Todos os capítulos de บ่วงรักร้ายนายมาเฟีย: Capítulo 51 - Capítulo 60

ณ ผับของติณณภพเวลา 21.00 น. หญิงสาวในชุดเดรสคว้านลึกจนเห็นร่องอกตัวสั้นจิ๋วสีดำ เสริมความโดดเด่นด้วยรองเท้าส้นสูงสีเงินสีเมทัลลิก เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนที่เคยปล่อยตรงตลอดวันนี้มันถูกม้วนให้เป็นลอนสวย ใบหน้าหวานที่ปกติจะไร้เครื่องสำอางเติมแต่ง แต่วันนี้ญาดาแต่งแต้มจนดูเป็นสาวสวยสะกดตาชายหนุ่มในผับที่เธอเดินผ่านมาให้หันมองเป็นตาเดียวกัน “ว้าว ญาดาสวยมากกกกก” ข้าวฟ่างที่ถูกญาดานัดให้มาเป็นเพื่อนเห็นญาดาแต่งตัวแต่งหน้าดูแปลกตาก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้ “เราก็คิดว่าเราดูตลกหรือเปล่าเดินมามีแต่คนมอง แต่วันนี้ข้าวฟ่างก็สวยมากนะ” ญาดาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเพื่อนสาวคนสนิทที่วันนี้ก็ใส่เสื้อสายเดี่ยวสีขาวกับกระโปรงผ้าพลิ้วสีดำสั้นเหนือเข่า ซึ่งมันเหมาะกับสาวมั่นอย่างข้าวฟ่างมาก “ไม่เลยญาดาสวยมาก ดื่มอะไรดีจ๊ะ” ข้าวฟ่างเอ่ยถามญาดาพร้อมกับยกมือเรียกบริกรของร้าน “อะไรก็ได้ข้าวฟ่างสั่งให้หน่อยเราไม่เคยดื่มอะ” ญาดากระซิบบอกเพื่อนพร้อมกับก้มหน้าด้วยความเขินอาย “เอาค็อกเทลโคลเวอร์คลับ 2 ที่ค่ะ” ข้าวฟ่างหันไปสั่งเครื่องดื่มแบบเบา ๆ เอามาจิบเ

“......” ญาดาตั้งใจฟังด้วยใจที่ลุ้นระทึกว่าคนปากแข็งเช่นติณณภพจะปริปากพูดอะไรออกมา “แต่พอพี่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับหนูมันทำให้พี่อยากเจอหนูทุกวัน อยากเข้านอนพร้อมกันและตื่นมาเห็นหน้าหนูเป็นคนแรก...พี่รักหนูนะครับ ขอโอกาสให้ผู้ชายเลว ๆ คนนี้สักครั้งนะครับ” สุดท้ายชายหนุ่มก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีพูดความในใจออกมา เพิ่งรู้สึกว่าการสั่งฆ่าคนมันง่ายกว่าบอกรักคนที่รู้สึกดีด้วยก็วันนี้นี่เอง “พะ...พี่ติณ” จากตอนแรกที่คิดเอาไว้ว่าจะเล่นตัวสักหน่อย แต่พอเจอคำว่ารักเพียงคำเดียวที่เธอเฝ้ารอจากเขามาตลอด มันทำให้กำแพงที่เธอเพียรพยายามสร้างไว้แทบพังทลายภายในพริบตา ร่างหนาสวมกอดคนตัวเล็กจากด้านข้างด้วยความคิดถึงและโหยหา แต่อยู่ ๆ หญิงสาวก็เอ่ยพูดในประโยคที่ทำให้มาเฟียหนุ่มต้องชะงักนิ่งไป “แต่พี่ต้องเริ่มจีบญาดาใหม่ค่ะ ทุกอย่างเราต้องเริ่มใหม่ นี่เป็นโอกาสเดียวที่ญาดาจะให้พี่” ญาดาเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด คราแรกใจของเธอก็แทบจะโอนอ่อนไปตามคำพูดของเขาแล้ว แต่อยู่ ๆ จิตใต้สำนึกที่ก้นบึ้งของหัวใจก็ร้องท้วงขึ้นมาว่าเธอไม่ควรหลงเชื่อคำพูดแสนหวานจากปากผู้ชายคน

