัดทานข้าวเย็นกันที่ร้านอาหารชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูใจกลางเมือง โดยชายหนุ่มตั้งใจเหมาชั้นนี้เพื่อขอแฟนสาวแต่งงาน บรรยากาศสุดแสนโรแมนติกมีเพียงสองหนุ่มสาวนั่งทานอาหารกันใต้แสงเทียน และรายล้อมไปด้วยการตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีชมพูแซมด้วยสีขาวซึ่งเป็นดอกไม้ที่หญิงสาวชื่นชอบ

เมื่อทั้งคู่รับประทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว เหล่าพนักงาน นักดนตรีก็เตรียมพร้อมเพื่อรอสัญญาณจากลูกค้าหนุ่ม แต่แทนที่ปานวาดจะชื่นชมกับสิ่งที่ติณณภพตระเตรียมไว้ให้ หญิงสาวกลับมีอาการลุกลี้ลุกลนแปลก ๆ ทานอาหารเพียงไม่กี่คำก็วางช้อนส้อมลงเสียแล้ว

ซึ่งอาการของเธอนั้นอยู่ในสายตาของแฟนหนุ่มตลอด จนเขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“อาหารไม่ถูกปากเหรอครับปาน” เสียงนุ่มทุ้มที่น้อยคนนักจะได้ยินเอ่ยถามหญิงสาวคนรักจนปานวาดเองก็รู้สึกผิดไม่น้อย

“อร่อยค่ะ แต่ปานมีเรื่องสำคัญอยากจะบอกกับติณ” ปานวาดที่พยายามหาโอกาสมาสักพักแล้วจึงรีบไขว่คว้าช่วงวินาทีนี้เอาไว้ เพื่อจะบอกเรื่องสำคัญให้ชายหนุ่มที่เธอคบหามาเป็นเวลา 4 ปีได้รับรู้

“......” ติณณภพเลือกที่จะไม่พูดอะไร เพียงแค่ส่งยิ้มอบอุ่นไปให้แฟนสาวเพื่อรอฟังคำบอกกล่าวเรื่องสำคัญจากเธอ เพราะเท่าที่สังเกตอาการที่ดูผิดปกติไปของหญิงสาวนั้น เขาเดาว่าเรื่องนี้มันคงสำคัญมากแน่ ๆ

“คือเราเลิกกันเถอะค่ะติณ” หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“หมายความว่ายังไงปาน คุณต้องการจะบอกอะไรกับผมกันแน่” ติณณภพแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองด้วยซ้ำที่อยู่ ๆ แฟนสาวจะมาบอกเลิกกันทั้งที่เรายังรักกันดี หัวใจแกร่งชาดิกภาวนาขอให้คำพูดเมื่อสักครู่ของเธอเป็นเพียงแค่เรื่องล้อเล่น

“คือ ปาน...ทะ...ท้องค่ะ” ปานวาดกลั้นใจพูดสิ่งที่เก็บกลั้นเอาไว้ออกไปให้คนตรงหน้าได้รับรู้

แทนที่ติณณภพจะดีใจที่แฟนสาวของตัวเองตั้งท้อง แต่คำพูดของเธอกลับเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของชายหนุ่ม เพราะตั้งแต่คบหากันมาเขาไม่เคยล่วงเกินเธอเลย อย่างมากก็แค่กอดและหอมตามประสาคนรักกันเท่านั้น

เขารักปานวาดด้วยใจจริงและหวังจะแต่งงานมีลูกสร้างครอบครัวที่เขาไม่เคยมีให้อบอุ่นกับหญิงสาว แต่ดูเหมือนว่าตลอด 4 ปีที่ผ่านมาเขาจะเป็นคนโง่เขลาในสายตาของเธอ

“ปานขอโทษนะคะติณ ปานต้องแต่งงานกับเขาตามคำสั่งของคุณพ่อค่ะ” น้ำตาที่เขาเคยเช็ดให้กับเธอยามที่เธอมีเรื่องทุกข์ใจบัดนี้มันไหลรินเต็มใบหน้าสวย

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงวิ่งเข้าไปเช็ดน้ำตาให้กับเธอแล้วดึงร่างเล็กเข้ามาโอบกอดเสียแล้ว แต่กับตอนนี้มันไม่ใช่มือหนากำแก้วไวน์ในมือแน่นจนมันแทบแหลกละเอียดคามือ

“มันเป็นใคร” น้ำเสียงดุดันเอ่ยถามคนตัวเล็กตรงหน้า จนร่างบางสะดุ้งด้วยความตื่นกลัว เพราะปกติชายหนุ่มมักจะอ่อนโยนกับเธอเสมอ