เอวสอบกระแทกกระทั้นเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นหญิงสาวทานทนต่อการจู่โจมจุดเสียวทุกจุดพร้อม ๆ กันไม่ไหวกรีดร้องดังลั่นเมื่อเธอไปถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง“กรี๊ดดดดด อ๊า ๆ ๆ อ๊ะ” น้ำหวานใสไหลเยิ้มจนเปียกต้นขาของชายหนุ่ม ยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากกระแทกเธอให้น้ำหมดตัวมากยิ่งขึ้นติณณภพพลิกตัวไปนอนขนาบข้างแล้วจับญาดาให้ตะแคงหันหน้าไปทางเดียวกับเขาโดยที่จุดกลางกายของทั้งสองไม่หลุดออกจากกัน ญาดาแอ่นสะโพกรับอย่างรู้งานเพื่อรอรับแรงกระแทกกระทั้นจากคนด้านหลังใบหน้าหล่อโน้มไปซุกไซ้ซอกคอขาวสูดดมกลิ่นกายหอมหวานที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดหลายสัปดาห์ มือหนาทั้งสองข้างกอบกุมเต้าอวบแล้วบีบขยำอย่างเมามัน เอวสอบส่งแรงกระแทกไม่บันยะบันยังใส่ร่างเล็กให้กระเพื่อมไหวไปตามแรงกระแทกของคนด้านหลังความเสียดเสียวตรงเข้าเล่นงานคนทั้งคู่พร้อม ๆ กัน เปล่งเสียงครางประสานกันอย่างลืมอาย“อะ อ๊า อ๊า พี่ติณ ไม่ไหวแล้วค่ะ”“ซี้ดดดด หนูแน่นมากเลยครับ พร้อมกันนะ”สิ้นเสียงของติณณภพ เอวหนาก็กระแทกกระทั้นเร็วขึ้นและแรงขึ้น ทั้งสองร่างกระตุกเกร็งพร้อม ๆ กันความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วร่างกาย สองร่างกายปลดปล่อยน้ำรักพร้อมกันจนเอ่อล้นร่องรักที่บวมแ

ณ บ้านวีรพงษ์1 เดือนต่อมา “อ้วก แหวะ โอ๊กกก” เสียงอาเจียนในห้องน้ำแต่เช้าตรู่ปลุกให้คนที่นอนอยู่บนเตียงตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย ร่างเล็กลุกขึ้นจากที่นอนคว้าชุดคลุมที่อยู่ปลายเตียงมาคลุมร่างกายที่เปลือยเปล่า แล้วย่างเท้าเดินไปยังห้องน้ำ “เป็นอะไรคะพี่ติณ อาเจียนแต่เช้าเลยอาหารเป็นพิษเหรอคะ” ญาดายืนขยี้ตาด้วยความง่วงงุนพลางเอ่ยถามคนที่โก่งคออ้วกในห้องน้ำด้วยความเป็นห่วง “ไม่รู้ครับ อยู่ ๆ ก็เวียนหัวแล้วก็พะอืดพะอม อุแหวะ” ติณณภพหันมาตอบคนตัวเล็กแล้วหันไปโก่งคออาเจียนต่อจนใบหน้าแดงก่ำ “ถ้าพี่เป็นผู้หญิง หนูคงคิดว่าพี่ท้องแน่ ๆ” ญาดาเอ่ยแซวเล่น ๆ แต่ก็ต้องชะงักไปกับคำว่าท้องเพราะนึกได้ว่าเดือนนี้ประจำเดือนของเธอยังไม่มาเลย “หรือหนูท้อง” ติณณภพเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น พอญาดาเดินเข้ามาใกล้ ๆ เขากลับรู้สึกดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ “ไม่น่าใช่นะคะ หนูกินยาคุมทุกวันจะท้องได้ไง” ญาดารีบปฏิเสธทันที แต่อีกใจก็รู้สึกหวาดหวั่นแปลก ๆ “พี่ไม่ได้แอบเปลี่ยนยาใช่ไหมคะ” ดวงตากลมสวยหรี่เล็กอย่างจับผิดเริ่ม

เสียงรถยนต์แล่นมาจอดที่หน้าบ้าน บ่งบอกว่าผู้เป็นพ่อนั้นกลับมาถึงแล้ว ต้องตาชะเง้อคอมองประตูห้องนั่งเล่นว่าเมื่อไหร่ผู้เป็นพ่อจะเปิดเข้ามาด้วยแววตามีความหวัง “มาแล้วครับ ปะป๊ามีของเล่นมาฝากด้วยนะครับ” เป็นปกติของทุกวันที่ติณณภพมักจะกลับบ้านมาพร้อมของเล่นติดมือ 2 ชิ้นให้กับลูก ๆ คนละอัน “เย่ ๆ ๆ ปะป๊า” ต้องตารีบวิ่งไปให้ผู้เป็นพ่ออุ้มอย่างรวดเร็วด้วยความดีใจ “พี่ติณคะ หนูบอกแล้วไงว่าไม่ต้องซื้อแล้ว แค่นี้เด็ก ๆ ก็เล่นไม่ทันแล้วนะคะ” ญาดาอดไม่ได้ที่จะบ่นสามีของตัวเองเพราะเขาซื้อมาเยอะจนต้องขนไปบริจาคแทบทุกเดือน “ไม่เป็นไรครับ พี่เห็นแล้วมันนึกถึงลูกอดที่จะซื้อมาฝากไม่ได้” ชายหนุ่มที่อุ้มเด็กหญิงตัวอ้วนเดินมาโน้มหอมแก้มญาดากับจุ๊บหน้าผากเตชินท์ที่นั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะกินข้าวสำหรับเด็กด้วยความคิดถึง “ทำงานเหนื่อยไหมคะ” เป็นคำถามที่ญาดาเอ่ยถามสามีทุกวันที่เขากลับจากทำงาน และเธอก็มักจะได้รับรอยยิ้มอบอุ่นจากสามีหนุ่มเสมอ “ไม่เลยครับ ญาดาล่ะครับเลี้ยงลูกเหนื่อยไหม” “ไม่เลยค่ะ สนุกดีค่ะ” แม้บางครั้งสองแสบจะซนจน